Terug naar de interviews

‘We kunnen de wereld niet veranderen, maar wel de wereld van één kind’

Toegevoegd op : 1 augustus 2016

Jeroen en Joyce, afkomstig uit Friesland, werken allebei bij de politie. Hun werk heeft er mede voor gezorgd dat ze iets voor andere kinderen willen betekenen. Ze hebben samen twee zoons. Eén zoon is volwassen en woont op zichzelf, de ander zit in de pubertijd.

Machteloos gevoel
Vanwege hun beroep komen ze regelmatig in situaties van huiselijk geweld terecht. Vaak zijn dit gezinnen met kinderen die onder erbarmelijke omstandigheden leven. Veel kinderen krijgen niet de liefde en geborgenheid die ze zo nodig hebben. Dat geeft hen regelmatig wel een machteloos gevoel. Vaak doen ze wel een zorgmelding, maar op het moment dat zijzelf weer de deur uitgaan, laten ze kinderen achter in een ongewenste situatie.
Jeroen herinnert zich een meisje van vijf jaar, dat rondzwierf op straat in een veel te grote pyjama van haar twaalfjarige broer. Toen hij bij de ouders thuiskwam, trof hij een sterk vervuild huis aan, waar de hondendrollen op de vloer lagen, waar de kinderen omheen moesten lopen. Op het slaapkamertje van het meisje zag hij haar bedje. Het matrasje was niet zichtbaar meer door de plak vuil die er op lag. Dat beeld is hem altijd bijgebleven en helaas is het niet bij die ene ervaring gebleven.

De samenleving verhard
Het stel geeft aan dat ze een negatieve tendens zien in de samenleving. Mensen raken steeds meer verhard, mede ook door de sociale media. Maar ook doordat mensen meer op moeten boksen tegen hun omgeving. Sommige mensen zijn makkelijk beïnvloedbaar. Ze willen er graag bij horen en kopen dan dingen op de pof. ‘Soms komen we bij mensen binnen en treffen het huis zwaar verwaarloosd aan, maar we zien wel een grote nieuwe tv en een dure auto voor de deur. Maar geen vloerbedekking op de grond. Deze mensen willen echter geen gezichtsverlies leiden in hun omgeving. De schulden die hieruit ontstaan leiden vaak tot meer stress en daardoor ook tot huiselijk geweld.’

Goede ervaring
Joyce heeft vroeger thuis al te maken gekregen met pleegzorg. Haar ouders besloten om destijds een pleegkind in hun gezin op te nemen. Voor Joyce werd dit een vanzelfsprekend iets als kind. Ze heeft er goede herinneringen aan, al was het heus niet allemaal rozengeur en maneschijn. Joyce heeft nog steeds een goede band met haar pleegzus, die inmiddels haar eigen gezin heeft. Joyce heeft gezien hoeveel haar ouders voor haar pleegzus hebben betekend.

In afwachting van …
Joyce was degene die pleegzorg ter sprake bracht en Jeroen is inmiddels helemaal om. Ze hebben net het gezinsonderzoek afgerond en een training gevolgd om goed voorbereid aan pleegzorg te kunnen beginnen. Hun puberzoon hebben ze betrokken in hun afweging om pleegouders te worden. Hij is enthousiast en staat er helemaal achter. Ze wachten af wie er bij hen geplaatst gaat worden. Ze willen graag het verschil gaan maken, al is het maar voor één kind. ‘We kunnen de wereld niet veranderen, maar wel de wereld van één kind’.


Terug naar de interviews