Terug naar de interviews

Wij mogen hun tweede thuis zijn

Toegevoegd op : 24 januari 2011

Op een rustige herfstavond mag ik bij Maarten en Annet op de bank neerstrijken om hun ontwikkeling als pleeggezin te horen. Hun twee dochters Karien van 12 en Imke van 14 zijn gedeeltelijk bij het gesprek aanwezig.

De aanloop naar hun pleegouderschap
Ruim 15 jaar geleden was kinderloosheid voor Maarten en Annet de reden om zich aan te melden als pleeggezin. “Voor ons was het altijd al een wens om de zorg voor kinderen in ons gezin te hebben.” Op het moment dat zij uitgenodigd werden om aan het voorbereidingsprogramma mee te doen, bleek dat Annet in verwachting was van Imke. “Dan kunnen we niet verder gaan met jullie aanmelding” was de reactie die zij daarop kregen van de pleegzorginstelling. “Het is niet handig om met pleegzorg te beginnen als er een eigen kind op komst is.”
Na de geboorte van Imke is Annet gestopt met haar betaalde baan. Een paar jaar later werden zij ook nog verblijd met de komst van Karien. In die periode hebben Maarten en Annet besloten om een ander gezin vanuit hun kerk te ondersteunen met de regelmatige opvang van hun gehandicapt zoontje. Ze vangen Johan een weekend in de maand op.

Als Karien 4 jaar is, melden Maarten en Annet zich opnieuw aan als pleeggezin. Na de voorbereidingscursus stellen ze zich beschikbaar als crisispleeggezin. Voor hen is dan al wel duidelijk dat een crisisplaatsing niet echt kort hoeft te zijn. Voor hen speelt bij deze keuze mee dat er ruimte is om te ontdekken hoe het voor Karien en Imke is, als pleegkinderen een tijdje deel uit maken van hun gezin.

De komst van de pleegkinderen
Bijna 6 jaar geleden kwamen de eerste twee pleegkinderen in huis, Lisa en Zelda: zusjes van 4 en 1 jaar oud. Na enige tijd bleek dat deze twee meisjes uiteindelijk weer naar hun moeder konden gaan. Vol overtuiging werkten Annet en Maarten hieraan mee. Ze waren blij dat zij na 8 maanden Zelda en Lisa zelf terug naar hun moeder konden brengen. Ook voor Karien en Imke was het fijn te weten waar hun pleegzusjes terecht zijn gekomen.

Hun volgende pleegkindje was baby Tobias. Een heerlijk gezond jochie en een plezier om voor te zorgen. Bij zijn komst was het verhaal dat zijn moeder afstand van hem zou doen. Binnen korte tijd zag het perspectief voor Tobias er echter heel anders uit. Zijn moeder ging bij haar ouders wonen en zou zelf voor hem gaan zorgen. Tobias’ moeder kwam veel bij hen thuis en na twee maanden bracht het hele pleeggezin Tobias weer naar haar terug.

Bij de 9 pleegkinderen die er vervolgens nog in hun gezin komen, proberen Annet en Maarten steeds zich op een open manier naar de ouders op te stellen. “Wij zijn hun tweede thuis, hun eerste thuis is altijd bij hun ouders”, zegt Annet. “We weten dat het bijzonder is dat al onze twaalf crisiskinderen weer terug konden gaan naar hun ouders of familie en daar zijn we blij mee. Van andere crisispleegouders horen we dat pleegkinderen vanuit hun gezin weer naar een volgend pleeggezin of naar een groep toe gaan.” Dat moet naar hun idee ook een moeilijker en/of een ander soort afscheid zijn dan wanneer ze terug gaan naar de eigen ouders.
Het was altijd weer fijn om tussen de verschillende plaatsingen door even met het “eigen” gezin te zijn. Karien en Imke hebben altijd mee kunnen praten over de beslissing om weer opnieuw voor een volgend kind een plaatsje bij hen vrij te maken.

Hun pleeggezin nu
Danny woont nu ruim een jaar bij hen. Hij was 4 jaar toen hij kwam. Het ziet er niet naar uit dat hij terug kan naar zijn ouders. Maarten en Annet hebben aangegeven dat hij bij hen mag blijven wonen zolang als nodig is. Misschien wel totdat hij op zijn eigen benen kan staan. “Maar we kunnen ons ook voorstellen dat het voor Danny over een paar jaar misschien toch mogelijk en nodig zal zijn om weer bij een van zijn ouders te wonen”. Danny is het eerste kind dat echt voor lange tijd bij hen zal wonen. Voor hem ligt dus géén afscheid van het pleeggezin in het verschiet. Zijn ouders hebben wel een duidelijke plaats in zijn leventje. “Zij zullen altijd zijn eerste thuis zijn, ook al zijn wij degenen die hem opvoeden”

Toen er een telefoontje kwam om ook nog met spoed baby Johny op te nemen, hebben Maarten en Annet opnieuw ja gezegd. De gezinsvoogd heeft aangegeven dat Johny echt niet bij zijn ouders of familie zal kunnen wonen. Johnny mag ook blijven. “Johny wordt eens in de vier weken opgehaald door de voogd zodat zijn moeder hem kan zien. Wij vinden het jammer dat wij zijn moeder nog nooit gezien hebben. Soms denken we dat Bureau Jeugdzorg en pleegzorg ons teveel willen beschermen tegen mogelijke agressie van ouders. Wij denken dat het ook voor de ouders makkelijker zal zijn als ze weten wie er voor hun zoontje zorgt.”

En in de toekomst…
Imke en Karien staan er ook achter dat er voor langere tijd geen momenten meer zijn dat ze nog eventjes “eigen” gezin zijn. Dat eigen gezin is nu echt groter geworden. “Soms reken ik even uit hoe oud ik zal zijn als Johny 18 is” zegt Maarten lachend. En tegelijkertijd zeggen Annet en hij: “We kunnen niet in de toekomst kijken. Elke dag dat ze weer gezond en wel in hun bedje liggen is er weer een. We leren behoorlijk goed bij de dag te leven.”

Wat Maarten en Annet nog wel in de planning hebben staan: een verbouwing van hun huis. En dan is het misschien mogelijk om opnieuw andere kinderen verder op weg te helpen.


Terug naar de interviews