Terug naar de interviews

Pleegzorg was geen keuze, het hoort gewoon bij mij

Toegevoegd op : 24 september 2008

Michèle voedt in haar eentje haar dochter van 13 jaar op. Daarnaast is ze al vier jaar gastouder van een meisje van 17 jaar, dat aan het conservatorium studeert. Sinds een jaar heeft ze een pleegzoon; hij is nu 7 jaar. Ze staat alleen voor de zorg voor de kinderen, maar haar achterbuurvrouw steunt haar door wel eens op te passen en ze heeft begeleiding van Piet, haar pleegzorgbegeleider.

Hoe kwam u tot de keuze voor pleegzorg?
'Pleegzorg was voor mij geen keuze.’ vertelt Michèle. 'Als ik later 80 ben en ik zou geen pleegouder zijn geweest, heb ik iets fout gedaan. Ik heb dit altijd gewild. Mijn hele leven heb ik kinderen om me heen gehad en toen ik 14 jaar was ging ik in het jeugdwerk. Ik wil graag iets voor kinderen betekenen.
Vroeger hadden wij ook pleegkinderen in huis en toen mijn moeder een tijd naar het ziekenhuis moest, hebben mijn zus en ik ook tijdelijk in een pleeggezin gewoond. Een paar jaar geleden heb ik ruim een half jaar twee kinderen van een vriendin opgevangen als pleegmoeder. Zij zijn nu weer terug naar huis, maar komen nog wel regelmatig in het weekend bij ons.’

Hoe is het om alleen pleegouder te zijn?
'Mijn man wilde geen pleegkinderen, maar toen ik alleen kwam te staan, ben ik alsnog pleegouder geworden. Het nadeel van alleen pleegouder zijn, is dat ik de dagelijkse zorgen met niemand kan delen. Gelukkig kan ik mijn begeleider Piet altijd bellen. Die wetenschap is vaak al voldoende.’

Wat vindt u mooi aan het pleegouderschap?
'Het mooiste is om een kind te zien opbloeien, om te zien dat het beter gaat. Toen mijn pleegzoon hier kwam was hij angstig, kroop onder de tafel en at niks.
Ook liep hij steeds met vreemden mee, maar nu zegt hij: “Ik hoor bij Michèle.” In het begin toen ik met hem kleren ging kopen, mocht hij van me uit twee setjes kleren kiezen. Hij kreeg tranen in zijn ogen en zei: “Dit is voor het eerst dat ik mag kiezen.” De zorg voor een pleegkind is voor mij echt een verrijking.’

Wat vindt uw dochter ervan om pleegzus te zijn?
'Ik merk dat het goed is voor haar om samen met andere kinderen op te groeien. Ze hebben zeker ook wel eens ruzie, maar ik zie ook hoe zorgzaam ze kan zijn en dat ze zich echt een grote zus voelt. Het is ontroerend om te zien hoe ze samen dingen doen. Bijvoorbeeld samen winkelen doen ze graag.
Ik heb met mijn dochter besproken hoe zij het zou vinden als er een pleegkind in huis kwam. Dat wilde ze wel, maar ze had er wel een rooskleurig beeld bij. Ze wist eigenlijk niet wat het inhield. Haar pleegbroer trekt veel aandacht naar zich toe. Daarom zorg ik er ook voor dat ik ook zo af en toe wat met mijn dochter alleen doe.’

Is het moeilijk?
'Het is wel eens moeilijk, maar mijn pleegzoon is een ontzettend lief kind. Het is belangrijk om mensen te hebben die me steunen, zeker ook omdat ik alleenstaande ouder ben. Door de begeleiding vanuit Pleegzorg Kompaan weet ik dat ik er niet alleen voorsta en als er iets is, kan ik bij mijn pleegzorgwerker terecht. Ook in mijn omgeving heb ik veel steun. Bijvoorbeeld van de achterbuurvrouw. Zij past soms op, zodat ik ook eens met dochter alleen op stap kan. Ik hou een dagboek bij. Als ik dat terug lees, zie ik wat er allemaal al is verbeterd. Als ik dan een 'dip’ heb en denk dat niks goed gaat, zie ik dat er toch al veel is bereikt.’

Wat heb je nodig om pleegouder te zijn?
'Mensen denken vaak dat je geld moet hebben om pleegouder te zijn. Maar daar gaat het niet om. Je krijgt een vergoeding en daar red ik het wel mee. Waar het om gaat, is dat je aandacht en liefde geeft aan het kind. En dat kan ik kinderen geven ook al is het een kind van een ander. Verder is het ook belangrijk dat je als pleegouder structuur en rust kunt bieden.’


Terug naar de interviews