Terug naar de interviews

‘Mijn zus zou hetzelfde voor mij doen’

Toegevoegd op : 2 februari 2015

Na het overlijden van hun moeders nam de oma van Sunniva de opvoeding van drie kleinkinderen en vervolgens twee achterkleinkinderen over. Sinds een paar jaar kan ze het niet meer alleen aan. Sunniva werd gezinshoofd.

Pleegzorg door de generaties heen













Toen Sunniva (30) op haar twaalfde haar moeder verloor wilden zowel haar vader als haar oma voor de kinderen zorgen. ‘Oma zei tegen de rechter dat zij altijd al alles deed als haar dochter werkte. Wij wilden zelf ook naar oma, want mijn vader wist niet hoe hij een gezin moest draaien. Hij komt van het traditionele Surinaamse platteland waar de vrouwen het huishouden runnen.’
Sunniva kon op haar tiende alles wat haar moeder deed. ‘Dat geef ik weer door aan mijn nichtje. Ze wast, kookt en ruimt op wanneer ik aan het werk ben. Zonder haar hulp zou ik het niet redden, oma kan veel dingen niet meer alleen.’ Sunniva wil haar neefje ook leren huishouden: ‘Ook een man moet het kunnen overnemen.’

Logisch
Sunniva’s zus stierf in 2006, ze liet twee kinderen achter van tien en vijf jaar. Vanzelfsprekend nam hun overgrootmoeder ze onder haar hoede, oma zorgde immers altijd voor iedereen. De opvoeding ging goed totdat oma vergeetachtig werd. In 2010 onderzocht pleegzorg wie de zorg kon overnemen. Sunniva werd als tante hoofdverantwoordelijk. Een vreemde familie was geen optie, zegt ze: ‘Mijn zus zou hetzelfde voor mij doen. Bovendien had oma ondersteuning nodig.’ Sunniva trok bij haar grootmoeder in. De familie vond het volstrekt logisch, vertelt ze: ‘Niemand vroeg of ik erover na wilde denken, dat had ik toch wel fijn gevonden. Ik had plannen om na mijn HBO-opleiding Sociaal Pedagogisch Werk met jongeren in het buitenland te gaan werken. Met mijn moeder reisden we veel.’

Rouwverwerking
Voor de rouw om haar eigen moeder kon Sunniva destijds niet bij haar oma terecht: ‘Ze was zo verdrietig over haar dochter. Ik kon zelfs niet zeggen dat ik mijn moeder miste.’ Op haar beurt wil Sunniva haar zus niet verzwijgen: ‘We vieren haar verjaardag met de kinderen, kunnen grapjes over haar maken en laatst heb ik haar lievelingsschoenen aan mijn nichtje gegeven.’ Voor haar neefje regelde Sunniva gespecialiseerde hulp op school: ‘Daardoor heeft hij de dood van zijn moeder een plekje kunnen geven.’

Eigen manier
Sunniva en haar oma vullen hun opvoedersrol deels anders in: ‘Als oma bijvoorbeeld straft, geeft ze geen toelichting. Als ik de kinderen corrigeer, vraag ik of ze begrijpen waarom en hoe ze het een volgende keer anders kunnen doen. Dat heb ik van mijn opleiding meegekregen.’ Over de regels voor meisjes zijn ze het eens: altijd laten weten waar en met wie je bent. Haar oma wordt steeds soepeler, vindt Sunniva: ‘En als ik dan streng ben, vergeet ze dat ik doe wat ze mij heeft geleerd. De laatste tijd denk ik wel eens: “Oma, jij mag het op jouw manier doen. En als het voor jou te zwaar wordt, ben ik er”.’

Fotograaf: Mike Bink / Auteur: Christel van Dam


Terug naar de interviews