Terug naar de interviews

Het gaat niet om jou maar om je kind ... - Over samenwerken tussen ouders en pleegouders

Toegevoegd op : 24 maart 2010

"Onze pleegzoon heeft lieve ouders en ze houden zich super aan de afspraken." Pleegouders Gerrit Hans en Fokalien volgden begin 2008 de training voor aspirant-pleegouders en kozen voor weekend- en vakantiepleegzorg. Naast hun drie kinderen, Jesse ( 8 jaar), Iris ( 6 jaar) en Myrthe ( 3 jaar), wilden ze graag ook iets betekenen voor een kind uit een ander gezin. Een kind wat in hun eigen rijtje kinderen zou passen zodat ze leuk samen kunnen spelen, van elkaar kunnen leren en steun hebben aan elkaar. Zoon Jesse, toen nog de enige jongen in de familie, moest wel de oudste in de kinderrij blijven.

Pleegzoon Dylano (5 jaar) kwam vanaf september 2008 om de week een weekend in het gezin van Gerrit Hans en Fokalien. Dit verliep erg goed. Natuurlijk waren er soms moeilijke momenten, maar de eigen kinderen vonden het leuk als Dylano kwam en tussen ouders en pleegouders verliep de samenwerking duidelijk en prettig. Toen de pleegouders in april 2009 werden benaderd om volledig voor Dylano te zorgen moesten ze er toch wel over nadenken. “Niet vanwege Dylano, want dat is gewoon een heerlijk ventje, maar een kind de volledige zorg bieden is toch wel weer heel iets anders dan alleen in een weekend of vakantie “ aldus Gerrit Hans. Fokalien vult aan: “We hebben toen ook met onze ouders en naaste familie overlegd omdat mijn ouders wel eens oppassen en de familie er min of meer een neefje bij krijgt”. Sinds mei 2009 woont Dylano volledig in het pleeggezin. Hij hoort er helemaal bij en gaat regelmatig een weekend naar zijn ouders.

Omgo en Angela, de ouders van Dylano, hebben vijf kinderen en konden de zorg en verantwoordelijkheid niet meer goed aan. “We kunnen onze kinderen veel liefde geven maar de speciale aandacht die de kinderen nodig hebben, dat lukt ons niet meer” vertellen Omgo en Angela. Hun oudste, een zoon van 9 jaar, gaat binnenkort ook in een pleeggezin wonen en een andere zoon krijgt extra hulp. Angela is overdag thuis terwijl Omgo elke dag vele uren onderweg is met het rondbrengen van kranten en folders. In geuren en kleuren vertelt Omgo hoe Dylano vaak met hem mee ging en hoe fijn het was om samen te rommelen in zijn schuurtje achter het huis. “Het is zo mooi dat Gerrit Hans ook een schuurtje heeft… hoe zoeken ze het bij elkaar hè”?! zegt Omgo. Trots laat hij een houten vogelhuisje zien. “Deze heeft Dylano met hulp van zijn pleegvader voor mij in elkaar getimmerd… Reken maar dat het een mooi plekje krijgt!”.

Angela en Omgo vertellen dat ze tijd nodig hadden om te verwerken dat ze zelf niet meer voldoende voor de oudste kinderen konden zorgen. “Gelukkig hadden we een hulpverlener die dat goed begreep en ons de tijd kon geven, omdat we wel heel erg ons best deden. Hij heeft ook dingen duidelijk gemaakt aan onze buren. Ik heb wel eens gedacht wat zullen de mensen nu weer denken als er weer een kind bij ons werd opgehaald” zegt Omgo. Angela kon op een gegeven moment 'de knop’ omzetten en Omgo helpen met zijn verdriet. We hebben altijd eerst naar onszelf gekeken, maar op een gegeven moment besef je dat het niet om jou gaat maar om je kind…..dan moet je je eigen verdriet aan de kant zetten. Dylano ontwikkelt zich goed, durft veel meer voor zichzelf op te komen en is nu minder opstandig” vertelt ze. Omgo vult aan dat Dylano nu ook op voetbal zit, belangstellende grootouders erbij heeft gekregen en dat hij in de buurt waar hij nu woont al heel goed de weg weet. “Hij krijgt nu kansen die hij bij ons nooit zal krijgen en dat is mooi voor hem”. Maar het allerallerbelangrijkste is dat Dylano nu vrolijker is, vinden zowel Omgo als Angela.

Dylano had een flinke ontwikkelingsachterstand toen de pleegouders hem voor het eerst ontmoetten. Hij had nog niet eerder alleen in een eigen bedje geslapen en was een bleek jongetje dat niet sprak, nog niet helemaal zindelijk was en erg in zichzelf gekeerd was. Een ouder broertje van Dylano is gediagnosticeerd als een kind met PDD-NOS en Dylano bleek zijn gedrag voor een deel te kopiëren. Rust, reinheid, regelmaat maar ook consequent en stimulerend zijn, zijn de toverwoorden die Dylano doen groeien. “Hoewel het nog steeds wel een stil jongetje is, kan hij nu praten als ieder ander kind, is hij zindelijk en komt hij meer voor zichzelf op. Op school gaat het zo goed dat regulier onderwijs in de toekomst misschien haalbaar is”. De pleegouders vinden het knap van Angela en Omgo dat Dylano bij hen mag wonen. “Het mag goed met Dylano gaan, hij mag genieten. Er wordt niet aan hem getrokken, want zowel zijn ouders als wij zetten hem centraal. Allemaal willen we het beste voor Dylano en iedereen houdt zich aan de gemaakte afspraken”. De ouders op hun beurt zijn blij dat Dylano een goede plek heeft en voelen zich als ouders gehoord en gezien. Zijn pleegouders overleggen altijd over schooldingen en bellen bijvoorbeeld als hij is gevallen” vertelt Angela. Omgo vult aan dat het erg belangrijk is dat er niet alleen een klik tussen het kind en pleegouders is, maar dat het óók moet klikken tussen ouders en pleegouders. “Ik heb dat zelf ervaren… Ik ben niet zo’n prater en als je dan ook nog een stille pleegvader hebt dan wordt het niet zoveel… dat is hier gelukkig niet het geval. De pleegouders kletsen wel en ik voelde me direct op mijn gemak.” Dylano woont nu niet meer echt bij ons maar wij zijn er wel, zegt Angela.” In het pleeggezin heeft hij een eigen slaapkamer waar hij foto´s van thuis heeft hangen. Elke avond voor het slapen gaan, gaat Dylano met zijn pleegmoeder de foto’s langs.


Terug naar de interviews