Terug naar de interviews

"Hij voelt als een broertje maar hij is het niet"

Toegevoegd op : 1 november 2012

“Voor mij is het heel gewoon dat mijn ouders pleegouders zijn. Dat waren ze al toen ik werd geboren”, vertelt de 12-jarige Ilse. Ze woont samen met haar vader, moeder, broer (20 jaar), twee zussen (19 en 15 jaar) en een pleegbroertje van 7 jaar op een boerderij in Friesland. Verder wonen er ook nog twee paarden, vier geiten, twee hamsters, drie vissen en puppy Mayke.

Grappig
De ouders van Ilse zijn al 22 jaar pleegouders en hebben meerdere pleegkinderen voor korte of langere tijd opgevangen. De eerste pleegkinderen die opgroei-
den in het gezin waren destijds 11 en 8 jaar en één ervan heeft inmiddels zelf kinderen. “Die kinderen zijn nu ongeveer net zo oud als mij, we zien elkaar vaak en ik speel regelmatig met hen.”
Max, haar pleegbroertje, woont sinds hij drie weken oud was in het pleeggezin. “Max is niet zijn echte naam maar ik weet dat hij dat een mooie naam vindt want als we ‘vader en moedertje spelen’ dan wil hij altijd zo heten”, vertelt Ilse. Max is verslaafd geboren en moest na zijn geboorte langer in het ziekenhuis blijven. “Ik ben hem toen één keer gaan opzoeken en vind het heel goed dat hij uit het ziekenhuis bij ons is gekomen. Max z’n ouders konden niet voor hem zorgen, maar pas geleden heeft hij wel zijn vader ontmoet. Voor Max was het best wel gek dat hij ineens zijn vader zag en hij praat er nu heel vaak over. Ik vind het leuk dat Max bij ons is. Hij is grappig, zit op voetbal en gaat naar dezelfde school als ik. Hij kan goed zingen en soms treedt hij wel eens op in onze huiskamer.” Wat ik wel eens lastig vind aan pleegzorg?
“Hij voelt als een broertje maar dat is hij niet!”

Even alleen zijn
“Ook is er nog een meisje, die hier nu al twee jaren elke maand een weekend komt. Ze heet ‘Laura’, is 13 jaar en ze is mijn beste vriendin geworden. We rijden samen paard, spelen op de trampoline, gaan naar het zwembad en zijn ook een keer naar Walibi geweest. Eigenlijk zijn we wel een beetje hetzelfde want ze houdt van dezelfde dingen als ik. Dat is bijvoorbeeld ook zo met kleren. Laura heeft wel eens woedeaanvallen gehad maar dat gebeurt vooral als mensen haar pesten. Dat was op haar school ook zo. Ik heb het nog nooit gezien want als je haar niet pest is ze namelijk heel lief. Als ze bij ons is dan wil ze constant met mij spelen en soms geeft mijn moeder haar dan tussendoor ook wel eens even een boekje om te lezen. Dat vind ik goed van mijn moeder want dan kan ik af en toe ook even alleen zijn. Het kan best wel vermoeiend zijn om steeds samen te spelen.”

Alle kinderen verdienen geluk
“Later, als ik groot ben wil ik graag in een winkel werken en ook pleegmoeder zijn.
Ik vind het lief van ons, dat wij aan pleegzorg doen want alle kinderen verdienen geluk.”


Terug naar de interviews