Terug naar de dagboeken

Voor Schut

Toegevoegd op : 18 juni 2012 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Het is dinsdagavond kort na negenen, en pleegzoon Jeremy (13) ligt in bed. We kletsen wat over de dag van morgen, want dat wordt een belangrijke. Jeremy gaat naar de middelbare school, kennismaken met de mentor en klasgenoten van het volgende schooljaar. Hij heeft intensieve begeleiding nodig, vooral bij taal en lezen. En zal daarom naar het Praktijkonderwijs gaan. Bedachtzaam vraagt hij opeens: “ heb jij de eh… hoogste middelbare school gedaan?” “Nou, ongeveer”, zeg ik. “Ik heb Atheneum met Latijn gedaan.” “Goh…”, zegt Jeremy bewonderend. “Dan ben jij écht wel slim!”

Kijk, dat vindt een pleegvader van een 13-jarige pleegzoon nou leuk. Bewonderd worden. Pleegouders en pleegkinderen verschillen in bepaalde opzichten namelijk niet van gewone ouders met 13-jarige kinderen. Met het klimmen der jaren (van de kinderen) wordt het tijdperk van adoratie afgesloten.Vol vertedering denk je dan terug aan alle lieve briefjes, tekeningen en knutsels die je nog maar zo kort geleden kreeg. Aan dat stralende gezichtje, als je ’s middags eindelijk weer eens op tijd bij de schoolpoort stond. Aan die gelukzalige glimlach als je net een nieuwe onderbroek, waterpistool, pak Icetea of cavia voor hem of haar gekocht had.

Maar voor je het weet is daar de Puberteit. Sleutelterm: ‘Voor Schut’. Een puber gaat Voor Schut als jij hem van school ophaalt met ‘dat Franse gebakje’ (auto) en gekleed in ‘dat Tante Berta-bloesje’ (hip herenoverhemd). Dus wordt je geacht om de hoek te wachten, het liefst knielend achter die afvalcontainer daar. Een puber gaat Voor Schut als je liefdevol een arm op de schouder legt (‘Je wéét toch dat ik daar nét een blauwe plek heb!’). Lieve briefjes, tekeningen en knutsels worden schaars. In het gunstigste geval krijg je met Vaderdag het resultaat van een verplichte handvaardigheidsles: een pennenbakje met de rechtstreeks van “:http://www.snelleknutsel.com geplukte tekst ‘Omdat U de beste bent, Vader!’. Terwijl je kind altijd ‘jij’ en ‘papa’ zegt. Hoezeer onze pubers Voor Schut gaan, besef je als je ze met elkaar over ons hoort praten. Maak je eens plezier in de feesttent op de Markt, dan ben je ‘die dorpsgek van mij’. Ben je eens streng dan heet je ‘De Führer’. En zeg je heel eerlijk dat je de hardcore muziek van tegenwoordig niet mooi vindt, dan ben je ‘over de datum’, of erger nog: ‘het laatste nog-levende fossiel’.

Het is een fase waar de puber doorheen gaat. Tijdelijk is het hoogste levensdoel: Niet Voor Schut Gaan. Ofwel: niet op een Basisschoolkind lijken. Dat leuke smoezelige jochie met zijn zilveren stemmetje, schouderlange wilde lokken en rafelige camouflagebroekje wordt ineens een brommende beer met zorgvuldig afzakkende merkspijkerbroek en in model geplakt gelhoofd, die zich zuchtend voortbeweegt in een wolk van Axe Africa. Het fijnzinnige expressieve gezichtje van uw dochter (die zo veel op u lijkt!) blijkt ineens zó grondig dicht geplamuurd te moeten worden met een dikke laag Max Factor, dat er slechts een holle zombieblik overblijft en u zich afvraagt wanneer u in vredesnaam dan toch die uit de hand gelopen one-night-stand met Marijke Helwegen gehad zou moeten hebben.

Wanneer je puber, zoals de mijne vanavond, bewonderend zegt dat je slim bent, is dat een moment om te koesteren.
“Ik ben dom. Want ik ga naar het Praktijkonderwijs” zegt Jeremy mat.
Oei, dat is nou óók weer niet de bedoeling. “Je bent niet dom!” zeg ik fel. “Sommige kinderen leren beter met hun hoofd, en sommige met hun handen. En het is maar de vraag wie er het beste af is. Want als ik in de telefoongids kijk struikel ik over de psychologen, therapeuten en mental coaches. Maar zie maar eens een goede loodgieter of monteur te vinden, die ook nog tijd heeft vandaag. Dat valt verdorie niet mee. Als jij vriendelijk bent voor andere mensen, en goed werkt levert, lach je over een paar jaar al die Atheneum-met-Latijnkinderen uit!” .

“Ik word automonteur. Of iets met hout” zegt Jeremy. Tevreden slaapt hij in. Hij ruikt naar Axe Africa. Maar zijn bos lange dreadlocks staat niet ter discussie. Vooralsnog.

Maarten


Terug naar de dagboeken