Terug naar de interviews

Het voelt alsof ze hier altijd al is geweest.

Toegevoegd op : 2 januari 2013

Op een zonnige, mooie winterdag rijden we naar Emmeloord voor een gesprek met pleegmoeder Paula (35 jaar). Zij is alleenstaand, heeft een eigen dochter Esra (11 jaar) en sinds eind april woont pleegdochter Jillian (7 jaar) bij hen.

Waarom ben je begonnen aan pleegzorg?
Achteraf gezien waren mijn ouders ook pleegouders, ik had een pleegbroer. Hij was een bekende van ons gezin. En daarbij heb ik voor mijn opleiding als groepsleider veel kinderen gezien waar geen pleeggezin voor was. Ik heb altijd geweten dat ik ooit pleegouder zou worden.

Hoe was het om Jillian de eerste keer te ontmoeten?
In december 2011 heb ik het voorbereidingsprogramma voor pleegouders afgerond. Daarna was het een tijdje stil. In het voorjaar werd ik gebeld. Er was een plek nodig voor langere tijd voor een meisje van 7 jaar. Zij woonde op dat moment in een crisisgezin. Eerst kwamen er mensen van de pleegzorg wat over haar vertellen. We besloten met elkaar dat ik met Jillian zou kennismaken in het crisispleeggezin. Spannende tijd was dat, niet alleen voor mij maar ook voor Esra. Hoe zou ze zijn? Na het eerste positieve bezoek werd er een kennismakingstraject opgesteld. We zijn bijv. een keer met z’n drieën naar de kinderboerderij geweest. Het klikte wel met elkaar dus besloten we dat Jillian bij ons kwam wonen. Ze is nu ruim een half jaar bij ons en het voelt alsof ze hier altijd al is geweest. We hebben al veel met elkaar meegemaakt en het is niet altijd makkelijk geweest. Maar ik zie dat ze gegroeid is. Ze heeft meer rust in haar leven en zegt nu zelf:”ik blijf bij Paula wonen.”

Je bent alleenstaand, is pleegzorg dan extra moeilijk?
Ik weet niet of het extra moeilijk is. Wat ik wel belangrijk vind om te zeggen, is dat er om mij heen een sterk netwerk staat. Ik kan altijd een beroep doen op familie en vrienden. Zij staan achter mijn besluit om pleegouder te zijn en willen mij daarin ondersteunen. Bijvoorbeeld in praktisch zaken zoals oppassen, maar ook als het moeilijk is. Als alleenstaande heb je die achterban echt nodig. Mijn moeder past ook op Jillian als dat nodig is. Ze hoort er helemaal bij in de familie en de vriendenkring.
Wat pleegzorg ingewikkeld maakt, maar dat geldt voor iedere pleegouder, is dat je er ook nog een extra familie bij krijgt. Die familie is en blijft belangrijk voor Jillian.

Waarom zouden andere alleenstaanden pleegouder moeten worden?
Waarom niet? Een alleenstaande kan net zo goed die rust en stabiliteit bieden die een kind nodig heeft. Je moet alleen wat meer regelen omdat je geen partner hebt die ook een rol kan hebben.
Jillian kon gelukkig mee in het ritme van mijn dochter, ze zit bijv. op dezelfde school waardoor halen en brengen geen probleem is. Ik heb bewust gekozen voor langdurige pleegzorg en we hebben met elkaar gelukkig onze draai weer gevonden.


Terug naar de interviews