Terug naar de dagboeken

Waarom is alles nu voorbij?

Toegevoegd op : 27 april 2012 in het dagboek van Pleegvader Maarten

DENK AAN DIE TIJD VAN JOU EN MIJ!! WAAROM IS ALLES NU VOORBIJ-IJ-IJ...? ”
Ik schrik me wezenloos als deze woorden ’s ochtends om half zeven keihard door ons huisje blèren. De wekker van pleegzoon Jeremy (13) gaat af. En de ellende gaat nog even verder: “ Waarom zie jij me niet meer staan. Waarom kijk jij me niet meer aaaan…” Als ik na een paar tellen van de schrik bekomen ben, is het eigenlijk wel leuk wakker worden. Grinnikend bedenk ik dat de volkszanger die hier bezig is, het antwoord op zijn vraag eigenlijk zelf al geeft. Immers: als je iemand niet aankijkt, zie je hem ook niet staan. Misschien is ‘alles nu wel voorbij’ omdat hij nooit eens oogcontact met ‘haar’ maakte. We zullen het nimmer weten.

Jeremy heeft deze wekkerradio onlangs zelf gekocht. Het is een mooi ding, met grote blauwe cijfers die ook nog op het plafond geprojecteerd worden. Er kleeft één nadeeltje aan: de wekker heeft een ingewikkelde gebruiksaanwijzing. Hij werkt prima, maar hoe je de zenderkeuze van het radiogedeelte verandert, heeft Jeremy nog niet kunnen ontdekken. Dus doet hij het voorlopig maar met een smartlappenzender.

Jeremy houdt erg van dit soort ‘hebbedingetjes’. Hij gaat graag naar een winkel waar ze partijgoederen verkopen, en waarvan het assortiment dientengevolge regelmatig wisselt. Ook in kwaliteit trouwens. Soms is het Taiwaneese plastic troep waaruit zelfs na maanden nog slijmvliesoplossende chemische dampen opstijgen. Soms is het ook mooi en goed spul. Vandaag is het zaterdag, en Jeremy vraagt of hij samen met vriend Danny naar die bewuste winkel mag. “Maar ik koop niets hoor.” Hij heeft de afgelopen tijd zoveel hebbedingetjes gekocht dat ik gezegd heb dat het even genoeg geweest is.

Diezelfde avond vertrekt hij met tas en slaapzak om een nachtje bij Danny te gaan logeren. Als ik deze pleegkindloze avond besluit te besteden aan een opruimuurtje, zie ik tot mijn verbazing opeens een paar splinternieuwe computerspeakertjes staan. Potverdorie. Dat was niet de afspraak! De volgende ochtend komt Jeremy vrolijk thuis, knuffelt hond Scotty en pakt een glaasje drinken. “Waar komen die blauwe speakertjes vandaan?”, vraag ik. “Eh… die had ik al eerder ooit een keer gekocht”, stamelt pleegzoon. Als Jeremy probeert te liegen, heeft hij een bepaalde blik in zijn ogen. Een soort ‘slechte-acteursblik’ die ik altijd direct herken. Zoals nu. “Oh “, zeg ik en loop weg. Jeremy blijft wat ongemakkelijk zitten.

Even later tref ik hem op zijn kamer. “Wilde je misschien nog iets vertellen?”, vraag ik zo neutraal mogelijk. Plotseling begint Jeremy hard te huilen. Tranen biggelen over zijn beige snoet. Tussen het snikken door zegt hij: “ het was een cadeautje voor jou…”. Ik troost hem, zeg dat ik het een prachtig cadeautje vindt, en dat er in dat geval toch niets aan de hand is.

Maar er is natuurlijk wél iets aan de hand. Jeremy heeft zojuist gejokt toen hij zei dat hij de speakertjes al eerder gekocht had. Bovendien lijkt het er toch wel erg op dat hij ze eigenlijk voor zichzelf bedoeld had. Anders had hij zich immers niet zo verlegen met de situatie hoeven voelen. Dus zeg ik: “ Jeremy, ik ben niet boos. Ik word toch niet boos als jij een cadeautje voor mij koopt, doe normaal zeg. En stel, stél dat je de verleiding niet kon weerstaan. Dat je ze zó mooi vond dat je ze toch voor jezelf gekocht had. Stél dát. Dan had je dat beter gewoon kunnen zeggen. Eerlijkheid is het belangrijkst.” “Het was echt een cadeautje voor jou”, snikt Jeremy nog wat na, zonder oogcontact. (“waarom kijk jij me niet meer aaaan”).
“ Oké”, zeg ik. “Maar mocht je nog van gedachten veranderen, en ze zelf tóch graag ook willen hebben, dan mag je van mij een setje halen .”

’s Avonds in bed zegt Jeremy zachtjes: “ ik wil die speakertjes zo heel erg graag ook.
“Ga ze morgen maar kopen” antwoord ik. “Maar wel eerlijk zijn voortaan. En nu lekker slapen. Alles is nu voorbij”...

Maarten


Terug naar de dagboeken