Terug naar de dagboeken

Pleegpuber (2)

Toegevoegd op : 26 oktober 2012 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Pleegzorg voert momenteel campagne om de opvang van pubers onder de aandacht te brengen. “ Pleegtieners zijn te jong om op eigen benen te staan en hebben behoefte aan een veilige plek. Ze willen wel steeds meer hun eigen ding doen. Het accent voor pleegouders ligt dan ook op begeleiding naar zelfstandigheid. Bijvoorbeeld door te helpen met hun huiswerk, het om leren gaan met geld of afspraken leren nakomen. Samen shoppen of op de bank een soap kijken vinden ze vaak ook wel heel fijn. Toch zal het in huis soms best wel eens ‘knetteren’. Hevige discussies over uitgaan of hoe laat ze thuis moeten zijn, daar moet je als pleegouder van een tiener niet vreemd van opkijken. “ (www. pleegzorg.nl)

Ik kan me helemaal vinden in dit citaat. Maar ik wil nog wel wat aanvullen. Ja, pleegpubers zijn te jong om op eigen benen te staan. Op dit moment kan mijn pleegpuber überhaupt niet staan, in zijn eigen kamer althans. Want: pleegpubers willen steeds meer hun eigen ding doen. Maar ze willen ook steeds meer dingen níet doen. Hun kamer opgeruimd houden bijvoorbeeld.
Het accent voor pleegouders mag dan liggen op begeleiding naar zelfstandigheid: ik weet heel zeker dat mijn accent vanmiddag na schooltijd zal liggen op het begeleiden van Jeremy richting zijn kamer. Die ziet er namelijk uit alsof een of andere dolgedraaide idioot moedwillig en lukraak dozen, bakken en laatjes omgekieperd heeft, met een armhaal een kuub ongedefinieerde rommel onder het bed vandaan getrokken, en alle kleren doorzocht om ze daarna terplekke te laten vallen. En dat is ook zo. En de hoofdrol van 'dolgedraaide idioot’ werd vanochtend overtuigend gespeeld door Jeremy himself.

Het is maandagochtend, even na zevenen. “ Ik ben mijn usb-stick kwijt” zegt Jeremy bij wijze van goedemorgen. En ik hoor het direct aan zijn humeurige toon: dit wordt 'knetteren’. Hij loopt naar boven, rommelt wat, loopt naar beneden, gooit een stapel kleren om, kiepert met nukkige bewegingen zijn schooltas om, loopt weer naar boven, en aan de bonkende geluiden hoor ik dat hij zichzelf steeds meer opfokt. Eenmaal opnieuw beneden schreeuwt hij: “ik had hem hier op tafel gelegd hoor! En nu is hij weg hoor! Dus íemand heeft hem zoekgemaakt.” Welke 'iemand’ Jeremy bedoelt, is duidelijk. Want pubers zoeken de schuld liever niet bij zichzelf. We zijn hier met z’n tweeën. En dus moet pleegvader de dader zijn. Ja precies, pleegvader die daar aan tafel zit, en langzaam groen kleurt van ergernis. Pleegvader die nu heel veel zin heeft de telefoon te pakken, bij een boer een kuub stront te bestellen en Jeremy vriendelijk doch dringend te verzoeken daar per direct in te zakken.
Jeremy knettert nog even door om daarna uiteindelijk als een pudding in elkaar te zakken.
Samen op de bank een soap kijken vinden pleegpubers misschien heel fijn, maar zelf in een soap acteren vinden ze nog veel fijner. Wat vanochtend begon met een dun verhaallijntje (’ pleegpuber verliest usb-stick; en zal hier wellicht op worden aangesproken op school’) is inmiddels uitgebouwd tot een complex drama. Jeremy’s kamer ligt volledig overhoop, net als zijn gemoedstoestand en de rest van het huis. Hond Scotty is volkomen in de war en ligt met grote angstige ogen in een hoekje naar Jeremy te loeren. Boven zijn chocoladekleurige kop hangt een virtuele tekstballon met de woorden Baas Boos = Scotty Stout = Scotty Asiel. Pleegvader heeft heel even heel veel zin om pleegzoon vandaag nog op Marktplaats te zetten en er voor de snelle beslisser een usb-stick bij cadeau te doen. De cavia’s zijn niet gevoerd, Jeremy heeft niet ontbeten en zijn tanden niet gepoetst. En het allerergste is: zijn tegenspeler doet niet mee aan het door Jeremy bedachte script. Want pleegvader nipt ogenschijnlijk rustig van zijn thee en zwijgt. Jeremy piekert zich suf over hoe deze pleegvader nu op de kast te krijgen.

“Ik ga tóch niet naar school” zegt hij uiteindelijk met terminaal stemgeluid. “Zal ik je even met de auto brengen?”, vraagt pleegvader op perfect geacteerde vriendelijke toon. “Nee!, snauwt Jeremy, beent naar buiten, springt op zijn omafiets-met-bierkrat-voorop en trapt nijdig de schemering in. Bij onze auto stopt hij echter. En paar minuten later staat hij daar nog steeds. Roerloos. Mistflarden van het veld mengen zich met de stoom uit zijn oren.

Volgende keer in 'Pleegpuber’: Pleegpuber vlak bij school met fiets en al gedumpt, Pleegvader mishandeld op bankstel, en Het Geheim van de Verdwenen euro’s. Wordt vervolgd…

Maarten


Terug naar de dagboeken