Terug naar de interviews

Petje af voor moedige moeder

Toegevoegd op : 2 juni 2014

Met een tasje met de hoogstnoodzakelijke spulletjes staat ze op de stoep. Marije. Of ze voorlopig bij ons, Dora en Joost, en haar grote zus mag wonen. Het zoveelste adres in haar jonge leven. Zestien is ze, talloze malen verhuisd en al vaak weggelopen. Het liefst is Marije bij haar moeder, maar als ze langere tijd samen zijn, gaat het niet goed. Ergernissen stapelen zich op en na een poosje vertrekt Marije met slaande deuren of met stille trom.

Aantrekken en afstoten. Maar nu is het genoeg. Haar moeder Ella is steeds zo overstuur door de ruzies dat ze besloten heeft dat haar dochter niet meer bij haar kan wonen. Ze is welkom in de weekeinden en vakanties, maar Marije heeft een andere veilige plek nodig waar ze naar school kan.
Dat besluit doet Ella veel pijn. Liefst wil ze er zijn voor haar kinderen, maar door allerlei oorzaken loopt het steeds anders dan ze hoopt. Om haar leven weer op orde te krijgen, heeft ze therapie. De ruzies doen de therapie geen goed. Er moet rust komen in haar leven.

Opgelucht
Als wij Ella bellen dat Marije veilig bij ons zit, is ze duidelijk opgelucht. Wij kennen elkaar al sinds haar oudste dochter vijftien jaar geleden bij ons in huis kwam. Het duurde een tijd voor we aan elkaar gewend waren en elkaar vertrouwden. Ella vond het maar niets dat wij er steeds bij bleven als zij bij haar oudste op bezoek kwam. Spelen met Mara terwijl ‘de pleegouders’ toekeken, kon ze zo niet goed. En wij ergerden ons als Ella een afspraak niet nakwam. Maar we beseften al snel dat we samen meer voor de kinderen kunnen bereiken. Dat het Mara en Marije rust geeft als hun moeder en wij als pleegouders samen optrekken. Nu weten we dat we op elkaar kunnen rekenen en besluiten we samen zo gauw mogelijk te gaan regelen dat Marije kan blijven en in haar nieuwe woonplaats naar school gaat.

Eerlijk
Marije denkt daar anders over. Ze wil maar één ding en dat is terug naar mama in Arnhem. Ella legt haar geduldig uit dat dat niet gaat. In plaats van haar lang niet makkelijke dochter de schuld te geven, vertelt ze eerlijk dat zij zelf het opvoeden niet aankan. Petje af voor deze moedige moeder, denken wij. Maar Marije is boos. Ze wil deze boodschap niet horen. Steeds weer treint ze naar Arnhem in plaats van naar school te gaan.

Duidelijk
Als wij voor de zoveelste keer merken dat Marije er vandoor is, zijn we ervan overtuigd dat het verblijf van Marije bij ons is mislukt. Eerst bellen we met Ella, dan alarmeren we pleegzorg, gezinsvoogd en politie. Gelukkig komt al gauw het verlossende telefoontje. Marije is veilig bij Ella. Zal zij door de knieën gaan voor de tranen van haar dochter? Wij vrezen het. Toch doet Ella dat niet. Twee uur later zit Marije in de trein. Teleurgesteld over haar mislukte actie, maar toch. Ze weet nu weer waar ze aan toe is. Hoe moeilijk het soms ook is. Zowel Ella als wij zijn het erover eens: samen één doel, één plan. Niet leuk, wel duidelijk. Zo wil Marije het toch weer proberen.

De namen en woonplaats in dit verhaal zijn verzonnen.


Terug naar de interviews