Terug naar de interviews

'Ik zie ons gezin als een tussenstop'

Toegevoegd op : 2 januari 2012

‘Jullie hebben al drie kinderen en dan kunnen er nog meer bij’, zegt Daniek, de 11-jarige zoon van pleegouders Bianca en Peter uit Friesland. Bianca en Peter zijn nu ruim een jaar pleegouder en samen met Bianca blikken we terug op hun eerste pleegzorg- ervaringen.

Bianca en Peter zijn 33 en 31 jaar en hebben zelf drie kinderen. Daniek van 11, Roan van 7 en Levy van 4 jaar. De jonge ouders besloten ruim een jaar geleden iets te willen betekenen voor kinderen die het niet zo goed hebben getroffen in het leven. Op de vraag of ze zelf hun gezin niet wilden uitbreiden, wordt ontkennend geantwoord. De behoefte om iets voor andere kinderen te betekenen is groter dan de behoefte om het eigen gezin uit te breiden.

Eerste plaatsing
Hun allereerste pleegkind was een baby, Roana. Ze heeft zeven weken bij hen gewoond en is toen naar een adoptiegezin gegaan, omdat moeder heel duidelijk had aangegeven niet voor haar dochter te kunnen en willen zorgen. ‘Wij zijn geen adoptiegezin’, aldus Bianca. ‘Ik zie ons gezin als een tussenstop. Een plek waar een kind tot rust kan komen. De periode dat zo’n kind er is, is heel intensief. Maar ook heel waardevol. Toen eenmaal het moment aanbrak dat Roana naar haar definitieve adoptiegezin zou gaan, hebben we de kinderen hier op voorbereid. Het feit dat deze mensen die zelf geen kinderen kunnen krijgen, Roana wilden adopteren, maakte het afscheid voor ons als pleegouders draaglijker. Laten we eerlijk zijn, we kunnen immers niet alle kinderen houden en dat is niet onze intentie als pleegouders.’

Broertje en zusje
Een andere intensieve, maar ook mooie crisisplaatsing was de komst van twee kinderen. Randy, een jongetje van 4, en zijn zusje Sharon van 1 jaar. Al met al hebben ze zo’n vier maanden in het gezin van Bianca en Peter gewoond. In het begin waren ze behoorlijk emotioneel. ‘We zagen hoe belangrijk het was dat de kinderen regelmaat en structuur kregen. Hier moesten ze erg aan wennen. Ze genoten van het eten en van het bad. Het fijne was dat het klikte met onze eigen kinderen. Natuurlijk was er ook wel eens ruzie en Sharon had de neiging te slaan. Waarop onze middelste zoon reageerde met: ”Je mag me niet slaan, want slaan dat doen we hier niet.” Dan blijkt maar weer dat je eigen kinderen prima in staat zijn hun grenzen goed aan te geven. We kregen tijdens de plaatsing goed contact met de ouders van de kinderen. We hebben hen verteld dat we niet hun plaats in wilden nemen, maar dat we ze voor de tijd die nodig was, wilden opvangen. Vanaf dat moment was het ijs gebroken. We merkten dat hun kinderen absoluut het belangrijkste zijn in hun leven, maar dat ze even te veel problemen hadden om alles op een rijtje te houden. Wij proberen ons dan te verplaatsen in de ouders; wat het betekent als je kinderen bij je weg worden gehaald. Dat helpt ons om de ouders van de pleegkinderen een plek in hun leven te blijven geven. Randy en Sharon wonen sinds juni weer bij hun ouders en zij nemen nog steeds regelmatig even contact op met ons over hoe het nu met ze gaat.’

Voldoening
‘Het geeft ons voldoening dat we pleegkinderen een plek kunnen bieden. Het is zeker ook zwaar, maar het leven op zichzelf is ook niet altijd gemakkelijk en wij willen ook niet voor de gemakkelijkste weg kiezen. Iets te kunnen betekenen voor een ander, geeft ons als gezin een goed gevoel. Al het andere weegt daardoor minder zwaar. Bovendien helpt het dat we goed kunnen relativeren. Nadat Randy en Sharon weer terug waren bij hun ouders, hebben we bewust even de tijd genomen voor ons eigen gezin. We zijn lekker met elkaar op vakantie gegaan. Na een week of vier begon het toch weer te kriebelen en net op dat moment werden we benaderd door pleegzorg of we Baukje, een meisje van ruim 2,5 jaar, wilden opvangen. Na er goed over te hebben nagedacht, hebben we uiteindelijk ja gezegd. Daarin hebben we ook de mening van onze kinderen gevraagd en zij zeiden ook volmondig ja. Baukje woont nu zo’n vier maanden bij ons en het is nog niet duidelijk hoe lang ze blijft. Mogelijk blijft ze langer nu blijkt dat haar moeder waarschijnlijk ook op langere termijn niet goed voor haar kan zorgen.’

Eigen kinderen
‘Doordat we onze kinderen meenemen in onze beslissingen, merken we dat ze zich serieus genomen voelen. Uiteraard geldt dit voornamelijk voor de oudste twee van 11 en 7 jaar. Onze Levy van 4 krijgt daar nog niet zoveel van mee. Wanneer we gebeld worden door pleegzorg krijgen we in het kort het verhaal van een pleegkind te horen. We bedenken dan goed wat we aan onze kinderen vertellen.’
Het valt Bianca mee hoe haar eigen kinderen zich staande houden wanneer er weer een pleegkind aan tafel aanschuift. Want naast dat ze pleegouders zijn die crisisopvang en langdurige pleegzorg willen bieden, zijn ze ook nog eens “nacht en ontij”-gezin. Dat is een vorm van pleegzorg waarbij je dag en nacht gebeld kan worden voor een plekje. Deze plaatsingen duren maximaal twee werkdagen. Zo hebben ze het afgelopen jaar al zeven pubers opgevangen. ‘Vaak worden we ’s avonds gebeld en niet veel later staat het kind dan op de stoep’. ‘Dat betekent dat er de volgende dag bij het ontbijt opeens een vreemd kind is bijgekomen, waar we de kinderen niet op hebben kunnen voorbereiden. Wat me dan op valt, is hoe flexibel onze kinderen hiermee omgaan. Ze worden hooguit wat drukker en willen zich van hun beste kant laten zien, maar dat is logisch.’

Pubers
Pleegvader Peter heeft wel wat met pubers. ‘Ze zijn oud en wijs genoeg om hun eigen keuzes te maken. Je biedt ze een bed en een bord en dan ben je al een heel eind.’ Peter gaat regelmatig even vissen met hen bij het kanaal en dat geeft vaak leuke gesprekjes. ‘Je geeft ze wat tijd om tot zichzelf te komen en daar is het ons uiteindelijk allemaal om te doen als pleegouders.


Terug naar de interviews