Terug naar de interviews

Kinderwens en pleegouderschap

Toegevoegd op : 3 oktober 2016

En dan ben je ineens 32 jaar. De geschikte partner is nog niet op je pad gekomen en de zoektocht ernaar levert meer teleurstelling dan plezier op. In je vriendenclub is inmiddels bijna iedereen getrouwd en de kinderen worden bij de vrienden in grote getalen geboren. Zwangerschap en kleine kinderdingen zijn vaak het onderwerp van gesprek. Maar de vervulling van mijn kinderwens laat dus nog wel even op zich wachten of wellicht komt het er niet meer van. Ik zie wel wat de toekomst brengt. Ik heb er een soort van vrede mee.













Kinderen heb ik altijd leuk en interessant gevonden. Daarom ben ik ook orthopedagogiek gaan studeren en werk ik in het onderwijs als onderwijsadviseur. De speciale leerling met bijzondere onderwijsbehoeften interesseert mij. Samen op zoek gaan naar specifieke oplossingen voor elk uniek kind, is een waardevolle bezigheid. Op de middelbare school heb ik als eindstuk voor Nederlands ooit een essay geschreven over het boek 'Ciske de Rat’. Dat boek sprak me erg aan. Ouders kunnen soms zo in de knel zitten, dat het een groot effect heeft op de ontwikkeling van kinderen. Met soms heel indrukwekkende gevolgen…

Pleegzus
Met pleegzorg was ik al bekend. Sinds mijn 18e woonde er een pleegzus in mijn ouderlijk huis. Ik zat zelf inmiddels op kamers in Nijmegen. In het weekend en in de vakanties woonde ik wel thuis, dus dan had ik ook een pleegzus. Zij is een vriendin van mijn zusje waar het thuis niet zo goed liep. De bedoeling was eigenlijk dat ze maar even zou blijven, totdat er een andere oplossing was gevonden. Maar die bleef uit. Zodoende is ze 1,5 jaar bij mijn ouders gebleven en zijn zij netwerkpleegouders geworden. Daarna ging ze op zichzelf wonen.

Oriënterende fase
Ook een collega was bezig met pleegzorg. Er woonde een klein jongetje bij hen in huis. Ze vertelde er enthousiast over. In de zomervakantie van 2014 had ik wat boekjes geleend uit de bibliotheek en heb de informatie op mijn zonnebedje eens rustig doorgelezen. Een andere collega en haar man waren bezig met adoptie en dat vlotte niet. Dus oriënteerden zij zich ook op pleegzorg. Zij hadden een informatieavond over pleegzorg bezocht en mijn collega vertelde daarover in de koffiepauze op de school waar ik werk. Zodoende heb ik mij ook aangemeld voor een informatieavond.

Voorbereiding en matching
Na de informatieavond heb ik me aangemeld voor de voorbereiding voor pleegouders, de zogenaamde STAP-training. Van tevoren dacht ik dat ik een kindje wel fulltime zou kunnen begeleiden. Ik kan daarin nogal overmoedig zijn. Door deze training leerde ik pleegzorg, maar ook mijn eigen wensen en behoeften, beter kennen. Ik heb veel respect voor mensen die in hun eentje een kind grootbrengen maar als bewuste keuze past dat niet bij mij. Ik koos voor weekend- en vakantiepleegzorg. Na afronding van de voorbereiding zat ik vrij snel in een matchingproces voor een 5-jarig jongetje. Dat begon met elkaar leren kennen. Eerst bij zijn moeder thuis, daarna steeds vaker bij mij thuis. Van alle kanten waren we tevreden. Sinds een jaar of twee komt hij eens in de twee weken een weekendje logeren.


Terug naar de interviews