Terug naar de interviews

Jongeren willen ook een stabiele plek in een pleeggezin!

Toegevoegd op : 31 juli 2015

Mijn naam is Nadine en ik ben 18 jaar. Ik woon (nu nog) bij een pleeggezin. Maar daarvoor niet. Ik woonde tot mijn 14e bij mijn eigen ouders. Toen pas zag ik dat het niet zo hoorde zoals mijn ouders mij hebben opgevoed. Ik besloot weg te lopen. Dat vond ik het reuze eng. Mijn zus die vijf jaar ouder is, heeft mij geholpen om die grote stap te zetten.

Op de dag dat ik wegliep kwam ik terecht in een crisisgroep. Ik moest erg wennen aan de regeltjes. Na zeven maanden vertelde de groepsleiding me dat er een pleeggezin was dat wel een tiener wilde opvangen. Ik was echt blij dat dit gezin dat wilde doen. Van anderen in de groep had ik weleens gehoord dat er geen enkel pleeggezin was dat tieners wilde opnemen. Dat maakte me wel een beetje bang. Ik zag het namelijk niet zitten om alles zowat in mijn eentje te moeten doen en dan ook nog mijn school af te moeten maken. Dat leek me echt wel zwaar. Ik heb respect voor mensen die wél tieners opvangen!

Kennis maken met mijn pleeggezin
De eerste keer dat ik het pleeggezin zou ontmoeten, ging er een begeleider mee. De ontmoeting ging goed en ik zag gelijk het huis en de drie kinderen in het gezin. Ik dacht: ze zien er aardig uit en ze zijn aardig. De kinderen waren wel druk. Maar dat was een kwestie van wennen.

Aanpassen
Het ging goed; ik paste me aan hen aan en zij aan mij. Dat was erg fijn. De kinderen in het gezin vonden het ook wel spannend en vroegen me vaak of ik met hen wilde spelen en knutselen. Na een tijdje vonden ze het normaal worden dat ik er ben. Wat ik leuk vond en vind is dat deze pleegouders jong zijn. Dat is leuk als je met hen een spel gaat doen of naar een pretpark of zo. Wat ik lastig vond, en af en toe nog vind, is dat je in dit gezin de liefde ziet van de ouders naar de kinderen. Ik denk dan wel vaak: 'waarom had ik dat ook niet?’—
Wat ik heb geleerd is dat, ondanks hoe ik ben en alles wat er is gebeurd: ‘ik mag er zijn’. Wat ik gemist heb is 'liefde van mijn eigen ouders’. Dat blijf je gewoon missen. Het maakt niet uit wat er verder is gebeurd, je wilt je toch nog altijd geliefd voelen door je eigen ouders. Ik heb nu geen contact meer met hen en dat is goed. Ze hebben een nummer en een emailadres van me voor het geval er iets ergs gebeurt met hen of in de familie.

En straks …
Ik doe nu de opleiding SCW (Sociaal Cultureel Werk). Ik zit nu in het tweede jaar. En ik werk als caissière. Hierna wil ik naar het HBO. Over tien jaar zou ik graag willen dat mijn leven er zo uitziet: een baan als creatief therapeut, een eigen appartementje, en ja …dat ik gelukkig ben.

Mijn tips voor pleeggezinnen
Laat een jongere in het begin een beetje met rust. Zodat hij of zij zich op zijn of haar gemak kan gaan voelen. Sommigen laten het niet merken maar voor iedereen is het wennen.
Ik wil meegeven aan andere pleeggezinnen die nadenken over de opvang van jongeren:gewoon doen! Jongeren willen ook een stabiel leven en juist een pleeggezin is dan de beste plek.


Terug naar de interviews