Terug naar de interviews

Het verhaal over Allyson, 13 jaar

Toegevoegd op : 28 juli 2014

Allyson is een meisje van 13 jaar. Ze zit op het vmbo en is net over naar klas 2, kader gemengd theoretisch. Allyson was ruim 2½ jaar toen ze in een crisispleeggezin is geplaatst. Ze heeft daar zeven maanden gewoond. Allyson kan zich dat gezin nog herinneren, ze heeft het er fijn gehad en ze hadden een hele grote tuin, dat mist ze. De kennismaking met haar huidige pleeggezin kan ze zich ook nog herinneren. Pleegmoeder had een mitella om en dat vond Allyson eng. Pleegvader moest helemaal over de tafel heen reiken om haar een hand te geven. Allyson liep steeds heen en weer, vond het eng. Ze weet nog dat ze die dag met haar mooie kleren in de modder is gevallen.

Allyson woont nu bijna tien jaar in haar huidige pleeggezin. Van de beginperiode kan ze zich herinneren dat ze haar eigen naam niet goed kon uitspreken en dat het gezin daar om moest lachen. Op dat moment had het pleeggezin twee inwonende eigen kinderen. Allyson vroeg veel aandacht en de beide andere kinderen vonden dat wel moeilijk, zeiden dat ook. In het begin had Allyson een eigen speelplek, een matras dubbelgeslagen met een deken van oma, waar ze zich helemaal terug kon trekken. Ze kreeg die ruimte ook.
Allyson wist niet of ze in het gezin zou blijven wonen, maar toen ze de familie van pleegouders leerde kennen, begreep ze dat dat de bedoeling was. Pleegouders hebben haar verteld dat haar eigen moeder niet goed voor haar kan zorgen. Achteraf denkt ze dat het beter is dat een gezinsvoogd dat vertelt. Nu was het net of pleegouders dat bepaalden en haar boosheid hierover richtte zich dan ook op pleegmoeder. Allyson heeft een pleegzusje, dat vier jaar jonger is dan zij is. Ze geeft aan dit nooit echt leuk gevonden te hebben. Ze was liever enig kind in een gezin geweest.

Ze vindt haar pleegouders erg serieus en bezorgd, heeft het gevoel te veel als klein kind beschouwd te worden, wil graag meer ruimte om zelf zaken te bepalen.
Pleegouders willen alles precies weten en daar kan Allyson niet zo goed tegen. Ze vindt dat ze ook geheimen moet kunnen hebben.
Als er iets is, bijvoorbeeld als ze naar het ziekenhuis moet, dan zijn pleegouders bezorgd en zijn ze er ook helemaal voor haar. Dat vindt ze wel fijn. Ze ziet dat pleegouders het beste voor haar willen en hun uiterste best voor haar doen.

Allyson heeft niet het gevoel dat ze na haar 18e in dit gezin wil blijven wonen. Ze waardeert wat pleegouders allemaal doen, maar ze wil niet in deze plaats blijven wonen. Ze wil naar Enschede, liefst samen met een vriendin, daar kan ze ook verder leren. Allyson wilde bij de politie, maar heeft dit bijgesteld. Ze wil nu een opleiding doen, zodat ze als manager in een muziekwinkel kan gaan werken.

Het contact tussen Allyson en haar eigen familie verloopt moeizaam. Volgens haar was moeder het er niet mee eens dat ze overgeplaatst werd naar een ander pleeggezin. Allyson weet dat haar moeder het als kind heel moeilijk heeft gehad en daardoor veel problemen heeft en ook problemen maakt. Soms heeft Allyson contact met een oom en tante en met oma. Oma is heel belangrijk voor Allyson. Ze begrijpt niet dat oma destijds niet voor haar kon zorgen. De contacten met de familie lopen moeizaam, mede omdat Allyson de leefwijze van haar familie niet kan begrijpen / accepteren en andersom begrijpt de familie niet dat ze de normen en waarden van een andere familie en daardoor ook van een andere cultuur heeft overgenomen.
Allyson verwoordt zelf dat als ze bij oma had kunnen wonen, moeder meer trots op haar geweest zou zijn, haar gedrag en kleding was dan meer in overeenstemming met moeders cultuur.

Allyson heeft het niet altijd makkelijk en is ook niet altijd makkelijk voor het pleeggezin. Ze ziet dat pleegouders alles voor haar doen, maar een kind moet het toelaten, geeft ze aan. “Als een kind niet wil, kunnen pleegouders daar niets aan doen”, aldus Allyson. Ze vindt het wel lastig en vervelend dat pleegouders altijd willen praten en alles willen weten. “Als ik hulp wil of wil praten, kom ik zelf wel naar ze toe” zegt Allyson daarover.
Ze denkt dat ze na haar achttiende zelfstandig kan gaan wonen, maar mogelijk denkt ze daar over 5 jaar anders over.


Terug naar de interviews