Terug naar de interviews

In de 'schoolbanken' van de STAP voorbereiding voor pleegouders

Toegevoegd op : 24 juli 2008

Voor aanvang van de laatste STAP voorbereidingsavond voor pleegouders zit ik aan tafel met Marcel (38) en Lidy (37) uit Nuenen. Marcel werkt als chauffeur en magazijnmedewerker en Lidy is juridisch secretaresse. Samen hebben zij drie kinderen: Gonneke (14), Rik (12) en Suzanne (8). Een tijdje terug zag Lidy de advertentie waarin gezocht wordt naar een hart met ruimte.

Lidy: 'Dat hebben wij, dacht ik meteen. We hebben altijd de wens gehad om een groot gezin te hebben. Met 3 kinderen zijn we al aardig op weg. Maar wat als we nou eens iets kunnen betekenen voor een kind wat het niet zo gemakkelijk heeft? We hebben de ruimte in ons hart en ook in ons huis. Na de informatieavond waren we om, we willen iets voor een pleegkind kunnen betekenen.’ Het toekomstige pleeggezin zal in het laatste huisbezoek van de STAP begeleiders hun aanbod kenbaar maken. Waarschijnlijk gaan Marcel en Lidy voor weekend en vakantie-opvang, met een mogelijkheid tot kort verblijf.

STAP-voorbereiding geeft veel duidelijkheid
'Het STAP-programma heeft ons heel veel duidelijkheid gegeven. Over pleegzorg, maar je gaat ook echt nadenken over opvoeding en hoe iets kleins soms iets heel groots voor een kind kan betekenen. Stel een kind wil de tafel dekken, maar jij zegt: Kom maar hier ik doe dat wel even sneller. Dan kan zo’n kind na een paar keer gaan denken: ik kan dat helemaal niet! Je leert echt hoe je dingen kunt zeggen om ze zo juist mogelijk over te laten komen. Eigenlijk moeten alle mensen die kinderen krijgen deze voorbereiding volgen!’ grapt Marcel.
'De STAP doet je echt nadenken over wat jij als ouder allemaal zou kunnen. Elke keer als we thuis komen van een avond moet het weer even bezinken. Wat vind ik daar nou van? De vragen lees ik door en beantwoord ik een paar dagen later om ze eerst te laten inwerken. Goede voorbeelden worden aangehaald. Soms denk je: Moet ik dààr allemaal rekening mee houden? Maar goed, het hoeft allemaal niet te gebeuren, je bent erop voorbereid.’ legt Lidy uit.

Je staat er niet alleen voor
Lidy: 'Misschien een vreemde, maar ik was in de veronderstelling dat de kinderen die in pleeggezinnen wonen, onderhouden worden door instanties. Dit is niet zo. Eigen ouders zijn hier verantwoordelijk voor. Ergens vind ik dat een fijne gedachte, want het zijn toch hun kinderen. Als pleeggezin zit je in de spil van alle mensen die met het kind bezig zijn. Als voorbeeld in de STAP wordt het kind figuurlijk op tafel gezet en alle betrokkenen kijken naar wat er voor dat kind nodig is. Ik vind het geruststellend dat je kan terugvallen op een team van mensen. Je hoeft het niet helemaal alleen te doen!’

Open staan voor ouders
Marcel: 'Kijk, uiteindelijk gaat het gewoon om het kind. En daarvoor wil je het beste doen. De ouders blijven altijd de ouders. Je moet ervoor open staan. Het zal niet altijd gemakkelijk zijn om bijvoorbeeld niet te oordelen. Maar het kind praat toch ook over zijn ouders en is loyaal aan hen. Je moet als pleegouders ervoor zorgen dat het pleegkind positief contact heeft met zijn eigen ouders. Hier moet je voor gaan. We worden op het hart gedrukt dat we altijd terecht kunnen bij de pleegzorg instantie. Als er dingen spelen kan je altijd daar terecht.’

Eigen kinderen betrekken
'We hebben alles met ze besproken,'vertelt Marcel, 'De kinderen krijgen zelf ook opdrachten die besproken worden. In Eindhoven is een van de bijeenkomsten op zaterdag, de pleegzorgmarkt. Op die dag mag iedereen meekomen: eigen kinderen, familieleden etc. Onze kinderen hebben dat als erg fijn ervaren. Ze weten nu ook weer een beetje meer wat hen te wachten staat. Lidy vult aan: 'Gonneke heeft het vanaf het begin niets uitgemaakt, ze zag het meteen al zitten. Suzanne vond het vooral erg interessant dat er straks een speelvriendje over de vloer zal komen. Rik was iets terughoudender. Hij wilde wel een jongen als pleegbroer, want hij moet thuis al tegen twee meiden opboksen! Verder was hij een beetje bang voor de reactie van zijn vriendjes. Op de pleegzorgmarkt heeft hij gezien dat er veel meer kinderen zijn die een pleegbroer of pleegzus hebben of krijgen. Dat heeft hem wel gerustgesteld.’

De familie staat nu open voor onze keuze
'Waar begin je toch aan? Wat haal je je op de hals?’, dat waren enkele reacties. Maar onze familie heeft geaccepteerd dat wij hiervoor kiezen en nu staan ze er erg open voor. Ze weten dat wij een kind op weg willen helpen en ze vinden het nu ook echt iets voor ons.’

Wij zijn er echt voor de kinderen
'Omdat wij in eerste instantie kiezen voor weekend- en vakantieopvang zal het wel meevallen. Aan logeerpartijtjes zijn we wel gewend! Daar draaien we onze hand niet meer voor om’, lacht Lidy. 'Wanneer we kiezen voor kortdurende opvang denk ik dat het echt afhangt van de situatie. Hoe groot is het rugzakje wat het kind met zich meedraagt. We krijgen het dan waarschijnlijk drukker en wat minder tijd voor onszelf. Maar: Het zij zo! Wij zijn er echt voor de kinderen.’

Meer informatie over pleegzorg is altijd nuttig
Ze lezen nu dit interview, dus de interesse is er! Ik zou zeker adviseren om in ieder geval een informatieavond te bezoeken. En ik zou eigenlijk willen zeggen, begin met die voorbereiding! Je wordt zo goed begeleid en je gaat zo diep nadenken over wat voor jullie het beste is. Uiteindelijk kies je voor die opvang die voor jullie het beste is. Je hoeft niet huiverig te zijn dat het je allemaal te veel wordt. Er wordt geadviseerd je grenzen aan te geven, maar er worden ook voorbeelden geschetst van wat je aan zou kunnen. En zoals ik al zei: al die informatie kan je altijd gebruiken!’ besluit Marcel. Lidy voegt toe: 'Een kind is helemaal afhankelijk van zijn opgroeisituatie. Met pleegzorg geef je die kinderen die het moeilijk hebben een kans om een goede basis te krijgen voor de rest van hun leven.’


Terug naar de interviews