Terug naar de interviews

De ervaringen van ‘eigen’ kinderen in een pleeggezin – Deel 1 NU

Toegevoegd op : 2 november 2015

Het is belangrijk om als pleeggezin de zorg voor een pleegkind aan te kunnen. Als pleegouder houd je de ontwikkeling van het pleegkind in de gaten en let je erop hoe het pleegkind zich voelt. Het is zéker zo belangrijk om te blijven volgen hoe je eigen kind op de plaatsing van een pleegkind reageert en wat de plaatsing van een pleegkind met je eigen kind doet. Zonder de ‘steun’ en de draagkracht van eigen kinderen is de kans groot dat de plaatsing van een pleegkind mislukt. In de verhalen hieronder vertellen ‘eigen’ kinderen hoe het is om deel uit te maken van een pleeggezin.

Marije (16), Christiaan (13) en Dani (10) wonen nog thuis en vertellen over NU.
Dorothé (25), Carola (24) en Maartje (22) wonen niet meer thuis en vertellen over VROEGER in deel 2 volgende maand (december 2015).

‘Zo lang als nodig’ en crisispleegzorg
Marije, Christiaan en Dani vertellen hoe het is om pleegkinderen in hun gezin op te vangen. Hun ouders zijn al 18 jaar pleegouder en waren dat dus al voor zij werden geboren. In de eerste 14 jaar hebben zij vooral pleegzorg voor ‘zo lang als nodig’ gedaan. Vier jaar geleden vonden ze dat hun gezin stabiel genoeg was om de hectiek en onrust rondom crisispleegzorg aan te kunnen.
Bij hen woont nu een meisje. De kans is zeer klein dat zij weer naar huis gaat. Ze is ongeveer even oud als Christiaan. Daarnaast bieden ze ook crisispleegzorg.

Een nieuw pleegkind
Marije, Christiaan en Dani zijn niet anders gewend dan dat hun ouders pleegouders zijn. Op de vraag hoe ze dit nu eigenlijk vinden, geeft Marije aan dat ze het altijd leuk vindt als er een pleegkind bij hen komt wonen. Ze maken altijd een groot blad met ‘Welkom’ en hangen dit aan de slaapkamerdeur van het pleegkind. Ze vinden het steeds weer spannend hoe het kind zal zijn.
Bij crisispleegzorg is er vaak weinig voorinformatie, iets wat Dani soms moeilijk vindt. Al geeft hij aan het wel heel leuk te vinden iemand helemaal ‘blanco’ te kunnen leren kennen. Marije en Christiaan vinden het wel leuk en spannend om niks te weten van het pleegkind. Christiaan heeft liever meer voorinformatie om op die manier een meer overwogen beslissing te nemen of het kind in het gezin past. Daarnaast vinden de kinderen het prettig om eerst kennis te maken, alvorens een pleegkind bij hen komt wonen.

Een ‘klik’ of niet
Voor Marije is het ‘normaal’ dat er pleegkinderen bij hen in huis wonen. Ze ergert ze zich regelmatig aan haar pleegbroers of pleegzussen, maar dit heeft ze ook wel eens bij haar broertjes. Ze voelt met het ene kind een ‘klik’. Dat gaat uiteindelijk voelen als een broer of zus en hierbij is het dan heel verdrietig en moeilijk om afscheid te nemen. Het andere kind blijft voor je gevoel een logé en dat afscheid gaat makkelijker.

Waar houd je rekening mee?
Christiaan geeft aan dat het best druk is met een pleegkind erbij. De aandacht moet altijd met een extra kind gedeeld worden en deze vraagt vaak meer aandacht dan zijn broertje of zus. Ook voelen pleegkinderen zich snel aangevallen en afgewezen als je iets zegt. Zo reageert zijn pleegzus de ene keer aardig en de andere keer boos als hij iets tegen haar zegt. Hierdoor loopt hij soms een beetje op zijn tenen en bedenkt vaak goed wat hij wil zeggen. Doordat Christiaan en zijn pleegzus in dezelfde leeftijdsfase zitten, botsen zij regelmatig.
Christiaan durft een pleegkind geen geheimen toe te vertrouwen, omdat hij nooit weet of ze het doorvertellen…
Het geldt voor alle drie dat je op een pleegkind anders reageert dan op je broer of zus. Dani bedenkt altijd hoe hij iets zegt, hij wil het pleegkind immers niet kwetsen. Dit geldt trouwens voor alle drie ook als de ouders van een pleegkind op bezoek zijn. De kinderen vinden het goed dat de ouders/ familie en de hulpverleners van de pleegkinderen bij hen thuis komen, zodat ze zien waar het pleegkind woont en opgroeit. Deze bezoeken vragen niet veel aanpassing van de kinderen.
Dani geeft aan het soms vervelend te vinden dat zijn pleegzus af en toe met zijn vrienden speelt, terwijl zij een paar jaar ouder is. Hij heeft het gevoel dat zij zijn vrienden inpikt.

Moeilijke situatie
De kinderen hebben bij één plaatsing gedacht ‘dit is ons huis!’ Dit was bij de plaatsing van een heel dominant meisje. Ze is na zes weken weggelopen en niet meer teruggekomen.
Marije geeft aan met één pleegkind moeite te hebben gehad, omdat zij haar ouders uitschold.
De kinderen vinden het lastig als een pleegkind niet aardig tegen hun ouders is. Dani loopt meestal weg, terwijl Marije blijft zitten en Christiaan meestal zijn oren dicht doet. Alle drie bemoeien ze zich niet met de situatie. De kinderen zijn niet bang dat hun ouders worden gekwetst, omdat ze weten dat zij de situatie goed oplossen. Achteraf praten ze met hun ouders over de situatie.

Door ouders serieus genomen
De kinderen praten met hun ouders over de situaties waar ze tegenaan lopen. Vooral Dani vindt het prettig iedere avond even de dag door te spreken en dus ook te kunnen praten over het hebben van een pleegbroer of pleegzus. De kinderen willen graag door hun ouders serieus genomen worden als er iets is of als ze niet weten hoe ze met een bepaalde situatie om moeten gaan. Hun ouders hebben altijd met hen overlegd of ze het goed vonden dat er weer een pleegkind in het gezin kwam.
Heel soms praten de kinderen met de pleeggezinbegeleider, al komt dit niet vaak voor. Dani en Christiaan vinden het prettig om hun verhaal even kwijt te kunnen. Marije heeft hier minder behoefte aan. Alle drie praten ze het liefst met hun ouders.

De kinderen vinden het soms wel prettig weer even met hun eigen gezin te zijn en geen aandacht te hoeven delen. Het is voor hen heel bijzonder en speciaal om met z’n vijven te zijn…!


Terug naar de interviews