Terug naar de interviews

Een dubbele pet

Toegevoegd op : 24 oktober 2008

Waar de wereld ophoudt te bestaan, ligt de monumentale boerderij van Willem en Wiesje, doorgewinterde pleegouders. De Tomtom geeft aan: uw bestemming is bereikt. Dus hier moet het zijn. Gelukkig... het megagrote klimkasteel in de tuin verraadt de aanwezigheid van kinderen. Hier is het vast goed toeven, klimmen en ravotten. 'Home is where the heart is'. En dat warme hart voor (pleeg) kinderen hebben Willem en Wiesje absoluut. Sinds 2003, het jaar waarin zij met pleegzorg zijn gestart hebben ze al aan ongeveer 20 pleegkinderen een, al dan niet tijdelijk, thuis geboden.

Schaapjes hoeden
Willem is jeugdcoördinator bij de politie Friesland en Wiesje is gezinsmanager. Samen hoeden ze schapen en bieden ze Quarantaine voor fokstieren uit het buitenland. Ze zijn de ouders van Silke (7 jaar) en Eelkje (8 jaar). Pleegzoon Jelle (10) is drieënhalf jaar geleden in het gezin komen wonen en twee jaar later pleegdochter Afke (10). Daarnaast is er altijd nog ruimte voor kinderen die spoedeisende hulp nodig hebben. “Eigenlijk hebben we altijd een groot gezin willen hebben. Zelfs al voordat onze eigen kinderwens er was, waren pleegkinderen al in beeld,” aldus Wiesje. “Iets willen betekenen voor anderen, iets betekenen voor kinderen. Kinderen uit een lastige leefsituatie laten ervaren dat het ook anders kan gaan in het leven. Iets meegeven voor de toekomst. Dichtbij huis zijn veel kinderen die onze hulp hard nodig hebben. Pleegzorg is dan ook voor ons een bewuste keuze.”

In de achtbaan
“Geen idee wat we konden verwachten toen we met pleegzorg startten. Spoedeisende opvang had onze voorkeur, omdat we gaan voor het onverwachte, de pieken en dalen, de adrenalinekick als alles in een stroomversnelling geregeld moeten worden. Je krijgt een telefoontje van pleegzorg: 'Is er een plaatsing mogelijk bij jullie op dit moment?’ Je weet niets van het kind, staat er helemaal blanco in en je stelt je huis en je hart open. Welkom en kom maar binnen.”
De kracht van Willem en Wiesje is hun stressbestendigheid en flexibiliteit, het kunnen omgaan met het onvoorspelbare, snel kunnen inspelen op wat er op hen af komt. Wiesje: “We kijken naar oplossingen niet naar belemmeringen. Onze wens was spoedeisende opvang voor kinderen, liever jonger dan onze eigen kinderen. De praktijk nu is dat Jelle en Afke langdurig bij ons wonen en ouder zijn dan Silke en Eelkje. De klik in ons gezin was er, het ging goed dus … waarom niet?.”
Naast de langdurige plaatsing van Jelle en Afke zijn Willem en Wiesje weekend-/ vakantiegezin voor Mees (13 jaar). “Mees is bij ons gekomen als crisisplaatsing. Hij heeft toen vijf maanden bij ons gewoond. Daarna is hij voor langere tijd bij een ander pleeggezin geplaatst. Toch wilden we graag contact met hem houden. Om de 1 à 2 weken en in de vakanties komt hij nu bij ons.”

De verbouwing van de boerderij is bijna klaar, een schitterende woonkeuken, met een jumbo eettafel die plaats kan bieden aan 12 gezinsleden, boven acht slaapkamers. Ruimte genoeg, laat de pleegkinderen maar komen zou je zeggen. Willem: “We willen kwaliteit blijven bieden aan de kinderen die bij ons geplaatst worden en kennen onze beperkingen. Daarom hebben wij tegen elkaar gezegd dat er nog ruimte is, voor 2 nieuwe pleegkinderen en niet meer. We staan op beschikbaar, voor spoedeisende opvang, dus ieder moment kan de telefoon gaan…………… , spannend.”

Nieuwe schoenen
'Goed hoor, maar waar beginnen jullie aan?’, was toch wel een vaak gehoorde opmerking toen zij met pleegzorg startten. 'Is dat niet te druk, krijgen je eigen kinderen nog wel genoeg aandacht; waar blijft je vrije tijd en hoe doe je dat met afscheid nemen als een kind weer vertrekt?’.
“Klopt allemaal. Het is druk, maar ook heel gezellig. De kinderen verheugen zich nu al op het eten met zijn allen aan de grote tafel. Luisteren naar de signalen en gevoelens van je 'eigen’ kinderen is heel belangrijk. Papa en mama soms even voor je alleen willen hebben is een natuurlijke behoefte. Dit nemen we ook serieus. Daarom plannen we soms uitstapjes alleen met onze eigen kinderen. Wel zorgen we er voor dat de pleegkinderen dan ook iets bijzonders hebben, bv. logeren bij een favoriete tante.
Vrije tijd, en ook tijd met z’n tweeën maken we. Gelukkig hebben we een groot netwerk van mensen die ons ondersteunen bij de opvoeding. Pake (opa) en Beppe (oma) passen met liefde op als dat nodig is.Ook op buren en vrienden kunnen we een beroep doen. Zo’n netwerk is echt noodzakelijk om het voor iedereen plezierig te houden. Wonen in een klein dorp biedt veel voordelen. Iedereen kent de kinderen en is bereid een handje toe te steken als dat nodig is.” “Afscheid nemen is lastig en blijft lastig. Het doet pijn en soms is er tijd nodig om weer verder te kunnen met een nieuw pleegkind. Tijd die we er ook voor nemen, als dat nodig is. Ook voor onze eigen kinderen is het lastig om gedag te moeten zeggen. Lastig, maar ook leerzaam. Afscheid nemen hoort erbij in het leven. Het wonen en leven met pleegkinderen leert onze kinderen veel. Je verplaatsen in een ander, het goed hebben is niet vanzelfsprekend en zorgen voor…. is iets wat je gewoon doet.
Het zijn de kleine dingen waar je het voor doet. Met Mees nieuwe schoenen kopen; de oude waren tot op de draad versleten en te klein. En dan terug naar huis in de auto, Mees naast mij, stil en aaiend over zijn nieuwe schoenen. Dat soort dingen dus…..”

Dubbele pet
Als jeugdcoördinator bij de politie komt Willem in schrijnende en problematische gezinssituaties. Voor een pleegkind, uit een gezin dat bij de politie bekend is, is het niet altijd een voorrecht om bij een 'smeris’ in huis te mogen wonen. Mees heeft negatieve ervaringen met de politie, ziet de politie als zijn vijand. Geduld, tact en uitleg geven, werkt voor hem verhelderend. Wanneer je dan zijn afkeer voor de politie ziet omslaan in begrip is dat winst. Wiesje: “Wij kijken altijd naar het kind, niet naar de familieomstandigheden.” Het is niet altijd rozengeur en maneschijn in pleegzorgland. Het pleegkind heeft veel meegemaakt en heeft geleerd om te overleven. Het doet dit niet altijd op een prettige manier. Daarom is het een voorwaarde dat je als partners goed communiceert. Wiesje; “We bellen regelmatig even met elkaar om zaken kort te sluiten. Als je als partners een stabiele en goede relatie hebt, is pleegzorg een verrijking van je leven.”


Terug naar de interviews