Terug naar de interviews

(Pleeg)Moederdag

Toegevoegd op : 1 mei 2014

Ooit was er een tijd dat ze dacht dat ze geen moeder zou worden. Nu is ze moeder van een zoon van 12 jaar en pleegmoeder van een dochter van 10 jaar. Moederdag komt er weer aan. Wat betekent dat voor (pleeg)moeder Hannah?

Knutseldefrutsel en ontbijt op bed
Moederdag is voor mij bijzonder door die prachtige werkjes die ik in de loop der jaren heb ontvangen. Ik gebruik nog steeds een zakdoek, versierd met een tekening gemaakt door mijn zoontje toen hij een kleuter was. Van mijn pleegdochter heb ik nog een schattig zelf gefabriceerd kookboekje. Ze maakt elk jaar 2 werkjes: een voor haar moeder, waar ze regelmatig contact mee heeft, en een voor mij. Het blijft altijd ongemakkelijk vind ik: Moederdag en pleegzorg. Het legt toch weer een accent erop dat ze anders is dan andere kinderen. En dat wil ze niet. Ze wil ‘gewoon’ zijn. Ik merk bijvoorbeeld dat ze niet graag haar achternaam gebruikt. Misschien ook omdat ze daardoor het gevoel krijgt dat ze er niet helemaal bij hoort.

Voor mijn pleegdochter ben ik Hannah
Een van de praktische vragen bij pleegzorg is: hoe noemt een pleegkind de pleegouder? Papa en mama? Of bij de voornaam? Of een combinatie?
Mijn pleegdochter noemt mij gewoon bij mijn voornaam. De titel mama is gereserveerd voor haar moeder en dat is ook goed zo. Mama is uniek. Als iemand vraagt naar haar moeder, bijvoorbeeld op school dan heeft ze het wel over mij. In het begin zei ik nog wel eens als iemand vroeg: “Bent u de moeder van Chantal?”, dat ik de pleegmoeder was. Nu doe ik dat alleen nog als dat formeel of functioneel van belang is. Als we ons voorstellen, dan noemen we haar ook onze dochter. Als mensen doorvragen en vragen hoe het zit, vertellen we wel dat ze onze pleegdochter is.

Vaderdagdillemma
Voor Vaderdag had Chantal één cadeautje gemaakt. Ze wist niet aan wie ze het moest geven. Aan haar biologische vader, waar ze nauwelijks contact mee heeft en die ook geen initiatieven neemt tot contact met zijn dochter, of aan haar pleegvader.
Ik heb haar toen gevraagd waarvoor Vaderdag is. Ze antwoordde: “Om te bedanken voor de dingen die je vader voor je doet.” Toen ik daarna vroeg aan wie ze het wilde geven wist ze het: aan pleegvader.
Ze noemt haar pleegvader pa en haar biologische vader papa. Dat is prima werkbaar voor haar en voor ons. In het begin was het wennen omdat ze het woordje pa op zo’n nadrukkelijke manier uitsprak. Dat klonk heel onnatuurlijk. Nu is het vertrouwd. Chantal woont nu een paar jaar bij ons en alles wordt ‘gewoner’ hoewel het altijd anders blijft door het gedeelde ouderschap en de biologische band met de ouders.


Terug naar de interviews