Terug naar de interviews

Het gezinsleven van twee pleegvaders

Toegevoegd op : 24 augustus 2010

Martin (34), adjunct-directeur en intern begeleider op een Basisschool en Bart (28), manager bij een uitzendbureau, nu 6 jaar samen, hebben een kortdurende plaatsing van twee broertjes Stefan (12) en Alex (9). Zij zijn sinds 2009 pleegouders bij De Combinatie Jeugdzorg in Zuidoost Brabant.

Als we de gezellige woonkamer binnenstappen worden mijn collega en ik door Stefan en twee blaffende honden begroet.

“Koffie?” Vraagt Martin. “We hebben hier nog veel meer dieren hoor” zegt Stefan. En er volgt een enthousiaste opsomming van katten, vogels, schildpadden, cavia’s en een hamster. Echt een gezellige beestenboel. Niet veel later komt Bart binnen. Alex wordt straks door Martin opgehaald van breakdanceles.

Jullie zijn nu 6 jaar samen. Wanneer zijn jullie gaan nadenken over het pleegouderschap en hoe is het proces daarna verlopen?
Bart: “Twee jaar geleden, in 2007. Wij zaten op een terras in Frankrijk en toen kwam het ter sprake. Mijn zus werkt bij Kompaan. Dus de wereld van de (pleeg)zorg en het tekort aan nieuwe pleegouders is mij niet vreemd. Martin begeleidt in het dagelijks leven leraren in het omgaan met (gedrags)problematiek bij kinderen. Dus het feit dat pleegkinderen vaak een 'rugzakje’ met problemen hebben is voor hem geen onbekend terrein.

Zo’n beslissing gaat niet over één nacht ijs en bespreek je waarschijnlijk met familie en vrienden. Hoe reageerden die op jullie plan om pleegouders te worden?
“Eigenlijk allemaal positief. 'Wat goed dat jullie dat doen’, hoorden we veel. Maar ook aangevuld met het advies 'Denk er wel goed over na’ of de opmerking 'Dat is wel heftig hoor. Ik zou er niet aan moeten denken.”
Martin: “Uiteindelijk zijn we in 2009 met de STAP-training (Selectie Training Aspirant Pleegouders) begonnen. Tijdens de STAP hebben we besloten om te beginnen met kortdurende pleegzorg. Verder houden we de optie open om in de toekomst eventueel te kiezen voor een langdurige plaatsing.”

Bij jullie is het na afronding van de STAP allemaal erg snel gegaan met een eerste plaatsing. Dit is op zich uitzonderlijk. Bij veel pleegouders kan het lang duren voor er een match is. Kwam het aanbod dat jullie in de STAP hadden vastgesteld overeen met de huidige plaatsing?
Martin: “Nee. Ons aanbod was, kortdurende pleegzorg, één kind, tussen de 4 en 10 jaar. Nu zijn het twee kinderen van 9 en 12 jaar. We hebben lang moeten wachten op de uitslag of de kinderen terug kunnen naar hun ouders of dat er naar een andere oplossing gezocht moet worden. Dit zorgt bij bepaalde zaken voor onzekerheid en onrust.”
Bart: “Dit is best lastig. Je kan niks voor de langere termijn inplannen. Je kunt de jongens bijvoorbeeld niet aanmelden voor een sport, want je weet niet of ze er volgende maand nog zijn.”

De STAP training is een intensieve voorbereiding op het pleegouderschap. Hoe hebben jullie die ervaren?
Bart: “Als een goede voorbereiding aan de ene kant, maar aan de andere kant kun je je eigenlijk niet voorbereiden op hetgeen je te wachten staat. Wij zijn al die tijd met zijn tweeën geweest, hebben beiden geen kinderen en ineens heb je er twee. Daar komt bij dat ieder pleegkind anders is en een andere geschiedenis heeft. Dat is niet alleen een kwestie van wennen, daar moet je in groeien.” – “Nog koffie?”

