Terug naar de interviews

Laat mij maar hier, ik wil hier wel wonen

Toegevoegd op : 24 juni 2008

Carla (48 jaar) en Frans (42 jaar) zorgen al 6,5 jaar voor pleegzoon Damian (10 jaar). Ze wonen met Damian en kat Basje in een vrijstaand huis op de Veluwe. Carla werkt als interim-manager en heeft ook geruime tijd in het onderwijs gewerkt. Frans is werkzaam als informatiespecialist. Eén van hen heeft woensdag vrij en de ander is om half vier 's middags thuis om Damian op te vangen. Ze hebben het altijd zonder buitenschoolse opvang kunnen regelen. Een aantal jaren geleden is een minderjarige vluchteling van toen 17 jaar bij hen komen wonen, zodat hij zijn havo af kon maken. Hij is negen maanden in het gezin gebleven, studeert nu en woont zelfstandig.

Waarom pleegzorg?
Carla kent de pleegzorg vanuit haar familie. Haar vader is pleegkind geweest en haar opa en oma hebben meerdere pleegkinderen in huis gehad. Een leven zonder kinderen kon zij zich niet voorstellen. Samen met Frans is de keuze op pleegzorg uitgekomen. Het feit dat ze zelf geen kinderen kunnen krijgen, vormde een extra drijfveer om pleegkinderen op te nemen.

Belang van de voorbereiding
In de STAP voorbereidingscursus zijn Carla en Frans zich bewust geworden van de problemen die kinderen en hun ouders kunnen hebben met de pleegzorg. Daardoor herkenden ze hoe Damian zich voelde toen hij bij hen kwam wonen. Hij was vanaf het begin heel gek met hen, maar zei ook letterlijk: 'Ik vind het heel fijn hier en ik vind jullie heel lief, maar ik wil toch liever bij papa en mama wonen’. Als je dat als pleegouder kunt begrijpen en je kunt inleven in de gevoelens van je pleegkind én de biologische ouders, dan heb je al een grote stap gemaakt in het erkennen van je positie als pleegouder, bleek de ervaring van Carla en Frans.

Waarom langdurige pleegzorg?
Carla en Frans hebben gekozen voor langdurige pleegzorg. Alle twee vonden ze kleuters heel leuk, heel onbevangen en open. Zij gingen ervan uit, dat een kind, dat vrij jong in een gezin komt, meer mogelijkheden heeft om zich te binden. Dit is wat Damian betreft ook uitgekomen.

Hoe lang hebben jullie gewacht op een plaatsing?
Voor de zomervakantie hebben Frans en Carla de STAP-cursus gevolgd en in september zijn ze gevraagd om Damian op te nemen. Dat was heel verrassend voor hen. Zij waren erop voorbereid dat het nog wel een hele tijd zou kunnen gaan duren.

Hoe was de eerste kennismaking?
Carla en Frans hebben kennis gemaakt met Damian in het crisisopvanggezin waar hij toen woonde. De eerste ontmoeting vonden zij heel spannend. In principe zeiden ze 'ja’ tegen een kind, dat ze nog niet hadden gezien, maar waar ze wel veel informatie over gekregen hadden. Damian wist, dat er speciaal voor hem visite zou komen. De deur ging open en hij kwam eraan rennen. Carla wist gelijk, dat het een kind was waarmee het kon klikken. Een week later is hij een dagje bij hen geweest. Aan het einde van de dag zei hij tegen de moeder van het crisispleeggezin: 'Laat mij maar hier, ik wil hier wel wonen’.

Oudercontacten: hoe doe je dat?
“We hebben eerst met de vader kennisgemaakt. Dat was bij Bureau Jeugdzorg. Zijn moeder hebben we voor het eerst ontmoet toen Damian bij ons geplaatst werd. We hebben de ouders vanaf het begin gezegd: wij zorgen voor jullie kind, maar jullie blijven de ouders. Wij kunnen ons voorstellen, hoe moeilijk en pijnlijk een uithuisplaatsing voor ouders is. Daardoor is eigenlijk vanaf het begin al een goed contact ontstaan. We hebben hen steeds de plek van ouders laten houden. Damian noemt hen papa en mama en ons Frans en Carla. Dat is ook prima. Damian gaat elke veertien dagen een dag naar zijn ouders en zij bellen hem iedere woensdag. Hij heeft thuis nog een ouder en een jonger broertje. In het begin had Damian het er wel heel moeilijk mee dat hij niet thuis kon wonen en zijn broertjes wel. Bij de ouders is het ook een proces van acceptatie geweest, dat het geen tijdelijke, maar een langdurige plaatsing zou worden. De ouders zien, dat wij heel gek met Damian zijn en hij met ons. Ook zien zij dat wij het beste met hem voor hebben. De ouders van Damian hebben duidelijk een plek in zijn leven. Hij ziet ook, dat er geen strijd, geen vijandigheid bestaat tussen zijn ouders en ons. Hij hoeft niet te kiezen. Verjaardagen van Damian worden gezamenlijk bij ons thuis gevierd. Twee jaar geleden hebben we Damian samen met de ouders een verjaardagscadeau gegeven. Dingen samen bespreken, ouders goed op de hoogte houden en waar mogelijk betrekken, dat vinden wij vanzelfsprekend. Dat geldt ook voor zijn oma en broertjes.”

Wat is lastig in de pleegzorg?
“Je weet, dat je een kind in huis krijgt met de nodige problematiek. Je moet consequent zijn en duidelijke grenzen stellen. Aan de andere kant wil je ook lief voor hem zijn, hem laten voelen dat hij welkom is en dat hij zich geborgen voelt. De eerste weken is het heel lastig geweest daar een goed evenwicht in te vinden.”.

Verwachtingen
Wat Carla nooit verwacht had, was, dat ze dingen van zichzelf in een pleegkind terug zou zien. Het is toch een kind van een ander. Damian neemt veel uitspraken en gebaren van hen over. Soms hoort zij hem praten en dan denkt zij, dat is net Frans. Soms ziet Carla hem dingen doen, dan is het net of zij in een spiegel kijkt. Heel verrassend en heel leuk, vindt zij dat. Frans had in de STAP cursus aangegeven dat hij het leuk zou vinden om met zijn pleegkind(eren) naar musea te gaan. De begeleiders vertelden hem dat die verwachting waarschijnlijk te hoog gegrepen was. Dat bleek tijdens de eerste vakantie al niet te kloppen. Damian vindt het juist heel leuk en interessant om met hem mee te gaan, hij wil alles weten en toont belangstelling voor allerlei musea.


Terug naar de interviews