Terug naar de interviews

Loslaten

Toegevoegd op : 1 augustus 2011

Ans (38) en Jacques (37) zijn pleegouders in Drenthe. Ze hebben drie pleegkinderen: Carolien (6), Amber (8) en Peter (11). Loslaten; ervaren pleegmoeder Ans heeft daar wel ervaring mee. Ze heeft drie pleegkinderen. Het was de bedoeling dat ze alle drie bij haar zouden opgroeien tot volwassenheid. Kortgeleden echter, is haar pleegzoon (Peter) teruggegaan naar zijn eigen ouders. In dit interview geeft Ans ons een inkijkje in hoe dit voor haar en haar gezin is geweest.

Wanneer hoorden jullie dat Peter terug zou gaan naar zijn ouders?
“Dat is een heel proces geweest. Een half jaar geleden hebben de ouders aangegeven alles te willen doen om hun zoon weer in huis te krijgen. De gezinsvoogd heeft samen met hen gekeken wat er nodig zou zijn. Peter’s ouders hebben ontzettend hard gewerkt om hun leven weer op poten te krijgen. Al met al kregen we ongeveer 2,5 maand geleden te horen dat de bezoekregeling met de ouders flink werd uitgebreid. Peter zag zijn ouders voorheen eens per maand, dit werd veranderd in eens per week. Dit was voor iedereen heel erg wennen.”

Wat is voor jullie in de afgelopen periode het meest moeilijk hierin geweest?
“Het meest ingewikkeld voor ons was het loslaten van onze ideeën over wat bijvoorbeeld een goede opvoeding is. De ouders van Peter hebben heel andere normen en waarden dan wij. We hoorden bijvoorbeeld dat ze altijd voor de tv eten. Ook kwam Peter soms terug met veel vlekken in zijn kleren. Dit waren voor ons eerst allemaal discussiepunten met de ouders. We wilden hen overtuigen van het belang van onze regels.”

Hoe zijn jullie omgegaan met deze grote verschillen?
“We hebben ontzettend veel geleerd over het onderwerp ‘loslaten’ in de afgelopen periode. De zorgen die we hadden, konden we wel delen met de gezinsvoogd en de pleegzorgwerker, maar beiden gaven aan dat de manier waarop het bij ouders gaat, niet slecht hoeft te zijn. We hebben echt moeten leren relativeren. Onszelf vragen stellen als hoe erg het is als hij niet aan de tafel eet, en is het dragen van vieze kleren schadelijk?. Zo zijn er nog veel meer thema’s geweest in deze periode die ons bezighielden.”

Had Peter er last van dat jullie hem maar moeilijk los konden laten?
“Wij denken van wel. Hij merkte namelijk onze kritiek heel duidelijk op. Hij ging steeds meer zijn ouders verdedigen en kwam op deze manier in een loyaliteitsconflict tussen ons en zijn ouders. Hij ging na een tijdje ook steeds minder vertellen, omdat hij wist dat wij de opvoeding van zijn ouders niet goedkeurden.”

Hoe ging het toen verder?
“Wij gingen door de reactie van Peter en door de gesprekken met de pleegzorgwerker inzien dat dit niet de manier was om Peter te helpen. Wij moesten leren om onze eigen normen en waarden los te laten. Dat heeft ons veel gebracht. Ouders gingen hierdoor meer met ons delen en konden ons bijvoorbeeld ook betrekken in de dingen die ze moeilijk vonden. Ook Peter werd veel meer ontspannen. Hij kon toen ook aan ons vertellen waar hij tegenop zag. Ook durfde hij hardop uit te spreken dat hij ons zou gaan missen.”

En toen hij echt bij zijn ouders ging wonen?
“Dit bleef voor ons moeilijk, maar we hadden wel meer vertrouwen gekregen. Met Peter hebben we een goed afscheid gehad. Ook onze (pleeg)kinderen zijn hier nauw bij betrokken geweest. Gelukkig komt Peter nog eens per maand logeren en hoeven we hem niet uit het oog te verliezen. Uiteindelijk heb ik gemerkt dat als je negatieve gedachten loslaat, er heel veel positiefs naar je toe komt! Het is niet vanzelf gegaan, maar het is te leren.”

De namen van alle personen zijn uit het oogpunt van privacy aangepast.


Terug naar de interviews