Terug naar de interviews

Tegen alle ouders zeggen we meteen, het is jullie kind

Toegevoegd op : 24 november 2009

Het begon met een lintje. De heer en mevrouw Van Doorn ontvingen dit jaar van hun burgemeester een lintje namens de koningin. Voor het bijna drie decennia opvangen van pleegkinderen. De twintigste ligt op schoot als ik ze bezoek. Een baby van drie weken oud; een crisisplaatsing. Het kleine meisje slaapt door het hele gesprek heen. Vanwege het lintje nam ik contact op en beloofde te komen voor een interview. Ze willen graag vertellen over het pleegouderschap 'op leeftijd'. Onder de rook van de grootste suikerfabriek van Europa zoek ik de familie op. Een plek waar veel pleegkinderen een thuis vonden.

Mascha
Elza van Doorn: 'Ik ben zelf de vijfde uit een gezin van zes. Altijd was het druk en waren er veel kinderen over de vloer. Thuis hadden we ook een pleegdochter, een meisje uit Oostenrijk. Voor mij was het opvangen van het kind van een ander dan ook niet iets nieuws. Ik denk met veel warmte terug aan de goede zorgen van mijn moeder. Wel was ze erg streng. Als ik op zaterdagavond om half tien thuis moest zijn, stond ze al op haar horloge te turen voor het raam. Ik nam mij voor om dat later zelf anders te doen, en niet zulke strenge regels te hanteren. Dat is ook gelukt. Altijd was ik met kinderen in de weer. Helaas kon ik ze niet zelf krijgen. Het eerste pleegkind kwam toen al snel. Later gevolgd door Mascha, onze adoptiedochter. Zij kwam als pleegkind, maar we wisten meteen dat er een mogelijkheid was om haar te adopteren.
Haar moeder was teruggegaan naar Suriname. Toen Mascha net geboren was had ze magere armpjes en een groot hoofd. Eerst dachten ze nog aan een hersenafwijking, maar wij kregen een hele pientere meid. Ze is nu afgestudeerd pedagoge en met dat grote hoofd is het ook goed gekomen (lachend). Hier staat ze op de foto met mij en haar moeder. Met veel ouders van onze pleegkinderen hebben wij een goed contact.’

Jim
Peter van Doorn: 'Je vraagt hoe we dit allemaal voor elkaar krijgen. Ik weet dat eigenlijk niet. We doen het gewoon. We houden altijd vol, ook als er problemen zijn. Nou ja problemen, zo zien we het niet. Vaak lossen we alles zelf op. Zoals je ziet zijn we natuurlijk wel op leeftijd. Mijn vrouw is 69 en ik ben bijna 72. Maar leeftijd is bij ons echt maar een getal. Ik zit nog vol energie. Nu is die kleine er en Jim woont ook bij ons. Hij was gezond geboren maar kreeg kort na zijn geboorte hersenvliesontsteking met een ernstige beperking (lichamelijk en verstandelijk) tot gevolg. Zijn ouders waren nog jong en van Chinese afkomst. Zij vonden de zorg voor Jim een te grote verantwoordelijkheid. De ouders komen hier gewoon op bezoek. Aan bezoektijden houden we ons niet echt. Als iedereen het naar de zin heeft, kunnen ouders ook wel een uurtje extra blijven hoor. Jim heeft er nu een zusje bij, ook haar zien we regelmatig. Onze leeftijd dwingt ons natuurlijk wel alles goed te organiseren. Ons kan ook ineens wat overkomen. Daarom hebben we alle zaakjes voor Jim al goed geregeld, waar hij komt te wonen als wij niet meer voor hem kunnen zorgen. Dat geeft rust en duidelijkheid.’

Samen met de ouders
Elza: 'We hebben 20 pleegkinderen opgevangen en natuurlijk is er veel veranderd. Vroeger zat je alleen met een maatschappelijk werker aan tafel. Nu schuiven er zoveel mensen extra aan, dat is echt een enorm verschil. Wat niet is veranderd, is het contact met de ouders. Sommige waren in het begin echt boos op ons. Hun kind wilde liever bij ons wonen dan bij hun thuis. Peter en ik proberen zoveel als mogelijk alles samen met de ouders te doen, ze overal bij te betrekken. Dat zeggen we ook meteen. Het zijn en blijven hun kinderen, alleen helpen wij ze mee op te voeden.’

Drugs
Elza vervolgt: 'Al 27 jaar geven we pleegkinderen een thuis. Zonder al te veel poespas, voor ons is het geen enkele moeite. Maar helaas gaat het niet altijd goed. Zo heeft een van onze pleegkinderen een drugsprobleem. Hij is al volwassen en hij maakt zijn eigen keuzes. Maar het is zwaar om te zien. Hij kwam hier als tweejarige en heeft 16 jaar probleemloos bij ons gewoond. In de eerste twee jaar van zijn leven is hij op zes verschillende adressen ondergebracht. We vragen ons vaak af wat dat voor hem betekend moet hebben in zijn verdere ontwikkeling. We zien hem nog steeds, we houden veel van hem, maar dit is iets wat we niet voor hem kunnen oplossen. We kunnen hem wel helpen en dat doen we dan ook!’

Peter en Elza zijn twee heel bijzondere mensen. Zo vertelt Peter dat hij een keer met Kerst een telefoontje kreeg van een moeder. Zij zat zonder eten met drie kinderen en durfde dat aan Peter wel te zeggen. Met een wasmand vol etenswaar reed hij diezelfde avond nog naar Dordrecht. Hij vertelt het nonchalant en zoals met alles, ze doen het gewoon. Gelukkig heeft één iemand het goed gezien. En werd er terecht een schijnwerper op deze twee pleegouders gezet. Bedankt voor het lintje, Majesteit.


Terug naar de interviews