Terug naar de interviews

Pleegouders, voor korte of lange tijd?

Toegevoegd op : 1 juli 2011

In een crisissituatie wordt er direct een veilig onderkomen gezocht voor een kind, veelal in een pleeggezin. Vaak heeft een kind niet meer bij zich dan een boodschappentas met wat kleren en een knuffel. Omdat er soms weinig bekend is over de situatie en de veiligheid van het kind, kan men moeilijk inschatten of een uithuisplaatsing voor korte of lange duur is.

Onzeker perspectief
Het is niet wenselijk om een kind meerdere keren over te plaatsen, omdat dit een nadelige impact heeft op de ontwikkeling van het pleegkind. Daarom wordt steeds vaker gevraagd aan pleegouders, die een voorkeur hebben voor een langdurige plaatsing, of zij willen starten vanuit een crisissituatie totdat het perspectief duidelijk is. Dit vraagt aan pleegouders of zij mee kunnen groeien met de situatie van het pleegkind en om kunnen gaan met de onzekerheid over de duur van de plaatsing.
Dit was ook de vraag aan Ingeborg en Mike, pleegouders van twee broertjes (destijds 3 en 2 jaar oud).

Onzekerheid
Wanneer Ingeborg en Mike ontdekken dat ze geen kinderen kunnen krijgen, besluiten ze zich in 2008 aan te melden voor langdurige pleegzorg. Na een voorbereidingscursus voor aspirant-pleegouders en een reeks gesprekken besluiten Ingeborg en Mike dat ze pleegouder willen worden. Ook de regionale pleegzorginstelling wil hen graag opnemen in het pleegouderbestand.

Ingeborg: “Het is bij ons allemaal wel erg snel gegaan. We waren net geaccepteerd als pleeggezin en hadden een gesprek met de medewerker bemiddeling. Zij kwam direct met het verhaal van twee broertjes die op dat moment apart van elkaar in crisispleeggezinnen waren geplaatst. Het oudste broertje kon niet langer in het huidige crisispleeggezin blijven. Het was echter niet duidelijk of de kinderen definitief niet terug naar huis konden. Ze zochten dus voor hem direct een nieuw pleeggezin en wilden hem het liefst direct in het gezin plaatsen waar hij en zijn broertje samen langdurig konden blijven. We hadden ons opgegeven voor een langdurige plaatsing voor een of twee kinderen. Dit met de intentie om voor langere tijd een stabiele plek te bieden aan kinderen die dat nodig hebben. En nu was het ineens helemaal niet zeker of deze kinderen wel lang bij ons zouden blijven. Dat was wel even wennen, want dat brengt ook wel onzekerheid met zich mee.”

Veel onduidelijk
Mike: “We hebben toch besloten om voor deze kinderen te gaan. Tenslotte hadden ze ons nu nodig en konden we ze een stabiele plek bieden, ook al kon dat misschien maar voor even zijn. Dat betekende dat wij een paar dagen later een jongetje van 2,5 jaar in huis hadden. Je moet in hele korte tijd van alles regelen. Best lastig als je niet weet hoe lang het kind uiteindelijk bij je blijft. In het begin kwam er zoveel op ons af en was er nog veel onduidelijk. Want hoe ontwikkelen ouders zich en misschien is er nog wel iemand in de familie die voor de broertjes kan en wil zorgen? Inmiddels wonen de jongens twee jaar bij ons en is de OTS (ondertoezichtstelling) met een jaar verlengd. Ze zijn hier op hun gemak en ontwikkelen zich goed. Daarnaast groeien de twee broers samen op en die basis pakt niemand ze meer af”.

Onrust voorkomen
Hoewel het allemaal anders liep dan ze vooraf hadden verwacht, zijn Ingeborg en Mike heel blij dat het zo gelopen is. “We hebben op deze manier veel onrust bij de jongens kunnen voorkomen en daar hebben we nu allemaal profijt van”, aldus Ingeborg en Mike.

Hoelang ze voor de broertjes blijven zorgen, is nooit met zekerheid te zeggen. Wanneer de biologische ouders hun leven weer op de rit krijgen, is er geen reden om hun kinderen langer in een pleeggezin onder te brengen. “Natuurlijk is dat dubbel’’, geeft Ingeborg toe. , “Ik moet er op dit moment niet aan denken dat ze weer terug naar huis gaan want ik wil ze niet missen, maar gun ze ook het beste. En uiteindelijk is dat een stabiele thuissituatie”, zegt Ingeborg. Mike vult aan: , ”Wij hebben dan gedaan wat we konden. En de onzekerheid zorgt er ook voor dat we dingen heel bewust en intens beleven. We nemen niets voor lief.”


Terug naar de interviews