Terug naar de dagboeken

Zondagavond laat

Toegevoegd op : 23 augustus 2013 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Ik ben een avondmens. 's Avonds, als de wereld donker en stil is, voel ik me het meest ontspannen en krijg ik vaak de betere ideeën. Heel wat verhalen voor deze rubriek zijn trouwens ook na middernacht geschreven. En wat dat 'donker en stil' betreft, wonen mijn pleegzoon Jeremy (14¾ jaar) en ik op een ideale plek, aan een zandpad in het buitengebied. Er is hier geen straatverlichting, en het autoverkeer is minimaal. Om u een idee te geven: als hier in een kwartier meer dan één auto voorbijkomt kijken we al enigszins verwonderd naar buiten.

Het is half augustus, zondagavond laat. Jeremy moet morgen voor het eerst weer naar school. Hij heeft lang wakker gelegen, zoals altijd de laatste avond van de zomervakantie. Ook ik kan de slaap niet vatten en zit nog buiten op onze veranda. Gedachteloos blader ik in het Jaaroverzicht 2012 van een nogal populair mannentijdschrift. Maar terwijl de nieuwsfoto’s van vorig jaar aan me voorbij trekken, passeren in mijn hoofd vooral de afgelopen zes weken zomervakantie.

Het was een prachtige zomer. Jeremy en ik bezochten twee festivals, vertoefden een bloedheet maar heerlijk weekendje in Parijs, en kampeerden tot slot nog een week aan de Franse Rivièra. In Parijs bezochten we de Notre Dame en het Aquarium de Paris. Jeremy werd verliefd op de Eiffeltoren en we vonden een goede balans tussen zijn hobby (shoppen) en de mijne (terrasjes). Aan de Rivièra werd er uiteraard ook geshopt en op terrasjes gezeten. Maar de meeste tijd lagen we toch in de zee, die lauwe bak soep. Met die aparte blauwe kleur die je nooit meer vergeet.

We hebben veel plezier gehad, en veel samen opgetrokken. Vooral dat laatste schiet er door het jaar heen meer en meer bij in met een puber die steeds meer zijn eigen bezigheden heeft. In de vakantie is er weer tijd voor elkaar. Maar er is ook alle tijd om weer eens geconfronteerd te worden met de onhebbelijkheden van de ander. Zo was ik eigenlijk een beetje vergeten dat Jeremy niet buitensporig behept is met doorzettingsvermogen. Als op zo’n bloedhete dag de bus maar niet wilde komen, of wanneer we echt moesten zoeken naar een vrij plekje op een terras (“maar je ziet toch dat ik niet meer kan lopen, ik heb écht hele erge dorst hoor!”) ging het koppie al gauw hangen. Een leek Jeremy een eenzame minderjarige asielzoeker uit Chagrijnistan. Als u enige ervaring heeft met pubers, weet u dat dit de leeftijdsfase van hoge bergen en diepe dalen is. En wat dat aangaat past Jeremy perfect bij zijn leeftijd.

Maar soms, op zo’n stille late zomeravond als nu bijvoorbeeld, ben ik ook bang voor de toekomst. Jeremy is niet alleen een jongen voor wie af en toe de wereld vergaat, zoals bij alle pubers. Jeremy is ook erfelijk belast met zwaarmoedigheid. En in zijn prille jeugd zijn er dingen beschadigd. Zijn hersenen, door hersenvliesontsteking. Dat maakt hem moeilijk leerbaar en emotioneel kwetsbaar. Maar wat vooral beschadigd is, is zijn vertrouwen. Ook in de eerste jaren dat Jeremy bij me woonde moest ik soms praten als Brugman om hem uit de put te trekken. En het kon even duren, maar het lukte me altijd. Ik nam hem dan op schoot en zei voor de zoveelste keer dat ik hem nooit in de steek zou laten.

Nu blijft hij vaker hangen in zijn koppige verdriet, schreeuwt dat het nooit meer goed komt of smijt me verwensingen naar het hoofd die ik hier niet herhaal, maar waarvan u gerust mag aannemen dat de Kijkwijzer er met satanisch genoegen een hele rits enge symbolen bij zou zetten, die met het getal 16 incluis.

Inmiddels ben ik al bladerend in het Jaaroverzicht 2012 aangekomen bij het vreselijke verhaal van een jongen die in november zelfmoord pleegde nadat hij zijn leven lang gepest en getreiterd was. En ik denk aan Jeremy. Een zwaarmoedige natuur en een beperkt bevattingsvermogen… . Soms ben ik bang dat hij ooit zo verschrikkelijk eenzaam zal zijn. Omdat hij de mensen die zielsveel van hem houden niet meer gelooft, niet meer toelaat.

Ik denk dat het hoog tijd is om maar eens naar bed te gaan. Zo’n prachtige, donkere en stille avond kan je namelijk ook wel eens bij de strot grijpen.

Maarten


Terug naar de dagboeken