Terug naar de interviews

Afscheid: leegte en ruimte - Twee kanten van dezelfde medaille

Toegevoegd op : 24 november 2010

Tot twee keer toe werd Krista bij familie Glas geplaatst. Beide keren als crisisplaatsing die overging in een kort verblijf van bijna een half jaar. Dat betekende ook twee keer afscheid nemen. Wennen, hechten en weer loslaten. Nu weer even een adempauze en kijken hoe ze verder gaan. In gesprek met pleegmoeder Hannah Glas.

Hoe was de eerste keer afscheid nemen?
Heel natuurlijk. Krista kwam bij ons toen haar moeder moest bevallen. Het was de bedoeling dat Krista weer naar huis zou kunnen als moeder thuis alles weer goed op orde had. Het was niet alleen de bevalling die speelde, maar ook de zorg voor het huis en voor Krista ging niet goed. Moeder kreeg hulp om haar zaken op orde te krijgen. In de tussentijd woonde Krista bij ons.
Afscheid hoort bij pleegzorg. Omdat ze weer terug naar huis kon, daar hoort een kind uiteindelijk, voelde dat wel goed. Even wennen, maar verder prima.

Had je er vertrouwen in dat het goed zou gaan?
Ik wist dat er zorg was en dat er mensen waren die in de gaten zouden houden of het met Krista en haar broertje goed zou gaan. Geen garanties, maar wel de moeite waard om te proberen. Bovendien probeer ik niet op de stoel van de rechter of Bureau Jeugdzorg te gaan zitten om te bepalen wat het beste is voor een kind. De boventoon was dat ik het moeder en dochter zo gunde dat ze samen konden zijn. Wat ik al zei, heel natuurlijk.

Hadden jullie daarna nog contact?
Weinig. We stuurden wel een kaartje op haar verjaardag en met feestdagen. Maar verder niet. Pas maanden nadat ze weg was, heb ik moeder gemaild en gevraagd of Krista het leuk vond om een middagje bij ons te spelen. Dat was een leuke middag. We kregen toen wel al weer een vermoeden dat ze mogelijk toch weer uit huis zou moeten. En een paar maanden later werden we dan ook gebeld door pleegzorg. We hadden gezegd dat ze ons altijd mochten bellen als er iets was met Krista.

Moesten jullie lang nadenken?
Nee. We vonden het leuk als ze weer kwam en het idee dat ze naar een vreemd gezin zou gaan, vonden we niet prettig. Het was weer een crisisplaatsing dus de volgende dag stond ze al op de stoep. We hadden een droevig meisje verwacht. De eerste keer dat ze bij ons kwam was ze zo vreselijk verdrietig. Maar ze kwam binnen alsof het een gezellige logeerpartij was. Dat was het op een bepaalde manier ook wel, het ging goed, was gezellig en natuurlijk was ze ook wel eens verdrietig of boos, maar we konden haar wel troosten.

Was er iets veranderd?
Eigenlijk was het net of ze niet was weggeweest. Maar er was wel een hele belangrijke verandering: het was namelijk geen vrijwillige plaatsing meer. Bureau Jeugdzorg ging een Ondertoezichtstelling aanvragen en die is na een aantal weken ook afgegeven door de rechter. Dat betekende dus dat ze zeker nog een jaar uit huis geplaatst zou zijn en wellicht langer. Wij doen crisisopvang/kort verblijf. Daar hebben we heel bewust voor gekozen. We doen het graag maar het moet ook te overzien zijn, voor ons is dat een aantal weken, maanden, half jaar. Wel wat rek, maar een jaar met uitzicht op langer was toch niet de bedoeling. Het is toch aanpassen en ruimte inleveren. Zeker mijn man Bart voelde dat zo.

Wat deden jullie toen?
We hebben toen tegen pleegzorg gezegd dat het voor ons te lang was en gevraagd of ze een ander gezin wilden zoeken. Dat was een heel moeilijk besluit. Ik had meer iets van 'Het is zoals het is, en ze kan wel hier blijven.’ Onze zoon had het liefst dat ze bleef, hij voelde zich echt de grote broer. Maar Bart kreeg het zogezegd te benauwd. We hebben altijd gezegd dat we er alle drie achter moeten staan, het mag niet zo zijn dat iemand van ons er onder gaat lijden. Uiteindelijk kunnen wij er ook niks aan doen dat haar ouders haar niet kunnen verzorgen. Ik heb nog lang gehoopt dat het gevoel van Bart zou keren, maar helaas. Dus toen was er maar een keuze mogelijk: afscheid nemen. Ik heb daar veel verdriet van gehad. Een vreselijk gevoel, een klein stukje verstand was er nog en dat zorgde ervoor dat ik het op den duur wel kon accepteren. Zeker toen ik hoorde naar welk gezin ze ging. Die mensen kennen wij en dat leek me een leuk gezin voor haar. Maar toch… Een overplaatsing is nooit fijn.

Hoe reageerde Krista?
Heel gewoon. Zonder veel emotie. Ze kende het gezin dus dat scheelde wel. Die avond heb ik haar nog wel in bed horen huilen en ben ik naar haar toegegaan. Waarschijnlijk werd haar duidelijk dat ze dus niet net als vorige keer terug naar mama zou gaan.
Ze ging een paar keer spelen, een nachtje logeren bij het nieuwe gezin en toen brachten we haar op een zondag weg.

En jullie?
Bij mij overheerste een gevoel van leegte en bij Bart een gevoel van ruimte. Ik zag ook wel dat ik meer ruimte en vrijheid kreeg nu we weer met zijn drieen waren, maar dat vond ik niet het belangrijkste. We hebben het er veel over gehad; het verschil tussen een keuze vanuit de ratio van Bart en mijn motieven vanuit het gevoel. Best ingewikkeld. Maar we bedenken ons altijd dat het glas halfvol is. We zijn er wel twee keer een half jaar voor haar geweest en hebben haar in die tijd een fijne plek gegeven. We hebben altijd duidelijk onze grens aangegeven bij pleegzorg en die grens hebben we ook in de gaten gehouden.


Terug naar de interviews