Terug naar de interviews

Een levendige boel

Toegevoegd op : 3 juli 2017

Op een zonovergoten woensdagmiddag ga ik op pad voor m’n afspraak met Chris en Marian. De trotse ouders van zes kinderen en twee pleegkinderen, Angela (5) en Bas (9).

Door de deels glazen voordeur zie ik dat Angela zich uitstrekt en net bij de deurknop kan met hulp van Marian. Ik word enthousiast door hen begroet, gevolgd door Bas, hond Doffie, en Chris die uit z’n werk vlak na mij binnenkomt. Marian gaat me voor naar de woonkamer die Scandinavisch aandoet door de houten vloer, whitewash eettafel, aquablauwe kuipstoeltjes en royale grijze bank. Licht, open, opgeruimd. Net als de bewoners.

Lege ruimtes
‘We besloten pleegouders te worden nadat we er onder andere een documentaire over zagen. Het was precies in de periode dat drie van onze kinderen uitvlogen. Daardoor werd het akelig stil in huis en we wilden de ruimte in ons huis én hart het liefst weer opvullen. In plaats van mijn rol als gastouder uit te breiden, besloten we via pleegzorg kinderen te helpen’, vertelt Marian.

Mooi maar pittig
‘Dat we direct twee pleegkinderen kregen, was mooi maar ook pittig,’ gaat Chris verder. ‘Vooral door het tijdsbestek waarbinnen we moesten beslissen. Op vrijdagmiddag hoorden we dat twee kinderen de dinsdag erop uit huis moesten. Gevolgd door “We dachten aan jullie.” En wat doe je dan? Aanvankelijk wilden we crisisopvang doen. Zo kwamen Bas en Angela vier jaar geleden ook bij ons. Maar doordat er veel speelde, werden zes weken drie maanden, drie maanden een jaar, een jaar jaren. En nu blijven ze tot hun 18e bij ons.’

Heel goed gevoel
‘Als je weet waar de kinderen vandaan komen, dan geeft wat wij al met ze bereikt hebben een heel goed gevoel’, vervolgt Marian. ‘Dat kost(te) aan de ene kant natuurlijk energie, maar je krijgt er ook veel voor terug. Zoals Bas die spontaan z’n armen om mijn nek kan slaan en zegt dat hij van me houdt. Of Angela die op schoot kruipt om met me te knuffelen.’

Hulp vragen
‘Wij hebben het als pleegouders ontzettend getroffen met onze pleegzorgbegeleider. Zeker in het begin, toen we vol vragen zaten, schakelden we haar hulp vaak in. Dat is ook goed maar we moesten het wel leren.’

Rust en ontspanning
‘Omdat het hier altijd levendig is door alle kinderen, vrienden en vriendinnen, pleegzorgafspraken, een telefoon én deurbel die vaak gaan, zoeken Chris en ik bewust onze rust. Zo gaan we sinds een jaar met Bas en Angela elk weekend naar onze stacaravan in Ede. Dan genieten we van niets-moet-en-alles-mag. Ook ga ik graag met de hond het bos in. En daarnaast ga ik regelmatig met een vriendin hardlopen.’

‘Als ik niet werk, houd ik van dingen maken’, vult Chris aan. ‘Zoals vroeger kleding voor onze kinderen en nu bijvoorbeeld de gordijnen, een lampenkap en lakentjes voor het kamertje van ons eerste kleinkind dat onderweg is. Maar ook draai ik m’n hand niet om voor het zagen van een waxinelichtjeshouder, een afdak timmeren, of de wasmachine repareren.’

Tringgg… Chris staat voor de tweede maal op om open te doen. Een goed moment om dit plezierige gesprek af te ronden en Chris en Marian te bedanken voor hun kostbare tijd en dit inkijkje in hun boeiende pleeggezin.


Terug naar de interviews