Terug naar de interviews

Midden in de nacht hamburgertjes bakken

Toegevoegd op : 1 maart 2012

Begonnen als weekendpleegouders voor een broertje en zusje van vier en zes jaar, zijn Kim Postma en Rene Wokke, inmiddels ruim vier jaar crisispleegouders voor pubers. Ze werken beiden fulltime wat prima te combineren is met deze vorm van pleegzorg.

Rene vertelt: ‘Na ruim twee jaar weekendpleegouderschap wilde Kim een intensievere vorm van pleegzorg bieden. In eerste instantie had ik twijfels. Ik dacht dat dat niet mogelijk was met onze manier van leven: niet al te gestructureerd en overdag aan het werk. Er bleek echter wel degelijk behoefte aan pleegouders zoals wij. Werkende mensen, die snel kunnen schakelen en hun hart en huis willen openstellen voor een kind dat zelfstandig naar school kan, een “sleutelveilig kind” in hulpverlenersjargon.’

‘Onze eerste puberpleegzoon werd om 4 uur ’s nachts gebracht. Wat doe je midden in de nacht met een jongen van 13 die flink overstuur is? Hamburgertjes bakken bedachten we op dat moment. Rachid, van Marokkaanse afkomst, deed enorm zijn best een goede indruk te maken, er was hem alles aan gelegen te zorgen dat hij kon blijven. Een logische reactie voor een jongen van zijn leeftijd die veel heeft meegemaakt. Al vond hij onze woonboot in eerste instantie wel armoedig [Kim en Rene wonen in een prachtige ruime woonboot op een van de mooiste plekjes van Amsterdam, red.], zo zie je maar weer, binnen iedere cultuur wordt “op stand wonen” anders beoordeeld. Het was voor Rachid bijzonder om mee te maken dat hij “zomaar” in ons leven werd toegelaten en direct een sleutel kreeg. Dat was voor ons ook best spannend maar simpelweg het feit dat het niet je eigen kinderen zijn betekent niet dat ze oneerlijker zijn. Maar er gebeurt wel eens wat: een flesje energydrank over de laptop van Kim. Die deed het toen niet meer.’

‘Het is fijn om kinderen te helpen maar het is ook gewoon leuk om te zien wat je, letterlijk, aan boord haalt. We zijn oprecht nieuwsgierig naar kinderen. Dat we bewust geen eigen kinderen hebben, betekent natuurlijk niet dat we niks met kinderen hebben. Ieder kind heeft zijn eigen verhaal, daar leer je zelf ook van. Als je kinderen het vertrouwen geeft dat ze bij je mogen wonen, zijn ze heel blij dat ze een plek hebben; een bed en dat er naar ze wordt geluisterd.’

‘Veel gaat ook vanzelf. Toen Rachid bij ons weg was, heeft hij een tijdlang één keer in de twee weken een weekend bij ons gelogeerd. Daarna kwam hij af en toe nog bij ons langs en via de moderne “social media” blijven we op de hoogte. Bijvoorbeeld als hij eens een 8 haalt voor een proefwerk lezen we dat op Facebook.’

Kim en Rene hebben in totaal drie pubers in crisissituaties opgevangen. Ze hebben met alle drie nog contact. Toevallig komt Cees, nu 16 jaar, dit weekend bij ze eten. ‘We doen dit omdat we vinden dat jongens en meisjes in moeilijke situaties niet in een opvanghuis thuis horen maar door een gezin moeten worden opgevangen. Daarnaast is het ook gewoon leuk. We hebben er lol in dat we er iemand bij krijgen in ons leven. Het is een uitdaging om deze kinderen te helpen. Het klinkt in eerste instantie allemaal heftig, maar het is makkelijker dan je denkt.’

Om privacyredenen zijn de namen van de pleegkinderen gefingeerd.


Terug naar de interviews