Terug naar de interviews

Beschermjassen

Toegevoegd op : 31 maart 2014

In de periode dat transcultureel systeemtherapeut Kitlyn op een tienermoederafdeling werkte, heeft ze zich samen met haar echtgenoot Hans aangemeld als aspirant-pleegouder. Ze hadden zelf al twee zonen en wilden een plekje bieden aan een migrantenkind.

‘Toen Saliha (16 jaar) op onze afdeling beviel van een dochter, Amel genaamd, bleek dat ze geen steun kreeg van haar familie. Saliha was het tweede kind uit een gezin van vijf. Toen haar moeder naar Marokko vertrok, heeft ze de jongste kinderen (2 en 3 jaar) achtergelaten bij een buurman. Saliha was al op haar tiende uit huis geplaatst. Ze heeft zowel in een kindertehuis als ook tijdelijk in een pleeggezin gewoond. Ze had verder geen familie om zich heen.’ Volgens Kitlyn was de hulpverlening destijds niet zo gericht op het herstel van familiebanden als tegenwoordig.

Steunfiguren
Kitlyn vertelt over Saliha dat ze nog erg jong was. ‘Ze wilde uitgaan en hield van dansen, ook na de bevalling. Ze bracht haar dochter dan bij “vrienden” uit het café. Naar Saliha’s idee was dat een goede oplossing. Wij, als hulpverleners, zagen dat het niet altijd veilig was voor Amel. “Je hebt een weekendpleeggezin voor haar nodig,” zei ik tegen Saliha.‘
‘Saliha reageerde toen: “Maar jij kunt dat pleeggezin voor haar zijn!” Het vergde wel enig geregel, omdat ik professioneel betrokken was. We waren al gescreend. Toen Amel twee jaar oud was, kwam ze eens in de twee weken een weekend bij ons logeren.’

Verbinden
‘Zodoende werden we een soort “beschermjas” voor het gezin. Niet alleen voor Amel, maar ook voor haar moeder, broertje en zussen. Het mooie van pleegouderschap is dat je twee families met elkaar kan verbinden.’
Kitlyns huis stond altijd open en haar familie hielp mee. ‘Iedereen kwam bij ons over de vloer. Saliha’s oudere zus volgde een kappersopleiding met onze twee zonen als proefmodellen. Haar jongere zus leerde Surinaams koken van mijn moeder. En mijn eigen zus deed regelmatig leuke dingen met Amel. Ook het jongere broertje en zusje van Saliha kwamen geregeld bij ons op bezoek.’

Cadeaus
Het gezin van Kitlyn kreeg veel terug. ‘Het is onwaarschijnlijk wat een “cadeaus” wij hebben gekregen door dit pleegouderschap. Amel wilde in het begin haar kleren niet uit doen en haar tas niet van haar buik halen. Ze gilde het uit ’s nachts. Niets of niemand kon haar kalmeren. Behalve mijn jongste zoon. Hij was een jaar of tien. Hij kwam naar haar toe en zei: “Wat is er aan de hand Ieniemienie?” En dan kwam ze tot rust. Hij zei tegen mij: “Mam, ik heb me nog nooit eerder zo nodig gevoeld.” Nu had hij ineens een andere rol. Hij had een jonger pleegzusje voor wie hij belangrijk was. Ze konden lezen en schrijven met elkaar. Hij sjouwde haar op zijn rug overal mee naar toe.’
‘In de loop der jaren zag ik dat Saliha en haar broers en zussen zich op een positieve manier ontwikkelden. Ze gingen naar school, vonden een studie en kregen banen. Het familiesysteem werd sterker. Toen Amel tien jaar was, kreeg ze een broertje. Langzamerhand waren wij als “beschermjas” steeds minder nodig. Op een heel natuurlijke wijze konden wij na twaalf jaar stoppen als weekendpleeggezin,’ aldus Kitlyn.

Meer lezen over ‘beschermjassen’?: www.beschermjassen.nl


Terug naar de interviews