Terug naar de interviews

Van 'onwerkelijk' naar 'vanzelfsprekend'

Toegevoegd op : 1 februari 2012

Bas (35) en Anne (41) besloten 10 jaar geleden dat ze samen kinderen willen. Als blijkt dat zwanger worden niet vanzelf gaat, doorlopen ze de hele medische molen. Helaas zonder resultaat. Nadat ze hun kinderloosheid een plaats hebben gegeven, onderzoeken ze of ze op een andere manier een gezin kunnen stichten.

2008
Anne: ‘Na lang wikken en wegen starten we het adoptietraject. Een proces dat ons veel duidelijk maakt over onze kinderwens. Willen wij perse een kind van ons zelf? Is het goed om kinderen uit een ander land te halen? Hoe moet het met het kind als deze zijn of haar ouders wil leren kennen en wij ook niet weten wie de ouders zijn? Adoptie komt in al zijn heftigheid bij ons binnen. Beetje bij beetje komen we erachter dat adoptie ook een keerzijde heeft en we besluiten hier niet verder mee door te gaan.’

2010
Anne: ‘Via een kennis komen we in contact met pleegzorg. Het voelt direct goed. Ze komen niet meteen met allerlei eisen en regels maar kijken naar wie wij zijn en wat wij een kind kunnen bieden. We doorlopen we het voorbereidingstraject STAP samen met andere aankomende pleegouders. Het zijn bijzondere avonden waarvan we veel leren over onszelf en over het pleegouderschap. Het wordt duidelijk dat pleegzorg veel verschillende vormen heeft en dat bij ons langdurige pleegzorg het beste past. We hebben er allebei vertrouwen in.’

Mei 2011
Bas: ‘Gezellig in de tuin hebben we een gesprek met een medewerker van pleegzorg. In eerste instantie lijkt het een algemeen gesprek over de mogelijkheden die wij als gezin hebben. Al snel komt Mila ter sprake. Ze is anderhalf en woont nu bij een kortverblijf pleeggezin. Pleegzorg zoekt een fijn gezin waar ze langdurig kan blijven en men denkt aan ons. Ineens komt het pleegouderschap wel echt dichtbij. Ik lig een paar avonden lang uitgerekt op de bank met mijn ogen dicht en laat alles op me in werken. Ik ben even totaal verbouwereerd. Wat een verantwoording. Het gaat nu echt gebeuren.’

Juni 2011
Anne: ‘Nog steeds krijg ik tranen in mijn ogen als ik terugdenk aan de kennismakingsperiode. Het is mooi en indrukwekkend, maar ook adembenemend en verdrietig. Wat zo’n klein meisje allemaal mee moet maken. Het kennismakingstraject is duidelijk doordacht en verstandig afgesproken. Eerst een keer op bezoek, daarna een keer mee naar de speeltuin, mee naar het nieuwe huis, logeren en dan pas de verhuizing. De praktijk blijkt weerbarstiger. Mila raakt in de war, weet niet waar ze aan toe is. Bij de overgangsmomenten is ze overstuur en verdrietig. Het raakt me. Veel sneller dan gepland beslissen we samen met jeugdzorg, pleegzorg en het kortverblijf gezin dat Mila naar ons verhuist.’

Juli 2011
Anne: ‘Een bijzondere tijd. Mila woont bij ons. Alles lijkt onwerkelijk. Ineens niet meer met z’n tweeën. Wekenlang voel ik een verbazing als ik ‘s ochtends wakker wordt en ik niet meer alleen voor mezelf hoef te zorgen. Een klein meisje staat blij in haar bedje op me te wachten. De dag samen met haar begint. Wat een genot om een kind op te voeden. Ik heb altijd geweten dat ik dit wilde, het is precies zo mooi als ik heb gehoopt. Alles is nieuw voor ons drieën. We moeten nog helemaal aan elkaar wennen. Mijn vriendinnen zien het aan me. Als ik hen vertel hoe ik me voel, herkennen ze dat uit de tijd dat ze zelf net een kind kregen. Ik ben mezelf gewoon even kwijt en ben alleen nog maar pleegmoeder, de pleegmoeder van Mila.
Mijn werk als visagist zet ik op een laag pitje. Het zorgen voor Mila kost veel energie maar is fantastisch.’

November 2011
Anne: ’Het contact met de moeder van Mila wordt langzaam aan uitgebreid. In eerste instantie zien we haar op het kantoor van pleegzorg. Binnenkort komt ze Mila bij ons bezoeken. Daar zijn we nu allemaal wel aan toe. Haar gevoel en het mijne staan erg in contrast met elkaar. Het is voor haar natuurlijk erg moeilijk dat ze niet voor haar eigen dochter kan zorgen. Wij zijn de koning te rijk met Mila. Ik vind het moedig van haar dat ze ons de zorg voor haar dochter toevertrouwt. Ik zie aan haar dat ze het niet gemakkelijk heeft. Gelukkig krijgt de moeder van Mila hier ondersteuning bij vanuit Jeugdzorg.’

Januari 2012
Bas: ‘Mila hoort er inmiddels helemaal bij. Het is een heerlijk meiske. Iedereen is gek op haar. Als ze meegaat naar familie of vrienden durft ze wel op onderzoek uit maar ze houdt ons altijd goed in de gaten. Ze is inmiddels al een keer gaan logeren. Dat was gek, Anne en ik weer eens met zijn tweeën een avondje uit. Mila heeft het prima gedaan. We merken dat we nu onze draai gevonden hebben en dat dingen vanzelfsprekend beginnen te worden. Dat geeft ons en Mila rust.’


Terug naar de interviews