Martin excuseert zich om Alex op te halen van breakdanceles. “Ik ben zo terug, het is hier vlakbij!” Ondertussen komt Stefan bij ons aan tafel staan. Wij zijn erg benieuwd hoe hij het vindt om bij twee mannen te wonen. “Het werd pas aan mij verteld in de auto op weg hier naartoe. Eerst vond ik het best spannend maar nu is het heel gewoon.”
Om de boel een klein beetje te stangen vragen we hem wie van de twee heren het beste kan koken. Na even nadenken antwoordt hij: “Martin, maar de lasagne van Bart is lekkerder!”
Martin schuift weer aan en moet lachen om het antwoord van Stefan. Alex komt binnen en stelt zich meteen voor. Hij is nog helemaal vol van de les breakdancen. “Mag ik straks ook vragen beantwoorden?” vraagt hij enthousiast. “Natuurlijk” zegt Bart. “Straks, als wij klaar zijn.”

Het is helaas nog zo dat we twee mannen of twee vrouwen minder makkelijk in kunnen zetten voor pleegzorg. Dit komt omdat er nog veel ouders zijn die liever hebben dat hun kind in een heterogezin geplaatst wordt. Wat is jullie ervaring op dit punt geweest?
Martin: “Wij hebben er geen problemen mee gehad, maar zoals we al aangaven, bij ons ging het ineens zo snel. De biologische ouders zijn van tevoren ingelicht en hadden hier geen bezwaar tegen. De jongens wisten het pas kort voordat ze kwamen. De oudste was in het begin nieuwsgierig maar vond het al snel heel gewoon. Bij Alex viel 'het kwartje’ 's avonds pas. Toen we met zijn vieren samen zaten en we een en ander uit begonnen te leggen. Die zei 'oh, nou snap ik het, eerst waren jullie vrienden… en nou zijn jullie DIT’. Vervolgens zag hij op zijn manier meteen het positieve in van geen meisjes in huis: 'Kan ik tenminste in mijn onderbroek door het huis lopen’. In de ogen van de jongens zijn we gewoon een gezin met z’n viertjes. Dat wij twee mannen zijn speelt geen rol.”

Hoe was het toen de pleegkinderen net bij jullie waren en hoe is het nu?
Martin: “In het begin moesten we er heel erg aan wennen dat er opeens vier mensen in huis waren. Met name in de planning. Vooral de gewone dagelijkse dingen. Vier man 's ochtends douchen, ontbijten, naar school en je werk.”
Bart: “Het was ook wennen dat we onze spullen nu moesten delen en dat er dingen kapot gaan met kinderen in huis. Maar ook denken aan kleine handigheidjes, dat je bijvoorbeeld drinkbekers niet te hoog in het keukenkastje moet zetten omdat de kinderen er dan niet bij kunnen. Nu? Nu is het heel gewoon. We zijn aan elkaar gewend en op elkaar ingespeeld. Een soort geoliede machine.”

Hebben jullie nog contact met de ouders?
Bart: “Er is een bezoekregeling 1x in de twee weken met de moeder en 1x in de vier weken met de vader. Dit vindt nu nog plaats in een speciale bezoekkamer bij De Combinatie Jeugdzorg. Misschien op termijn ook hier thuis. Daarnaast worden afspraken gemaakt over tijden waarop de jongens bellen met hun ouders.”

Wat maakt pleegzorg de moeite waard?
Martin: “Dat je echt iets kunt betekenen voor pleegkinderen.”

Jullie werken allebei. Hoe combineren jullie werk en zorg voor de kinderen?
Martin: “Bart werkt twee middagen vanaf 15 uur thuis en ik heb op woensdag vanaf 12 uur ADV. Dit is alleen mogelijk als je een werkgever hebt die zich flexibel op wil stellen. Wij hebben ze uitgebreid geïnformeerd over onze situatie en ze weten dat het tijdelijk is en niet structureel.”
Verder passen de ouders en zus van Bart ook regelmatig op de jongens. Ze zijn heel graag bij hun pleegopa, pleegoma en pleegtante, zoals ze hen zelf noemen. Zonder hen zouden Bart en Martin het allemaal niet kunnen regelen. Ze benadrukken dat het heel belangrijk is om een goed netwerk om je heen te hebben zodat ze af en toe ook een moment voor zichzelf hebben of een keer met zijn tweeën kunnen zijn.

Wat zouden jullie tegen andere homoseksuele alleenstaanden of koppels willen zeggen die overwegen om pleegouder(s) te worden?
GEWOON DOEN!”

Om privacyredenen zijn de namen van de pleegkinderen in dit artikel gefingeerd.


Terug naar de interviews