Terug naar de interviews

“Aah mag ze blijven? Dan doen wij de afwas!"

Toegevoegd op : 1 oktober 2015

PORTRET VAN EEN CRISISPLEEGGEZIN - De eerste pleegzorgherinnering van Perry is die zilveren mountainbike tegen de muur in de schuur. Perry: “Een prachtig ding die van mijn pleegbroer was, maar ik mocht er absoluut niet aankomen! Ik was drie en een half jaar ongeveer en besefte het verbod heel goed. Toch heb ik een keer geprobeerd om op het zadel te klimmen!”

Samen met z’n vader zitten we buiten op het terras en blikken we terug op de pleegzorgcarrière van familie Mulder. Jan-Frans vertelt dat ze in juli 1985 zijn gestart met pleegzorg. Jan-Frans was leraar in de Schilderswijk in Den Haag en besefte dat zijn leerlingen weinig kansen en mogelijkheden hadden. Wanneer hij thuis kwam zei hij dan ook tegen zijn vrouw Ina: “Je zou ze zo meenemen!” Ina, zwanger van Perry, hun tweede kindje, kwam op het consultatiebureau en zag een folder liggen over pleegzorg. Radertjes werden in beweging gezet of pleegzorg iets voor hen zou zijn. Er volgde een informatieavond over pleegzorg en Jan-Frans en Ina besloten om zich aan te melden. Het maatschappelijk werk was verantwoordelijk voor de intake. Of intake, er werden enkele notities gemaakt met voorkeuren en dit kon na ondertekenen in de administratiebak.

Pleegzorgcarrière
In huize Mulder werd een rommelkamertje opgeknapt. Het behang was amper droog toen er een telefoontje binnenkwam, het startschot van hun pleegzorgcarrière. Een start met een minimum aan formaliteiten want een pleegzorgovereenkomst of POP was niet aan de orde. Jan-Frans: “Ik heb van huis uit meegekregen dat je jezelf moet organiseren dus werden we lid van de NVP (Nederlandse Vereniging voor Pleeggezinnen). De NVP was verbaasd over de organisatie en adviseerde op z’n minst om een pleegzorgovereenkomst op te laten stellen. Dit hebben we toen gedaan.” Enkele plaatsingen en tal van ervaringen later hebben ze besloten om crisisopvang te starten. “We hebben plaats in huis dus laat maar komen!” De eigen kinderen waren inmiddels wat ouder en hadden ook hun inbreng in dit besluit. Perry herinnert zijn vereiste nog goed: “Ik doe alles, maar geen luiers!” Een meisje van anderhalf jaar kwam als crisisplaatsing binnen. Na een tijdje werd aan tafel gezamenlijk besproken hoe verder. Volgens Jan-Frans hebben de kinderen toen gezegd “Aaaah, mag ze blijven? Dan doen wij de afwas!” Lachend beweert Perry dat hij zichzelf niet voor kan stellen dat hij deze afwasbelofte toentertijd heeft gedaan.

Hoogtepunten
Over hoogtepunten hoeven vader en zoon niet lang na te denken. Verschillende gebeurtenissen passeren de revue. Hoe ze als gezin een acht uur durende vlucht hebben gemaakt voor een vakantie in Canada. Compleet met de oudste pleegbroer, zijn vrouw en het jongste pleegkindje van 3 jaar. Een gebeurtenis waarbij ze zich realiseerden hoe hecht ze als gezin zijn. Ook de verrassing die de kinderen voor Jan-Frans en Ina hadden verzonnen is noemenswaardig. Jan-Frans en Ina genoten van een weekje Kreta terwijl er in Sint Jansteen hard werd gewerkt. Dankzij een strakke planning door de broer, zwagers en zussen van Perry lukte het om het huis van familie Mulder binnen een krappe tijdslimiet van een week op te knappen. De waardering van Jan-Frans is nog voelbaar wanneer hij over deze verrassende thuiskomst vertelt.

Supporter
De rol van pleegbroer heeft Perry nooit als belasting ervaren. Perry: “Ik weet niet beter. Ik zie dat het meerwaarde heeft voor de pleegkinderen en daar doe je het voor. Mede door deze ervaringen heb ik een beroep met sociale aspecten gekozen en ben ik een supporter voor jongeren met minder kansen.”
Jan-Frans is duidelijk als het om advies richting andere pleegouders gaat: “Blijf dichtbij jezelf! Doe jezelf door omstandigheden niet anders voor dan dat je bent. Geef je grenzen aan en wat ook wel goed is om te benoemen, trek je eigen agenda!”

Tekst: Gerdien Maljaars
Fotografie: Marlies Goossen


Terug naar de interviews