Terug naar de interviews

Jacqueline en Edwin kijken terug op 10 jaar pleegzorg

Toegevoegd op : 2 januari 2017

Jacqueline, 45 jaar, heeft een parttime baan als administratief medewerkster bij een caravanbedrijf. Zij werkt 23 uur per week verdeeld over 4 dagen. Edwin, 45 jaar, is projectleider bij een bouwbedrijf en werkt fulltime. Samen hebben ze een zoon van 16 jaar en een pleegdochter van nu 18 jaar. Jacqueline en Edwin blikken na tien jaar terug op de ontwikkeling van hun pleegdochter.

2006
‘Het was 2006 toen onze pleegdochter bij ons kwam wonen. Onze eigen zoon was toen zes jaar. Het verhaal greep ons zo aan, dat we het niet meer los konden laten. Een meisje van acht jaar dat door omstandigheden niet meer thuis kon wonen. Nu tien jaar geleden; alsof het gisteren was. Nooit gedacht dat het moment zo snel zou komen dat ze achttien jaar werd. Het is de bedoeling dat ze nu haar eigenweg gaat zoeken, voor zichzelf gaat zorgen en zelf gaat bepalen hoe haar dag eruitziet.’

Goede communicatie
‘Ga er maar eens aan staan, loslaten, een kind waar je tien jaar elke dag opnieuw je energie in hebt gestoken. Wat zijn we vaak voor het blok gezet en wat is ons geduld op de proef gesteld. Zonder de juiste begeleiding hadden we het nooit kunnen verwezenlijken. Goede communicatie tussen alle partijen is ontzettend belangrijk om het te laten slagen.
We hebben best momenten gehad dat we dachten, nu stoppen we ermee, het heeft geen zin meer om door te gaan, de emmer is vol. De gedachte dat ze dan niet meer bij ons zou zijn, voelde echter als falen. Elke keer zijn we verder gegaan. Bezoeken met de familie, overleg met onze pleegzorgbegeleidster, de fijne therapeutes die ze heeft gehad, alles is van onschatbare waarde geweest en heeft ervoor gezorgd dat onze pleegdochter geworden is, wie ze is.’

Twee periodes
‘Terugkijkend delen we die tien jaar op in twee periodes. Tot haar dertiende jaar was alles er op gericht om haar een onbezorgde jeugd te bezorgen. School, sporten, vriendinnen. We waren vooral bezig met opvoeden en het meegeven van normen en waarden. De tweede fase is weer een heel ander verhaal, vriendjes, pubertijd, vervolgonderwijs. Alles viel ons zwaarder dan de beginjaren.’

Nog niet afgerond
‘Haar achttiende verjaardag kwam in zicht, we dachten goed voorbereid te zijn. De voogd waar we een prima contact mee hadden kwam langs. Een papier werd ondertekend door onze pleegdochter en hiermee was het ten einde. Wat een raar gevoel, een soort “houdoe en bedankt.“ De plaatsing was nog niet afgerond, er moest voor ons gevoel nog zoveel gebeuren, therapie was nog in gang en we waren bezig met het zoeken naar een geschikte woonruimte. Ze mocht bij ons blijven maar ze wilde zelf zo graag zelfstandig gaan wonen om te ervaren hoe dit zou zijn. We zijn van alles gaan bekijken, zoals kamertraining. We hebben diverse locaties binnen de jeugdhulpverlening bezocht, maar dat was het niet. We misten de huiselijke sfeer.’

Veel vertrouwen
Een plaatsing kan alleen maar slagen met goede hulp. Zijn alle veranderingen in de jeugdzorg in het belang van het kind? Het besef bij de politiek zou toch echt moeten zijn dat pleegkinderen pas een toekomst hebben als ze een goede plaatsing hebben gehad. Wij zien ons als voorbeeld hoe belangrijk het is dat onze pleegdochter is opgegroeid in een gezinssituatie.
We weten dat het juist is dat we afstand van onze pleegdochter gaan nemen. We merken in de dagelijkse dingen dat zij ook steeds meer haar eigen weg wil gaan. We willen nog een doel bereiken namelijk een goede woonplek waar er toch nog ondersteuning geboden wordt. Inmiddels is dat gelukt en we hebben veel vertrouwen in de toekomst. Onze deur blijft altijd voor haar open, we houden van onze pleegdochter, onvoorwaardelijk.’


Terug naar de interviews