Terug naar de interviews

De plek op de bank, die blijft het moeilijkst

Toegevoegd op : 1 november 2011

Mirthe van Dam (14) woont samen met haar broer Dennis (17) en haar ouders in een leuke wijk in het Brabantse Uden als in december 2008 Jayla (10) bij hen komt wonen. Het is niet de eerste keer dat vader Harry (42) en moeder Mieke (44) hun huis openstellen voor een kind van een ander. Eerder hebben zij een achternichtje opgevangen.

“Dat ging eigenlijk heel goed”, vertelt Mirthe. “Ik had er een grote zus bij en dat vond ik toch wel heel leuk. Toen mijn nichtje het huis uitging hebben mijn ouders Dennis en mij gevraagd wat wij ervan zouden vinden om een pleegkind bij ons te laten wonen.” Mieke vult aan: “Wij hebben het goed, ook al moeten we soms wel eens rekenen, maar over het algemeen hebben we niets te klagen. Daar mag een ander best van meeprofiteren.” Er volgde een aantal gesprekken over de leuke, maar ook minder makkelijke kanten van het opnemen van een pleegkind in het gezin en over de consequenties van met z’n vijven leven. Er is goed over nagedacht en na enige tijd waren broer en zus het erover eens: we gaan het doen!

Eerste ontmoeting
Voordat Jayla bij het gezin introk, is zij een paar keer op bezoek geweest. Mirthe over de eerste ontmoeting: “Het was best spannend. We zaten met z’n allen aan tafel, maar al snel waren we gezellig aan het kletsen en hebben we het huis laten zien. Daarna is ze nog een paar keer geweest en toen is ze al bij ons komen wonen.” Jayla heeft haar eigen slaapkamer. Deze was voor een deel nog ingericht met spullen voor hun achternichtje. Mirthe: “Om Jayla toch een beetje het gevoel te geven dat het haar kamer is, hebben we de muren geschilderd in haar lievelingskleur en ze nam wat eigen spulletjes mee.”

Zusje
Jayla ging vanaf het begin naar dezelfde basisschool als Mirthe. “Daar heb ik meteen verteld dat Jayla bij ons kwam wonen en natuurlijk ook aan mijn vriendinnen. Er werd eigenlijk heel gewoon op gereageerd. Verder vertel ik het alleen aan mensen die ik goed ken. Als er eens iemand aan mijn vraagt of Jayla mijn zusje is, dan zeg ik gewoon ‘ja. Meestal kijken ze dan een beetje vreemd, Jayla’s moeder komt namelijk uit Zuid-Afrika. Daar trek ik me niets van aan, ze hebben er niets mee te maken. Jayla hoort bij ons en ik vind het gewoon goed dat wij haar een thuis kunnen geven, anders was het misschien helemaal niet goed met haar gegaan”, zegt Mirthe nuchter.

De bank
In het begin moest iedereen erg wennen; aan elkaar, aan andere gewoontes, het was ‘vol’ in huis. Achteraf gezien, verliep het redelijk soepel. “Met Jayla hebben wij gewoon een hele goede match”, zegt moeder Mieke. “We hebben dezelfde interesses, ze past bij ons qua karakter, het klikt gewoon. Natuurlijk zijn er momenten die moeilijker verlopen en hebben we wel eens praktische problemen (wie betaalt die nieuwe tas of fiets bijvoorbeeld; of de moeder van Jayla die een afspraak niet nakomt), maar uiteindelijk lost zich dat altijd weer op. Alleen die plek op de bank, die blijft het moeilijkst. Bij ons heeft iedereen zijn ‘eigen’ plekje en wanneer daar zomaar een ander gaat zitten, is dat wel eens lastig. Mirthe zat bijvoorbeeld altijd al in het hoekje, naast haar vader. Maar ook Jayla wilde daar wel eens plaatsnemen en dat leverde nog al eens strijd op. Gelukkig gaat het nu het meestal goed en houdt iedereen het bij z’n eigen plaats.”

Niet zielig
Een ander punt dat voor Mirte wel eens lastig is, zijn uitstapjes met het gezin. Doordat ze nu met zijn vijven zijn, fietst of loopt een van de kinderen wel eens alleen. Mieke: “Je kunt twee kinderen een hand geven, maar niet drie. Daarnaast vraagt Jayla nu eenmaal extra aandacht, daarvan ben ik mij heel goed bewust. Daarom doe ik op een ander moment iets samen met Mirthe of Dennis. Wij proberen onze kinderen, dus ook Jayla, duidelijk te maken dat pleegkinderen niet zieliger zijn dan andere kinderen. Ze zijn uit hun eigen omgeving gehaald, dat is zo, maar ook een kind van gescheiden ouders mist een vader of moeder; ook een kind dat gepest wordt, heeft veel verdriet. Natuurlijk zijn wij er om haar te helpen met alles wat er in dat ‘rugzakje’ zit of met het opbouwen van een sociaal netwerk. Dat is zo belangrijk! Voor Jayla is dat nieuw, zij heeft namelijk nog nooit eerder drie jaar op dezelfde plek gewoond.”

Op de vraag of Mirthe nog iets wil zeggen tegen andere ‘eigen kinderen’ van ouders die overwegen een pleegkind in huis te nemen, zegt ze: “Maak duidelijk wat je zelf wilt en ga niet steeds mee in wat het pleegkind wil. Ik vind het heel leuk en gezellig dat Jayla bij ons woont. Voor mij voelt het echt als een zusje. Ik vind het wel fijn dat ze jonger is dan ik. Ze komt best vaak naar me toe om dingen te vragen over muziek en DVD’s, of voor mijn make-up. Soms vind ik het ook wel eens niet zo leuk, maar ja, bij ons gebeurt er tenminste nog eens iets!”

De namen van alle personen zijn uit het oogpunt van privacy aangepast.


Terug naar de interviews