Terug naar de interviews

"Beginnen met pleegkinderen als je 55 bent

Toegevoegd op : 31 maart 2011

Ik mag aanschuiven aan de lunchtafel van To (60 jaar) en Raymond (63 jaar). In de uitgebouwde woonkeuken staat een grote naai- en borduurmachine, de hobbyhoek van To. Verder ligt en staat er veel speelgoed. De knusse achtertuin is duidelijk als speelplaats in gebruik. Niet direct wat men verwacht bij een stel jonge zestigers van wie de drie eigen kinderen al lang de deur uit zijn. Maar ik ben dan ook op bezoek bij een crisispleeggezin. Sinds eind november 2010 wonen Liane van bijna 6 en Fred die net 5 jaar geworden is bij hen. Voor beide kinderen wordt een pleeggezin gezocht waar ze zolang mogen wonen als nodig is. Vanaf 2005 hebben 31 kinderen een veilig plekje gevonden bij deze pleegouders. De kortste opvang duurde anderhalve dag. Één jongetje heeft bijna 22 maanden bij hen gewoond, dat was de langste plaatsing. Foto’s van alle pleegkinderen die bij hen hebben gewoond hangen bij elkaar aan een muurtje…en op dat muurtje is nog ruimte voor meer foto’s.

Wanneer zijn jullie over pleegkinderen gaan denken?
Pleegzorg heeft er bij ons altijd al wel in gezeten. We weten niet precies meer wanneer we voor de eerste keer informatie hebben opgevraagd. Onze kinderen waren toen nog jong. In die periode kreeg To klachten en bleek ze een vorm van MS te hebben. Daardoor verdween het pleegouderschap naar de achtergrond. We zijn daarna ook wel eens naar een informatieavond geweest. Maar het duurde tot 2004 voor we ons echt hebben aangemeld.
“Een aantal mensen om ons heen reageerden wel verbaasd. Maar onze eigen kinderen vonden het direct een heel goed idee. Na de eerste verbazing vonden de meesten het toch echt bij ons passen.” “Het zorgen zit blijkbaar in ons bloed, zegt To.“ ” En daarmee kunnen wij pleegkinderen wat bieden.”

Hoe is de keus voor crisispleegkinderen gemaakt?
“Na onze aanmelding bij pleegzorg in 2004 hebben we een voorbereidingscursus met andere nieuwe pleegouders gevolgd. In zeven avonden liepen we een stappenplan door. En in de gesprekken daarna met de begeleiders hebben we de keuze gemaakt voor crisispleegzorg. Hoewel we met opvoeden al veel ervaring hadden waren deze avonden toch leerzaam. Achteraf zeiden we tegen elkaar dat voor elke beginnende ouder een voorbereiding goed is. In het voor- en najaar willen we graag wel een paar weken met de caravan blijven reizen. Omdat we daardoor niet continu beschikbaar zijn, is crisispleegzorg een vorm die goed bij onze situatie past.
De keus voor de opvang van jongere kinderen hangt samen met de MS van To, waardoor ze vaak vroeg naar bed gaat. En pubers moet je juist vaak in de avonduren aandacht geven. Wij vinden het op onze leeftijd niet meer passen als jonge kinderen echt bij ons opgroeien. Al onze pleegkinderen noemen ons trouwens ook opa en oma.“

Zijn pleegkinderen voor jullie anders dan de eigen kinderen?
“We denken dat de pleegkinderen net als onze eigen kinderen het best gedijen als ze duidelijkheid en structuur van ons als opvoeders krijgen. Het grote verschil is wel dat je van een pleegkind bijna niks weet als het bij je komt. We moeten de kinderen leren kennen. En wij voelen heel duidelijk dat het onze eigen kinderen niet zijn, dat we een poosje voor ze willen en kunnen zorgen. Het is fijn dat we van bijna alle pleegkinderen ook hun ouders hebben leren kennen.
Niet al onze pleegkinderen konden van ons uit weer terug naar de ouders. We zijn daarom blij dat er andere pleegouders zijn die het juist fijn vinden als kinderen langer in hun gezin blijven wonen.”

Denken jullie er wel eens aan om met de pleegzorg te stoppen?
“We voelen ons nog steeds vitaal en dat is natuurlijk wel een voorwaarde om pleegouder te kunnen zijn. Na één plaatsing hebben we getwijfeld of we wel door zouden gaan. Dat had niets te maken met het kind. We waren bij die plaatsing erg teleurgesteld in de samenwerking met de pleegzorgbegeleider en de gezinsvoogd. Gelukkig hebben we dit goed uit kunnen praten. Zelf hebben we daarvan geleerd dat we eerder en duidelijk moeten aangeven wanneer ons iets dwars zit.”

“Waarom we voorlopig door willen gaan met pleegzorg? We zien de kinderen soms als bange vogeltjes bij ons binnen komen. Maar binnen korte tijd zien we ook dat ze gaan zingen, dansen en dat er lichtjes verschijnen in hun ogen. Te weten dat kinderen flexibel zijn en dat we ze zien opbloeien, dat maakt dat we van de pleegzorg blijven


Terug naar de interviews