Terug naar de dagboeken

Verdrietig maar alleen van binnen

Toegevoegd op : 2 augustus 2010 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Voor een nachtje hebben we een logé gehad in ons mannengezinnetje. Een bijzondere logé, want het plan ligt er om deze jongen na de zomer te laten wennen aan ons gezin, en uiteindelijk tot zijn volwassenheid te laten blijven. Een 'perspectiefbiedende bijplaatsing' dus, in het jargon.

Een paar weken geleden is hij voor het eerst op bezoek geweest, samen met een groepsleidster van het kinderhuis waar hij woont. De tweede keer was vorige week. Pleegzoon Jeremy was toen op scoutingkamp. Beetje jammer natuurlijk, maar het kwam toevallig zo uit en het gaf Amchid wel de kans om zich helemaal op mij te richten, en vice versa. Gisteren hebben we deze Marokkaanse bink van bijna-7 nogmaals opgehaald, maar nu mocht hij een nachtje blijven slapen.

Hoewel Amchid vreselijke dingen heeft meegemaakt, lijkt hij momenteel naar omstandigheden niet slecht in zijn bruine vel te zitten. Hij vraagt en babbelt de oren van onze hoofden, maar laat zich ook aanspreken en afremmen als ik dat nodig acht.

Als Amchid 's avonds op bed ligt, zitten Jeremy en ik nog even bij het kampvuur. Ik weet hoe moeilijk het voor Jeremy is zijn gevoel onder woorden te brengen. Maar ik weet ook hoe vreselijk belangrijk het is dat hij dat wel doet, zeker nu, in het geval van dit kind dat zomaar opeens zijn veilige wereld van bos, veld, hond Wolf en pleegvader Maarten binnenstapt. “Kun je zeggen hoe het voelt als je mij met Amchid ziet praten, of als ik iets met hem aan het doen ben?” probeer ik. Jeremy zwijgt even en zegt dan: “een beetje raar. En ook wel verdrietig, maar dan alleen van binnen.” Mijn ogen beginnen een beetje te tranen, en dat is niet van de rook. Alleen Jeremy kan de dingen die ertoe doen zo ontroerend eenvoudig zeggen.

De vragen die er de komende tijd het meest toe doen: “Is het na twee-en-een-half jaar nog mogelijk de veilige wereld van Jeremy, dit zo extreem kwetsbare kind, op zijn kop te zetten met de bijplaatsing van een pleegbroertje? Kunnen we dat maken tegenover hem?” Ik ga er in Frankrijk eens in alle rust over nadenken.

Maarten


Terug naar de dagboeken