Terug naar de dagboeken

In the winning mood

Toegevoegd op : 28 juni 2010 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Ja hoor. Dat hebt u weer. Bent u voor de zoveelste keer dat afschuwelijke WK ontvlucht om lekker even wat verhalen op de pleegzorgsite te lezen, gaat het toch weer over voetballen. Maar leest u door, u bent nu toch al begonnen. En wellicht valt het mee.

Jeremy houdt wel van voetballen. Niet dat zijn leven er om draait, maar een balletje trappen doet hij graag. Vaak op school, af en toe thuis. Ikzelf ben zo sportief als een asbak en moet altijd weer een drempel van tegenzin over wanneer Jeremy met mij een potje wil spelen. Voetballen kijken daarentegen vinden we allebei leuk, zeker als het een kampioenschap betreft. Aldus treffen Jeremy en ik elkaar de laatste weken zeer regelmatig bij de tv. En onze grootste gemeenschappelijke hobby is het afzeiken van spelers die erg zwak spelen, of grote blunders maken. “Christiano Ronaldo, is dat niet die mislukte toneelspeler?” “Och keepertje toch. Die bal had m’n demente oma nog gestopt. Zonder bril.” “Kan iemand misschien die Robin-fokking-Van-Persie uitleggen wat de bedoeling is vandaag? Kijk hoe sloom hij beweegt. Moet die spits poepen of zo? Moet ons jongetje poepie-poepie doen?”

Ook de arbitrage wordt door ons scherp in de gaten gehouden.“Huh? Hoe heet die scheids?” “Oetsjiekoetsjie Bladieflafla of zo, uit Japan.” “Kunnen ze daar voetballen dan?” “Ze kunnen er in ieder geval niet fluiten. Want als dat buitenspel was. ben ik Gerard Joling.” Met een glaasje drinken en een bakje chips erbij vermaken we ons prima. Inmiddels echter heeft Oranje op wonderbaarlijke wijze Brazilië uitgeschakeld. En tussen de flauwekul door begint ook bij ons het besef te ontstaan dat Nederland een serieuze kans heeft om wereldkampioen te worden. Ook bij Jeremy en Maarten stijgt de Oranjekoorts.

Maar vandaag even niet. Als u een hekel aan voetballen heeft, heeft u het ergste deel van dit verhaal doorstaan. Hulde. Vandaag gaan Jeremy en Maarten naar de Efteling. Vooraf is Jeremy zeer opgewonden, en huppelt hyper en hinderlijk voor mijn voeten. “Kun je niet even iets nuttigs gaan doen met je leven jongen?” “Dat doe ik al. Ik ben namelijk aan het spelen in mijn eigen wereld.”

Juist. Pleegvader valt even stil. Pleegvader is toch al wat stilletjes vandaag. Want pleegvader is niet van de pretparken. Pleegvader vindt veel attracties zeer eng. Pleegvader durft niet in Het Schip. Of de Vogel Rok. En zeker niet in de Python. Laat staan in 'Joris en de Draak’, de nieuwe racer achtbaan. Maar Jeremy heeft vergeten een vriendje mee te vragen. Dat was eigenlijk het scenario dat pleegvader in zijn hoofd had: de jongens vermaken zich gezellig samen met al die heftige toestanden, en pleegvader is supporter van hun plezier. Heerlijk op een bankje in de zon. En zo gaan we dan van attractie naar attractie. En van bankje naar bankje.

Nog diezelfde middag word ik meedogenloos omhoog getakeld in de nieuwe achtbaan. In het voorste wagentje nog wel. Om even daarna met donderend geraas naar beneden te storten. God wat gaat dat ding hard. De basisopstelling van mijn organen verandert voortdurend. Maar eigenlijk …is het ook wel heel leuk! Kom, we gaan nog een keer! En daarna in de Python. Wel drie keer, want het is er niet druk. Kantelen die wedstrijd! Ik verleg grenzen deze middag. De Vogel Rok boycot ik, want daar in het donker kreeg ik epileptische verschijnselen vorige keer. Maar de Bobbaan pik ik gewoon even mee. Ja ik ja.

Nu heb ik hier voor me op tafel vijf grote Eftelingfoto’s liggen. Kijk mij daar zitten, in al die attracties. Met mijn zelfverzekerde grijns lijk ik wel op wat op Bert van Marwijk, zo schuin van voren, vind u niet? Mijn ogen heb ik stijf dicht, maar dat ziet u niet vanwege mijn grote zonnebril. Dat dreadlockjongetje naast mij is trouwens mijn pleegzoon. Precies, die met zijn armen in de lucht en die 'jippiejajeeee!’-blik op zijn gezicht. Zal ik u eens wat zeggen? Ik ga de volgende keer in de Vliegende Hollander! Maar eerst nog die halve finale tegen Uruguay, dinsdag. Ik denk dat ik mijn ogen stijf dicht houd.

Maarten


Terug naar de dagboeken