Terug naar de interviews

Ik hou van jullie, lieve omama en opapa

Toegevoegd op : 24 december 2007

Lex (65) en Rikie (56) zijn netwerkpleegouders. Rikie heeft uit haar eerste huwelijk één dochter en twee kleinkinderen. Lex, met wie Rikie inmiddels 15 jaar getrouwd is, heeft geen eigen kinderen. Samen dragen zij sinds vier jaar zorg voor Lloyd, het jongste kleinkind van Rikie. Lloyd is intussen 10 jaar. Met z'n drieën wonen ze in een moderne split-level woning in een leuke buurt in Hoensbroek. Rikie en Lex runnen tevens een studio voor Grafische Vormgeving van huis uit.

Hoe zijn jullie als grootouders terecht gekomen in de pleegzorg?
Rikie vertelt over de problemen waarmee haar dochter kampt en waardoor ze de zorg voor Lloyd niet aankon. “Het is erg pijnlijk om daar als (groot)ouder getuige van te zijn. Je wilt zó graag dat het goed gaat met je kind en met je kleinkind. Het voelt soms een beetje als verraad van je eigen kind als je voor je kleinkind moet kiezen. Al met al is het een moeizaam proces geweest voordat zowel mijn dochter, mijn kleinzoon Lloyd als Lex en ik er vrede mee hadden dat Lloyd hier zou blijven wonen. Ook de hulpverlening heeft daar een belangrijke stem in.”

Wat heeft pleegzorg in jullie leven veranderd?
“Goh, alles”, zegt Rikie. “Onze relatie is veranderd, want ineens hebben we samen de zorg voor een jong kind. Voorheen hadden we een erg vrij bestaan en nu draaien we mee in de molen van een 24-uurs economie! 's Morgens vroeg op, alle zorgen rondom school, het speelgoed dat in de kamer ligt en de vriendjes in huis. Drukke weekenden. We moeten steeds de agenda’s naast elkaar leggen en werkafspraken aanpassen aan de schooltijden.” “Ook ons toekomstperspectief is veranderd”, vult Lex aan. “De plannen om samen te reizen, hebben we voorlopig aan de kant gezet. Het vanzelfsprekende, ongestoorde samenzijn is voorbij. Tegelijkertijd is onze band nóg sterker omdat we samen staan voor deze opgave. In een vakantie zijn we bijvoorbeeld naar een huisje in een bungalowpark geweest. Fijn hoor, want zonder Lloyd waren we daar vast niet gekomen.”

Wat is lastig?
Rikie hoeft niet lang na te denken. “Het moeilijkste is dat je als grootouder tussen twee vuren zit. Je houdt van je kind en je houdt van je kleinkind. Die belangen botsen soms. En al zorg je nog zo goed: iedere grootouder gunt het haar kleinkind om bij de eigen moeder te wonen. Als Lloyd weer eens huilt, omdat hij zijn moeder mist, dan huil ik van binnen met hem mee.”

Positieve ervaringen leveren ook heel wat gespreksstof op
“Och, zeker als we terugkijken, kunnen we zo’n positieve ontwikkeling bij Lloyd constateren! Vier jaar geleden toonde hij soms erg moeilijk gedrag. Hij vond het ook moeilijk om een ander te vertrouwen. Nu kan hij het vertellen als hem iets dwars zit en dat is een grote vooruitgang. Hij voelt zich veilig en op zijn gemak bij ons en hij is rustiger geworden. En wat ook erg fijn is, is dat hij deze situatie inmiddels als een gezinssituatie beleeft. Zo kan hij wel eens roepen als hij zich verwondert: “Ja hee, maar wij zijn toch een gezin?” Dat is, denken wij, een goed teken.”

De begeleiding van de hulpverlening, wat hebben jullie daaraan?
“De begeleiding van pleegzorg en Bureau Jeugdzorg is erg belangrijk voor ons.” Rikie zucht: “Als je zo nauw bij elkaar betrokken bent, kunnen emoties hoog oplopen. De belangen zijn ook verstrengeld en het is dan echt noodzakelijk dat er een onafhankelijke partij is die als buffer kan dienen en waarop je altijd kunt terugvallen. Om die reden wilden wij dan ook niet de voogdij op ons nemen, want dan ben je de steun van die achterban kwijt. Het heeft best een tijdje geduurd voordat alle partijen, inclusief de hulpverlening, het met elkaar eens waren over wat de beste weg zou zijn. Bureau Jeugdzorg volgt duidelijk de ontwikkeling en keuzes rondom Lloyd: de pleegzorgwerker begeleidt ons en Lloyd in deze pleegzorgsituatie.
Het is fijn dat we regelmatig een gesprek hebben met de pleegzorgwerker. Zij heeft deze plaatsing vanaf het begin meegemaakt en snapt dus precies wat er speelt. Zij geeft ons positieve bevestiging. Dat is heel fijn en dat hebben we ook nodig. Naast de pleegzorgwerker en Bureau Jeugdzorg hebben we ook veel steun aan de therapie. Door de therapie leert Lloyd beter zijn gevoelens te uiten en leren wij hoe we het beste zijn gedrag kunnen plaatsen en hanteren. Daarnaast geeft het ons ook inzicht in onze eigen beperkingen en mogelijkheden.”

Hoe reageert de omgeving?
“Eigenlijk reageert iedereen positief”, zeggen Rikie en Lex in koor. Niets dan respect en bewondering voor ons. Sommigen zeggen: “ik zou dat niet kunnen”.
Toegegeven, het is ook moeilijk, maar na vier jaar durven we nu gerust te zeggen dat we uit de gewenningsperiode zijn. We zeggen nu ook ronduit: “we zijn een gezin”. Lloyd ziet dat ook zo als hij zegt: “ik hou van jullie, lieve omama en opapa.”


Terug naar de interviews