Terug naar de interviews

Eenouderpleeggezin: Pleegzorg hoort bij mij

Toegevoegd op : 24 december 2010

Christa is een alleenstaande vrouw en biedt weekendpleegzorg. Dit betekent dat ze, naast haar baan bij Albert Heijn, thuis pleegkinderen begeleidt in de weekenden of op haar vrije dagen. Sommige van haar pleegkinderen wonen nog bij hun ouders thuis, andere wonen in een leefgroep.

Ik ben nu vier jaar pleegmoeder en heb inmiddels vier pleegkinderen begeleid voor kortere of langere tijd. Soms ging het moeizaam en kwamen ze zo onregelmatig dat we moesten besluiten te stoppen. Bij andere kinderen was er weer een betere klik; dan werd bijvoorbeeld de druk van het gezin van herkomst afgehaald doordat de jongen regelmatig een weekend bij mij was. Het maakt mij niet uit hoe lang een kind hier blijft, als ik maar weet dat hij of zij er profijt van heeft. Ik geef de voorkeur aan oudere pleegkinderen, vanaf zo’n jaar of 10. Ik heb geen zin in 'ukkerigheid’ om me heen, dat ik mijn kaarsjes niet aan kan doen, en dat mijn aanrechtkastjes niet vol mogen staan met huishoudmiddeltjes. Het kind moet in mijn huishouding mee kunnen draaien.

Alleenstaande pleegouder kan wel
Heel lang geleden begon ik over pleegkinderen te denken. Maar mijn toenmalige man vond het niets. Kinderen van ons zelf, daar hadden we nooit over nagedacht. 'Zijn we vergeten onderweg’ zeiden we wel eens. Toen onze relatie eindigde, en ik voor mezelf de boel weer een beetje op de rit had, kwam dat idee weer opborrelen. Maar ik dacht dat je als alleenstaande geen pleegouder kon worden. Ik heb een vriendin bij jeugdzorg gebeld en ben vervolgens bij Lindenhout terecht gekomen. Daar doorliep ik de pleegoudercursus. Toen is de bal gaan rollen en ik vind het heerlijk. Het heeft alleen vrij lang geduurd voordat mijn eerste pleegkind kwam, wel bijna een jaar. In de kroeg zag ik een keer 'boomerangkaarten’ met een oproep van een pleegkind en daar baalde ik toen van.
Ik ben bij Albert Heijn gestopt met volledig leiding geven. Dat was een switch. Ik wil op het werk niet op mijn tenen hoeven lopen, dan thuiskomen en niet de rust hebben om er te zijn voor mijn pleegkind. En dat bevalt me tot nu toe helemaal prima.

Ze moeten al zo veel
De pleegkinderen komen, afhankelijk van de situatie, om het weekend of twee dagen door de week. Ik kan mijn werktijden aanpassen. We doen leuke dingen of we hangen voor de tv. Dat mag, want ze móeten al zo veel denk ik wel eens. De kinderen moet na school naar de naschoolse dagopvang, omdat ze zo min mogelijk thuis kunnen zijn. Wat is dan lekkerder dan met een fles cola en een zak chips een filmpje kijken?
Op dit moment heb ik geen pleegkind. Dat mis ik, heb ik tegen mijn pleegzorgbegeleider gezegd. Het is voor mij een moment van rust als er een pleegkind is. Ik heb een leuke vriendenkring en ga veel de stad in, eigenlijk ben ik altijd bezig. Maar met een pleegkind kan ik ook eens lekker op de bank blijven zitten. Een beetje tweeledig, en dat is heel leuk.

Zo’n ukkie met z’n rugzakje
Een van mijn pleegkinderen woont in een leefgroep. Hij heeft hechtingsproblemen. Ik word er helemaal warm van als zo’n ukkie met zijn rugzakje bij de voordeur staat omdat hij het fijn heeft bij je. Hij is anderhalf jaar bij mij geweest en het was moeilijk om afscheid te nemen, maar ook wel oké. Hij heeft hier toch wat opgepikt. Soms moet je accepteren dat je echt niets aan de situatie of aan het kind kunt veranderen. Het is fijn dat je toch bagage mee kunt geven. Hij kreeg weer contact met zijn vader en hij gaat nu om de twee weken een weekend naar zijn vader. Het is prima dat dat nu weer kan. Dan hebben we het goed gedaan met z’n allen.

Pleegzorg hoort bij mij
Bij het laatste pleegkind ging het helemaal mis thuis en eigenlijk zou ze full-time naar een pleeggezin moeten, helemaal uit huis. Ik heb er over nagedacht om zeven dagen per week pleegzorg te gaan doen. Ze is 12 en kan ook wel even alleen thuis zijn, ze weet dat ze huiswerk moet maken. En ik kan op mijn werk ook dingen afspreken, ik zou tot 16.00 uur kunnen werken. Maar ik heb besloten om nog even te wachten. Ik ben er nog niet helemaal klaar voor; misschien over vijf jaar. Dan ben ik ook wat rustiger. Ik heb af en toe nog zin om de stad in te duiken. Maar pleegzorg hoort bij mij, het is een deel van mijn leven geworden. Fulltime pleegzorg zit dus al wel in mijn hoofd.

Zorg voor een back-up
Mijn vrienden vinden het helemaal geweldig dat ik pleegmoeder ben. Ook mijn ouders, broers en schoonzussen staan er allemaal achter en ondersteunen me. Ik kan bij hen terecht voor dingen en ik kan er mijn verhaal kwijt. We doen samen ook veel leuke dingen, in mijn eentje gaat het niet. Ik zou andere alleenstaanden zeker adviseren pleegouder te worden, het verrijkt je. Maar zorg wel voor een back-up. Je moet op anderen terug kunnen vallen als je het zelf even niet ziet zitten. Niet alleen op een pleeggezinbegeleider, maar ook op mensen uit je familie- of vriendenkring.

Pleegzorg geeft mij rust en ook een rijk gevoel. Een klein druk meisje dat hier op de bank zit na school en zo heel langzaam haar duim in haar mond doet en lekker in slaap sukkelt. Ze vindt rust, want ze valt niet in slaap als ze zich niet prettig voelt. Als ik dat zie gebeuren, vind ik het heerlijk om pleegmoeder te zijn.


Terug naar de interviews