Terug naar de interviews

Geduld wordt beloond

Toegevoegd op : 1 oktober 2013

Roos is sinds drie jaar de pleegmoeder van Kristel, een meisje van negen. Kristel is langdurig uit huis geplaatst, omdat haar moeder niet goed voor haar en haar zusjes kon zorgen. Ze heeft al in verschillende pleeggezinnen gewoond en bij Hanna blijft ze tot haar volwassenheid. Roos kijkt terug op de drie jaar dat Kristel in hun gezin woont. Het eerste jaar was een tropenjaar en nu is er weer balans in het gezin.

Hoe was het toen Kristel bij jullie kwam?
Als ik terugkijk op het eerste jaar, dan waren twee dingen kenmerkend: boosheid en beheersen. Om het minste geringste was Kristel boos. In haar boosheid liep ze altijd weg naar haar kamer, meestal huilend. Het was dan ook moeilijk om tot haar door te dringen en met haar in gesprek te gaan. De boosheid kon ook weer ineens over zijn, en dan was het alsof er niets was gebeurd. Dat vond ik onnatuurlijk en ik kwam dan toch wel terug op wat er gebeurd was en om het uit te praten.
Dat ze wegliep, stoorde mij en ik heb haar ook vaak verteld dat je zo geen problemen kunt oplossen.
Iets anders wat heel typerend was, was dat ze zich overal mee bemoeide. Vroeg ik iets aan mij man of zoon, dan gaf Kristel antwoord. Hoe vaak we niet zeiden: “Je hoeft hier niets mee….” Soms wel weer heel handig: als we bijvoorbeeld een sleutel zochten, wist Kristel meestal wel waar die lag.

Hoe gingen jullie met haar om?
We maakten ons al snel zorgen over haar boosheid, vooral ook omdat ze vaak boos op zichzelf was. In het begin dacht ik dat ze boos op ons was, maar het was meer dat ze zichzelf dan stom of stout vond. Kinderen die verwaarloosd zijn, hebben erg weinig zelfvertrouwen. Dit bespraken we met onze pleegzorgbegeleider en zij adviseerde om naar speltherapie te gaan. Het doel van speltherapie was dat Kristel leerde ervaren dat ze er mag zijn, dat ze meer zelfvertrouwen krijgt. Ook kwam ze letterlijk beter in haar vel te zitten. Ze kon bijvoorbeeld heel slecht de temperatuur aanvoelen. Als ze ijskoude voeten had, merkte ze dat zelf niet en bleef ze gewoon op blote voeten lopen tot ik zei dat ze sokken aan moest doen.
Onze pleegzorgbegeleider vertelde dat het belangrijk was dat we dingen bleven benoemen en uitleggen en dat ze zich daardoor veiliger zou voelen. Ook al is ze drie jaar bij ons, dat blijft belangrijk.

Hoe kijk je terug op die drie jaar?
Laatst had ik een fotoboekje voor Kristel gemaakt van de drie jaar dat ze nu bij ons is. Het viel toen op dat er in het eerste jaar veel meer foto’s waren waaraan je kon zien dat ze uit haar doen was. Ze keek naar een foto waarop ze verontwaardigd keek en vroeg: “Waarom keek ik zo?” Ik vertelde haar waarom ze op dat moment niet in haar knollentuin was. En vertelde haar dat we kunnen zien dat ze zoveel geleerd heeft in die drie jaar en dat we supertrots op haar zijn. Dit fotoboekje maakte het ineens zo zichtbaar dat we veel voor haar hebben kunnen betekenen, dat ze bij ons wat rust heeft gevonden. Dat geeft ons echt voldoening. Ondanks dat haar leven zo verwarrend is verlopen, doet ze het hartstikke goed.


Terug naar de interviews