Terug naar de interviews

‘In ons gezin zijn de glazen halfvol!’

Toegevoegd op : 1 maart 2016

Het regent pijpenstelen onderweg naar het adres van de familie Brand. Niets doet denken aan de nazomers die Zeeland in september rijk is. Met één stap over de drempel van de voordeur, lijkt het echter alsof de warmte van dit relatief nieuwe pleeggezin een voorbode voor ander weer is; de zon begint te schijnen! Ko en Hildie Brand laten je thuis voelen in hun knusse Domburgse woning en vertellen openhartig over hun ervaringen met pleegzorg.


Fotografie: Ineke Houmes (Fotografien)

Persoonlijke groei
Hildie: ‘Als leerkracht in het basisonderwijs wordt elk jaar naar mijn persoonlijk ontwikkeltraject gevraagd. Ik kan zeggen dat ik een persoonlijke groei heb doorgemaakt, sinds wij het voorbereidingstraject hebben afgerond en we ons eerste pleegkind inmiddels een half jaar onder onze hoede hebben. Ik ben dan ook ontzettend veel gaan lezen over de ontwikkeling van pleegkinderen. Dat in combinatie met mijn onderwijsachtergrond maakt dat ik op beide vlakken gegroeid ben en deze in de praktijk goed kan toepassen. Het een versterkt het ander.’
Een bevriend pleegouder-echtpaar bracht ze in aanraking met het pleegouderschap. Ze waren geraakt door het plezier en geluk dat ze zagen bij de pleegkinderen van dit gezin. ‘Het is gewoon een gezin, en de kinderen draaien mee in de gewone dingen die het gezinsleven met zich meebrengt’, aldus Ko en Hildie.

Informatieavond bezoeken
Eind 2014 stapten ze in de auto voor de informatieavond van Juvent in Sluiskil. Hildie: ‘Ik speelde al langer met de gedachte om kinderen in de vakantieperiode op te vangen. Ko was het daar minder mee eens.’ Ko: ‘Ik zag de vakantieperiode als een periode waarin je een heel jaar het tekort aan aandacht voor je eigen kinderen goedmaakt in die paar zomerweken. Dan heb ik liever dat je het hele jaar door iets betekent voor een kind in nood.’
Ondanks de heftigheid van de geschetste situatie waarin pleegkinderen kunnen verkeren, schrok dat hen niet af op de bijeenkomst in Sluiskil. Sterker nog; ze waren daardoor vastberadener dan voorheen. Ze zijn het er over eens: In de drukte van hun eigen gezin past een kind dat hierin mee kan gaan. Ko: ‘Mijn stelligheid en de onderwijskundige en didactische vaardigheden van Hildie, en de planning in ons gezin van vier kinderen (nu vijf) brengt ons balans.’

Gewoon een kind
Ze zorgen nu een half jaar voor een meisje van net drie jaar oud. ‘Hoe het gaat?’, zegt Ko: ‘Het valt niet tegen. Het is onze eerste plaatsing, dus we kunnen het niet vergelijken met andere situaties. In ons geval is het relatief makkelijk. De omgang en communicatie met de biologische ouders verloopt volgens afspraak. De pleegzorgbegeleider is gepokt en gemazeld in het vakgebied, wat het voor ons alleen maar fijner maakt.’ Hun pleegdochter doet het goed in het gezin. Ze zien dat ze groeit in haar ontwikkeling. Hildie: ‘Natuurlijk heeft ze een rugzakje dat je nooit helemaal leeg kunt maken. Anderzijds blijft het gewoon een kind van drie in een fase in haar ontwikkeling die soms lastig is. Iedere ouder kan beamen dat een peuter in sommige perioden wat minder makkelijk is. We zien het als onze taak om haar bagage verder te vullen met een opvoedkundig fundament en leuke dingen in het leven. Plezier en het genot van een gezinsleven. Zolang je er je energie uit haalt is het goed. In ons gezin zijn de glazen halfvol!’


Terug naar de interviews