Terug naar de interviews

Crisisopvang. "Je ziet hem opbloeien; daar doe je het voor"

Toegevoegd op : 24 juni 2007

Gezinssamenstelling:
Pleegouders: Brenda, 35 jaar, thuisblijfmoeder en Edwin, 37 jaar, planner/projectleider
Kinderen: Sharon, 8 jaar en Rachel, 6 jaar
Woonplaats: Zwolle
Soort huis: Rijtjeswoning
Pleegouders sinds februari 2007, bieden crisisopvang aan een jongen van 3 jaar.

Waarom zijn jullie met pleegzorg begonnen?
Edwin: “Pleegzorg speelde eigenlijk al heel lang in onze gedachten.”
Brenda: “Mijn baas had vroeger een pleegkind en toen dacht ik al: dat wil ik later ook! Na de geboorte van Sharon en Rachel, bleef er nog een kinderwens. Medisch was het alleen niet verantwoord om zelf nog meer kinderen te krijgen. Toen Sharon en Rachel wat groter waren en wij na onze verhuizing naar een groter huis ook meer ruimte kregen, hebben we vrij snel de stap gezet om ons aan te melden voor pleegzorg.”

Wat heeft het pleegouderschap in je leven veranderd?
Edwin: “Tot nu toe is het een heel positieve verandering. Het was even wennen om weer de hele dag een kind om je heen te hebben. Onze eigen dochters gaan naar de basisschool. Toch wen je al gauw aan een ander ritme. Het is heel gezellig om weer met een peuter om te gaan en hem dingetjes te zien leren.”
Brenda: “Ook onze dochters vinden het fantastisch. Daar waar ze eerder nog regelmatig met elkaar ruzie maakten, is de sfeer nu heel goed. Ze zijn erg lief voor onze pleegzoon, maar ook naar elkaar toe zijn ze veel liever…
Het is bijzonder om te zien hoe je als gezin iets kunt betekenen voor een kind uit een moeilijke situatie. We hadden van te voren niet zulke hoge verwachtingen, ook door de voorbereiding die we hebben gehad, maar tot nu toe is het voornamelijk leuk.”

Vinden jullie een uitgebreid voortraject nuttig, wat hebben jullie er aan gehad?
Edwin: “Voordat we aan pleegzorg begonnen, dachten we: wel wat lang zeven avonden voorbereiding. We hebben zelf twee kinderen, is dat dan wel echt nodig?”
Brenda: “Achteraf is het toch heel goed en nuttig om op deze manier alle onderwerpen van pleegzorg te behandelen. Je weet nu goed wat je kunt verwachten. Je herkent onderwerpen uit de STAP-training nu in de praktijk. Vooral over de contacten met eigen ouders hebben we veel geleerd. We zorgen er bijvoorbeeld voor dat bij een bezoek aan zijn ouders, onze pleegzoon kleren aan heeft die ouders voor hem hebben gekocht. Dat lijken misschien kleine dingen, maar die kunnen wel heel belangrijk zijn om het contact met ouders positief te houden.”
Edwin: “Voor Sharon en Rachel duurde het wel erg lang. Zij waren zo enthousiast om te beginnen, dat Rachel tijdens een kraambezoek aan vrienden van ons heel zacht vroeg: kunnen we deze dan niet nemen?...”

Wat vinden jullie lastig?
Brenda: “Praktisch was het vooral in het begin lastig dat onze pleegzoon niet zo veel van mannen in het algemeen en dus ook niet van Edwin moest hebben. Hij hing al heel gauw aan mij. Daardoor was het voor mij erg lastig om weg te gaan. Dit gaat inmiddels wel beter. Het is vooral moeilijk als je merkt dat het kind het moeilijk heeft. Na een bezoek aan thuis is hij erg van slag en heeft 's nachts nachtmerries. Dan is het heel fijn dat je een vaste begeleider hebt, aan wie je je verhaal kwijt kunt.”
Edwin: “Wij hebben het goed getroffen met onze begeleidster, we krijgen tips van haar en maken samen een plan hoe de overgang van ons gezin weer terug naar huis het beste geregeld kan worden. Het is prettig dat je er niet alleen voor staat.”

Hoe was het de eerste keer dat jullie pleegzoon voor de deur stond?
Edwin: “Het was een hele lange en spannende middag. Uiteindelijk kwam de maatschappelijk werker om vijf uur aanrijden. Dan zie je zo’n mannetje uit de auto stappen.”
Brenda: “Het eerste wat ik dacht was 'oh, wat klein nog!’ Je ziet hem helemaal verloren kijken, niet begrijpend wat er allemaal gebeurt. Onze kinderen namen hem al vrij snel mee op sleeptouw, even naar de speeltuin in de buurt. Ik vond hem ook heel dapper. Hij ging gewoon maar mee in een compleet nieuwe situatie.”
Edwin: “Voor ons was het de eerste plaatsing en het maakte veel indruk.”
Brenda: “Ik was heel emotioneel de eerste week, er komt best veel op je af en ik heb af en toe echt gehuild om alles wat dit kind al had meegemaakt en de manier waarop hij zich toch maar weer overgaf aan een nieuwe situatie.”

Waarom raad je andere mensen pleegzorg aan?
Edwin: “Omdat er nog zoveel kinderen een plek nodig hebben, als ze even niet thuis kunnen wonen.”
Brenda: “Naast de noodzaak voor kinderen, geeft het je als pleegouder voldoening als je ziet dat een kind tot rust komt en weer kleur op zijn wangen krijgt. We zien onze pleegzoon genieten van dingen, je ziet hem opbloeien. Daar doe je het voor!”


Terug naar de interviews