Terug naar de interviews

Broer en zus samen in pleeggezin

Toegevoegd op : 31 januari 2013

ZE HEBBEN TENMINSTE ELKAAR NOG ..... In de pleegzorg proberen we broertjes en zusjes zo veel mogelijk samen in één gezin op te vangen. Kinderen die hun ouders, huis, vriendjes en huisdieren kwijt zijn, hebben dan tenminste elkaar nog. Dat voelt ook veiliger als ze bij vreemden in huis komen. Jan en Jacqueline van Kemenade zorgen voor een broer, Bas van twaalf, en zijn zusje Els van acht.

Vijf uur later
Bas en Els wonen ruim een jaar bij Jan en Jacqueline en hun drie kinderen. “We werden in december 2011 om twee uur ’s middags gebeld met de vraag of Bas en Els konden komen. Gelukkig was iedereen thuis en konden we snel overleggen. Vijf uur later waren ze er al”, vertelt Jacqueline van Kemenade. “De kinderen waren bedeesd maar niet paniekerig. Els moest de volgende dag wel wat huilen. De eerste dagen hebben de kinderen vooral getekend.”

Ruimte
Bas had in het begin de meeste hulp nodig. Hij heeft PDD-NOS en is gebaat bij duidelijkheid en regelmaat. “Hij snapte onze kinderen niet en zij snapten hem niet”, zegt Jacqueline. Nu heeft Bas het naar zijn zin bij de familie Van Kemenade op de boerderij. “Hij heeft hier de ruimte, vindt de dieren leuk en speelt graag met de hond. Of hij trekt er op uit met de skelter. In de schuur heeft hij zijn eigen disco ingericht. Els dacht dat ze allerlei kwaaltjes had. Zelfs kietelen deed haar pijn. Ze kreeg van haar moeder veel aandacht en kruipt makkelijk in de slachtofferrol. Wij reageren niet zo op haar pijntjes en nu gaat het beter.”

Veiligheid
Toen ze pas in het pleeggezin waren, bemoeiden Bas en Els zich vermoeiend veel met elkaar, vertelt Jacqueline. “Dat ze samen zijn, biedt veiligheid, maar ze kunnen ook vervelend tegen elkaar doen. ‘Heb jij je tanden wel gepoetst?’, vraagt Bas dan. Daar zit ook een beetje achter dat hij het zelf graag heel goed wil doen.”

Gewend
Sinds ze gewend zijn bij Jan en Jacqueline, trekken broer en zus minder samen op. Met zijn tweeën krijgen ze eerder ruzie. Met andere kinderen erbij gaat het goed, dan hebben ze beiden hun eigen rol. Bas houdt van computeren en muziek. Els geeft om dansen, zingen en toneelstukjes spelen. De elfjarige Harm, de jongste zoon van Jan en Jacqueline speelt het meeste met Bas en Els.

Blanco
Jacqueline heeft geen spijt van haar keuze voor pleegzorg, al is het soms zwaarder dan ze had gedacht. “Je leert er ontzettend veel van. Toen Roel, ons eerste pleegkind, kwam, waren wij helemaal blanco. Ik kom zelf uit een groot gezin en dan zeg je wel eens iets gemeens tegen elkaar. Broers en zussen kunnen daar tegen. Voor pleegkinderen kan dat hard aankomen.”

Kind zijn
Het is niet altijd goed om broers en zussen bij elkaar te houden, heeft Jacqueline ervaren. Voordat Els en Bas kwamen, zorgden Jan en Jacqueline een tijd voor Roel. Die heeft een zusje voor wie hij erg zorgzaam was. Doordat zijn zusje niet mee kwam, hoefde dat niet meer en kon hij weer kind zijn.

De namen van de pleegkinderen zijn verzonnen.


Terug naar de interviews