Terug naar de interviews

Goed je best doen, dan kom je er wel!

Toegevoegd op : 1 mei 2012

Een wijze uitspraak van een jongen van 16. Hij meent het en heeft laten zien dat het kan. Sean woont al sinds zijn vijfde jaar bij zijn oma Theresia, wat voor hem heel gewoon is. Hij heeft zijn draai gevonden, gaat naar het VMBO, leert voor metselaar. Ook heeft jij onlangs de tweede prijs gewonnen in een wedstrijd om de beste metselaar van Nederland. Hij heeft een vriendinnetje, rookt niet, doet aan free-runnen en houdt van tekenen. 'Het is belangrijk dat je vooral dingen doet die je graag wilt en waar je goed in bent. Dan heb je plezier, doe je je best en kom je er wel!'

Uit zijn tenen
‘Het is niet altijd van een leien dakje gegaan’, vertelt Theresia. Haar dochter heeft drie zoons en toen ze nog heel klein waren bleek dat ze psychisch ziek was, straatvrees had en de kinderen niet kon bieden wat ze nodig hadden. Er was veel liefde in het gezin maar de leiding en correcties die kinderen ook nodig hebben, ontbraken. Theresia vond het lastig om te zien dat de kinderen niet leerden wat wel en niet kan. Ze ving de kinderen al vaak op in weekeinden en vakanties. Op een gegeven moment ging het echt niet meer en werden de kinderen in een crisispleeggezin geplaatst. Sean was 5 en wilde na een weekend bij zijn oma niet meer terug naar het pleeggezin: ‘Ik wil bij jou wonen’, zei hij. ‘Het kwam uit zijn tenen’, volgens Theresia. Ze was ervan overtuigd dat het goed was dat zij voor hem zou gaan zorgen. Zijn jongste broertje is naar een ander pleeggezin gegaan, zijn middelste broer woont in een groep.

Niet te veel problematiseren
Theresia vertelt dat ze wel moest wennen aan de andere rol die ze kreeg; 'Je bent naast oma ook opvoeder en moet ook standjes geven als dat nodig is. Het is anders en minder vanzelfsprekend dan de kinderen die ik zelf op de wereld heb gezet, maar elk kind heeft zijn eigen charme.’ Sean noemt haar niet streng maar wel duidelijk in wat wel en niet mag.
Ze heeft er altijd op gehamerd dat de kinderen geen schuld hebben aan het feit dat ze niet bij hun ouders wonen. 'Ik vind het belangrijk dat je kinderen dat uitlegt. Ook het kind ruimte geven om zichzelf te zijn, er niet teveel bovenop zitten en hem gunnen om te leren. Met vallen en opstaan.
Het contact met moeder is goed, Sean komt regelmatig bij haar en moeder is ook wel eens mee geweest naar een gesprek op school. Dat is voor iedereen een prettige situatie.
Theresia heeft een tip voor volwassenen: 'Ga niet teveel problematiseren maar luister goed naar het kind. Natuurlijk moet je een kind goed in de gaten houden maar plaats het niet te snel in een hokje. Een pleegkind is een gewoon kind dat je een beetje met rust moet laten’.

Een nieuwe fase
Theresia merkt dat nu Sean 16, is er weer een nieuwe fase aanbreekt. Dus loslaten en vertrouwen dat het goed komt, is haar devies. Elke puber gaat wel eens de fout in maar dat hoort erbij. Daarna de draad gewoon weer oppakken. Ze ziet de toekomst met vertrouwen tegemoet en denkt erover na om hem aan te melden voor kamertraining. Inmiddels kan hij al koken en hebben ze het over hoe verstandig met geld om te gaan.
Sean ziet het zelf helemaal zitten. Over vijf jaar heeft hij een baan als metselaar/stukadoor, een rijbewijs, woont hij op zichzelf en heeft hij een vriendin. Hij gaat zijn best ervoor doen!


Terug naar de interviews