Terug naar de interviews

In ons hart geboren, met liefde ontvangen

Toegevoegd op : 24 maart 2009

Voor Robèrt (41) en Janet (38) was het altijd al duidelijk dat zij naast eigen kinderen graag voor een pleegkind wilden zorgen. Maar toen eigen kinderen uitbleven, kwam ook adoptie als mogelijkheid in beeld. Twee verschillende werelden, maar met hetzelfde doel: zorgen voor een kind van een ander.

Adoptie en pleegzorg, kan dat wel samen?
Janet: “Omdat we wisten dat de weg naar adoptie erg lang kan zijn, hebben we ons tegelijkertijd aangemeld voor pleegzorg. Voor ons gevoel hoefde het één het ander niet te bijten. Integendeel, naar onze verwachting zou de voorbereiding en het onderzoek veel raakvlakken hebben. Dit lag echter wat gecompliceerder dan wij dachten.” “Het voortraject voor adoptie viel ons enorm zwaar en we hebben er nooit echt een goed gevoel bij gehad. Het leek wel of alles wat wij wilden niet mogelijk was. Bij pleegzorg kregen we een veel beter gevoel. Niet alleen voelden we ons erg welkom, het voorbereidingstraject gaf ons juist heel veel energie! Uiteindelijk hebben we er voor gekozen om het adoptietraject af te sluiten en ons verder te richten op pleegzorg” aldus Robèrt.

Wachten op wat komen gaat
Janet: “We hebben ons aangemeld voor langdurige pleegzorg van een baby. Klinkt natuurlijk erg als adoptie, maar dit voelde voor ons gewoon het beste. We hebben zelf geen kinderen en afgezien van het af en toe zorgen voor neefjes, hebben we geen opvoedervaring. Het leek ons daarom het meest logisch om vanaf het begin met een kind mee te groeien. Ons 'aanbod’ was daarmee vrij beperkt en het zou daarom wat langer kunnen duren voordat er een pleegkind bij ons geplaatst kon worden. We hebben wel eens het verzoek gekregen of we toch niet voor een peuter wilde zorgen, maar dat voelde voor ons uiteindelijk niet zo goed. We hebben ons daarom helemaal voorbereid op de komst van een baby. Het klinkt misschien overdreven, maar we hadden al een babykamertje klaar. Wij zelf vonden dit erg logisch omdat we hadden aangegeven ook vanuit een crisisplaatsing te willen starten. We wilden er helemaal klaar voor zijn, zodat we het pleegkind echt welkom konden heten.”

Een geslaagde bemiddeling
Janet vertelt verder: “Een paar maanden geleden kregen wij ineens een telefoontje van de pleegzorgvoorziening. Er was een baby aangemeld voor langdurige pleegzorg. Het meisje was te vroeg geboren en lag nog in de couveuse in het ziekenhuis. Toen ging het ineens allemaal erg snel! Na drie weken mochten we kennis maken met onze pleegdochter en haar ouders. Een heel emotionele dag. Aan de ene kant blijdschap, omdat wij voor dit meisje mochten gaan zorgen. Aan de andere kant sloegen de emoties van haar moeder in als een bom. In het ziekenhuis mochten we meedraaien in de verzorging. Dat voelde heel goed en natuurlijk, alsof de cirkel rond was. Die week was voor ons erg bijzonder. Op de dag dat onze pleegdochter ontslagen werd uit het ziekenhuis, mocht ze met ons mee naar huis. De overdracht was in aanwezigheid van haar ouders en dit maakte het extra bijzonder.”

Contact met ouders
Het grote verschil tussen adoptie en pleegzorg is dat de ouders nog steeds in beeld zijn en blijven. Robèrt: 'Tijdens het voorbereidingstraject wordt gesproken over het contact tussen het pleegkind en de eigen ouders. Je krijgt te horen dat het voor ouders geen onwil is, maar onmacht. Mooie woorden, maar wat het echt betekent merken we nu pas. Het is triest en mooi tegelijk om te zien dat de ouders heel veel van haar houden, maar dat ze echt niet in staat zijn om zelf voor haar te zorgen. We zijn heel blij en dankbaar dat wij dat mogen doen, maar vinden het ook erg belangrijk dat onze pleegdochter weet wie haar ouders zijn. Nu begrijpt ze er nog niet veel van, maar later als ze groot is gaan de vragen komen. Dan is het toch fantastisch dat ze weet wie haar familie is!” Janet: “In het begin vond ik het moeilijk hoe ik moeder moest betrekken zonder belerend over te komen. Ik was bang dat ik in mijn enthousiasme haar zou kwetsen. Het is een moeilijke situatie en je bent toch praktisch vreemden van elkaar. Daar moet je een balans in vinden. Nu doen we tijdens de bezoekregeling iets samen, zoals samen met de kinderwagen even naar het dorp of we doen haar samen in bad. Het gesprek gaat nu veel gemakkelijker en het contact verloopt prima.”

Pleegzorg een aanrader?
Robèrt: “Als adoptieouders graag voor een kind van een ander willen zorgen zonder teveel 'een kind te willen hebben’, dan zou ik het zeker aanraden. Er zijn grote verschillen tussen adoptie en pleegzorg, zoals het contact met ouders en de samenwerking met een pleegzorgbegeleider. Het is dus belangrijk om daar goed over geïnformeerd te zijn. Wij willen graag een kind dat hulp nodig heeft een kans geven op een normale en gezonde toekomst. Dit past uitstekend bij pleegzorg en voor ons is het daarom een heel logische keuze geweest om verder te gaan met pleegzorg. Verder moet je ook om kunnen gaan met de onzekerheid. Er kan bijvoorbeeld iets veranderen in de situatie van de ouders, waardoor het pleegkind toch bij de eigen ouders kan wonen. Je krijgt geen garantie dat het pleegkind tot het 18e levensjaar bij je blijft. Het lijkt ons verschrikkelijk als dit zou gebeuren, maar je wilt uiteindelijk toch allemaal het beste voor het kind.” Janet: “De samenwerking met een pleegzorgbegeleider ervaren wij overigens als zeer positief. Je staat er namelijk niet alleen voor. Je krijgt tips, begeleiding en ondersteuning in de verzorging, maar ook bijvoorbeeld in de oudercontacten. Zo had onze pleegdochter een tijdje last van verlatingsangst, maar door de ondersteuning hebben we ons goed door deze fase heengeslagen. Het loopt nu heerlijk en we zien dat het elke dag beter met haar gaat!”


Terug naar de interviews