Terug naar de dagboeken

Weemoed

Toegevoegd op : 24 augustus 2012 in het dagboek van Pleegvader Maarten

'Met weemoed blikte pleegvader terug op de zomervakantie'.

Beste lezer, met bovenstaande openingszin lever ik geen literair hoogstandje af. Maar geloof me, mijn eerdere probeersels waren nog tenenkrommender. Op de een of andere manier viel het niet mee om een soepel en ronkend (mooi woord, dat wel) verhaal over de afgelopen zeven weken te schrijven. Het was geen mislukte of vervelende vakantie. Aan iedere goede herinnering echter hangt dit jaar een 'maar’. Vandaar die weemoed: het had nog zoveel mooier kunnen zijn. Áls…

Zo ging mijn pleegzoon Jeremy (13) in de eerste vakantieweek op Scoutingkamp. Toffe leiders, prachtige plek, mooi weer. En dat hij halverwege een nachtje naar huis kwam met heimwee (zie ook mijn vorige verhaal 'Ik wil naar huis') was ontroerend. Maar ik voelde dat het zijn laatste Scoutingkamp zou worden. Na tweeëneenhalf jaar is de conclusie: Scouting is Jeremy’s ding’ niet.
Pleegvader koestert zijn eigen Scoutingcarrière als de mooiste tijd van zijn leven. En had dat graag ook voor Jeremy gewild. Kameraadschap, samenwerking, buitenleven… het was zo goed voor hem. Maar ja.
Pleegvader moet nu één van zijn idealen laten varen. Met weemoed.

Na het kamp waren we anderhalve week thuis. Jeremy had het druk met spelen, zwemmen en rondhangen met zijn vrienden. Logisch, goed en gezond voor een jongen van 13. Maar… jammer dat hij tegenwoordig zo veel bij een ander speelt, en zo weinig hier. En vervelend dat hij vooral veel rondhangt met Danny, het foute vriendje dat ik voor geen meter vertrouw, dat thuis veel te weinig sturing krijgt, en waar een stacaravan in de tuin staat waarin de jongens urenlang gamen zonder enig toezicht.

Daarna gingen we op vakantie. Een paar dagen in het Rheinland, en daarna nog twee weken op verschillende campings in de Belgische Ardennen. Jeremy’s vriend Mick mocht mee. Het was werkelijk alle dagen prachtig zonnig weer, en de jongens deden leuke dingen zoals kanoën, paintballen, vuurtje stoken, aanhaken bij de puberhanggroep bij de pingpongtafel, kaarten met pleegvader en zwemmen in de rivier.
Ruim twee weken op elkaars lip zitten kan een vriendschap flink op de proef stellen. Maar deze vriendschap heeft de proef uiteindelijk doorstaan. Uiteindelijk ja, want halverwege de trip waren de boys elkaar dagenlang zo verschrikkelijk beu dat de één steeds stiller en de ander steeds chagrijniger werd. Een ongekende kinderachtigheid sloop ons kampement binnen. Absoluut en illustratief dieptepunt:
“Ik ga even crossfietsen. Ga je mee?”
“Neuh, geen zin.”
En na een kwartier:“ Ik ben weer terug.”
“Dan ga ik nu maar eens even crossfietsen”. Twee grote jongens die zó goed samen konden spelen, die elkaar zó goed aanvulden. In zo’n prachtige zomer. Het is me toch wat.

Afgelopen maandag begon Jeremy aan een nieuw avontuur: de Middelbare School. Hij had er zin in (“eindelijk, Maarten!”) en kwam de eerste dag trots en enthousiast thuis, met lesrooster, kluissleutel en verhalen. Maar… helaas bleek de tweede dag dat er nog iemand dezelfde kluissleutel ontvangen had. Jeremy’s tas met dure mobiel lag op de grond, en Jeremy zelf kwam overstuur thuis. Met het vervelende, onveilige gevoel dat er iemand bij zijn spullen kon. En het was zó al zo spannend, en hij kende nog vrijwel niemand… Wat een blunder van de school. Weemoedig dacht pleegvader even terug aan Jeremy’s basisschool.

De eerste lesweek is nu zowat achter de rug. Het kluisprobleem is opgelost en Jeremy gaat met veel plezier naar school. Maar wel naar dezelfde school als Danny. Die dezelfde route fietst maar vaak te laat komt. En na schooltijd de neiging heeft om bij de supermarkt te gaan rondhangen. Waarvan ik voor Jeremy het nut absoluut niet in wens te zien.
Jeremy en Mick zijn weer goede vrienden. Helaas gingen Micks ouders onlangs uit elkaar en zal hij binnenkort verhuizen…en kunnen we nog slechts met weemoed terugkijken op deze vriendschap.
Scouting is weer begonnen, helaas zonder Jeremy. Maar… hij gaat vandaag, naast zijn drumlessen, wél voor het eerst drummen in een workshop van de muziekschool. Spelen in een bandje! Net als pleegvader 30 jaar geleden. Bij dezelfde docent zelfs. En dat is dan voor de verandering eens leuke weemoed. Maar met dat laatste woord zult u het nu onderhand wel gehad hebben.

Ik wens u een mooi werkjaar.

Maarten


Terug naar de dagboeken