Terug naar de interviews

Alleenstaand pleegouderschap: zeker doen!

Toegevoegd op : 1 augustus 2012

‘Het is alweer een tijd geleden, maar vanaf het moment dat ik een reportage op televisie zag over pleegouders wilde ik ook ooit zelf pleegkinderen gaan opvangen.’ Annet (34 jaar) heeft in 2002 het voorbereidings-en selectietraject afgerond en is sindsdien ingeschreven als pleegouder. Alleenstaand.

In 2011 heeft Annet tijdelijk een aantal kinderen via pleegzorg opgevangen. Deze zijn inmiddels bij vader gaan wonen. Daarna is er een meisje gekomen dat nu ook elders woont. Sinds april vangt ze weer twee kinderen op, een broertje en zusje. Dit gaat prima, al is het ook wel weer even wennen aan elkaar.

Wat vooraf ging
In de gesprekken met de pleegzorgorganisatie is gesproken over het alleenstaand pleegouderschap. Door de medewerkers van de pleegzorg werd aangegeven dat een sociaal netwerk erg belangrijk is. Met name als je alleenstaand pleegouder bent. Annet herkende dit: ‘Het is belangrijk dat je goede en minder goede momenten met iemand kunt delen en er over kan praten, je moet je verhaal ergens kwijt kunnen’.

Netwerk
Annet krijgt steun van haar familie en vrienden. Bij hen kan ze terecht met haar belevenissen rondom de kinderen en de betrokken hulpverleners. Een goede bekende van haar is zelf ook pleegouder. Dat maakt dat er veel onderling begrip is: ‘Zij begrijpt precies wat ik bedoel en ik hoef niet veel extra uit te leggen’. Annet vertelt dat het als alleenstaande natuurlijk wel lastiger is om met vrienden af te spreken. Een goede en betrouwbare oppas is niet altijd bij de hand en ze kiest er dan zoveel mogelijk voor om onder schooltijden af te spreken. Haar vrienden begrijpen haar keuze voor pleegzorg helemaal. Het past zo bij haar, zeggen ze. Ook kan Annet terugvallen op familie en andere pleegouders. ‘Het blijft erg belangrijk om zelf ook leuke dingen te doen en hiervan te genieten!’

Overal is het anders
Voor Annet’s pleegkinderen is het heel gewoon dat er geen pleegvader in het gezin is. Ze hebben het er wel eens over in het gezin. Volgens Annet laten de kinderen niet merken dat ze een pleegvader missen. De kinderen vertellen wel eens dat er veel kinderen in de klas zijn die bij alleen een vader of alleen een moeder wonen. Zo is elk gezin weer anders. Wel wordt er soms op een vrolijke manier over gesproken dat, mocht er een relatie komen, ze er natuurlijk met elkaar iets leuks van maken!

Het kan!
Annet heeft ook nog een periode in 2007 een meisje opgevangen. ‘Dit was wel moeilijker voor me’. Er was geen klik tussen ons en als je met zijn tweeën bent, ben je natuurlijk op elkaar gefocust’. Ook de ouders van het meisje hadden liever een gezin met een man en een vrouw.’ Annet heeft dit even als lastig ervaren maar kon het prima een plek geven door er met de pleegzorgbegeleider over te praten. Soms krijgt ze wel eens vragen of het niet zwaar is om alleenstaand pleegouder te zijn. ‘Mijn ervaringen zijn vooral positief. Het geeft me veel voldoening en het heeft mijn leven verrijkt!’


Terug naar de interviews