Terug naar de dagboeken

Nieuw leven (slot)

Toegevoegd op : 22 april 2013 in het dagboek van Pleegvader Maarten

In de weken voor Pasen was Yunus veel in het nieuws. Het jochie van Turkse komaf is in zijn prille jeugd een nieuw leven begonnen bij lesbische pleegouders. Yunus' moeder schreeuwde moord en brand en liet geen mediamoment onbenut om te jammeren hoe erg dit wel niet was. De Turkse regering bemoeide zich ermee, alsmede een deel van de Turkse gemeenschap in Nederland.

In de eerste instantie had ik mijn mening snel klaar. Dat Yunus’ moeder er uit liefde voor haar zoon alles voor over zou hebben om hem terug te krijgen, kon ik me voorstellen. Maar Yunus is niet door die pleegouders bij haar weggehaald. Een beetje respect voor deze mensen die haar kind een nieuw leven geven was wel op zijn plek geweest.
De Turkse regering moet zich er niet mee bemoeien. Sterker nog: die zou eens op moeten houden de Turkse gemeenschap in Nederland in haar greep trachten te houden. En die energie aanwenden om bijvoorbeeld de mensenrechten in Turkije te verbeteren.
En de Turkse Nederlanders die zich zo fanatiek achter de moeder scharen, zouden hun tijd ook beter kunnen gebruiken. Bijvoorbeeld door zich massaal aan te melden als pleegouder. Want allochtone kinderen zijn in de Jeugdzorg flink vertegenwoordigd. En kinderen worden zoals gezegd niet uit huis geplaatst omdat ze een vaal truitje aanhebben of vijf kilo te zwaar zijn.

Maar goed, toen ik er eens wat langer over nadacht, realiseerde ik me dat je het ook van de andere kant kunt bekijken.
Stel, u heeft een paar kinderen, die u op een liberale manier opvoedt. U grossiert in vrijheid, stimuleert ze een eigen identiteit te ontwikkelen, en stuurt ze in hippe kleren naar een openbare Montessorischool waar ze hun eigen talenten mogen ontplooien en leren dat diversiteit een groot goed is. En als het even mee wil zitten hebben ze daar een lesbische juf en een homoseksuele directeur.
U geniet van uw gezin en carrière en neemt nog maar eens een lekker glaasje rode wijn om het leven te vieren.

Maar dan gaat alles mis. U raakt uw baan met lease-Audi kwijt, komt in de schulden en verhuist van uw trendy lelieblanke twee-onder-een-kapwijkje naar die flat met schotelantennes aan de balkons. Tot overmaat van ramp blijkt u opeens niet meer één, maar meerdere partners te hebben, aangezien de liefde van uw leven onlangs met een ernstige meervoudige persoonlijkheidsstoornis opgenomen is. Voor hoe lang kan de arts niet zeggen.
U heeft door al deze ellende aan 6 flessen rode wijn per dag niet meer genoeg, en wordt dagelijks rond het middaguur wakker op de bank (of ernaast) met een betonnen hoofd en krijsende tekenfilms op tv. Het huis is één grote kliko. Uw kinderen hebben in plaats van een gezond ontbijt twee zakken Hamka’s en een handvol chocolade-eieren weggeschransd, en zijn naar school gegaan in dezelfde ranzige kleren als de afgelopen vier dagen, of waren het nu twee weken (hik).

Om een lang verhaal nog langer te maken: ze worden uit huis geplaatst. En wel in een streng gereformeerd godvrezend gezin, waar De Here God alles ziet en alles is voorbestemd. Ze moeten bidden tot ze er kaakpijn van krijgen om gered te worden van de door uw heidense opvoeding ingezette levensweg richting hel. Als u hen na enkele maanden weer eens mag zien, blijkt de garderobe van uw dochtertje uitsluitend nog uit enkellange soepjurken van ruitjesstof te bestaan. Uw zoontje loopt in een soort communiepakje en heeft opeens een gereformeerd geschoren kapsel vergeleken waarbij André Rouvoet een rockgitarist lijkt. Er staan psalmen op zijn I-pod.
Wat zou u daarvan vinden?

Misschien is de rel rond Yunus toch ergens goed voor. Misschien realiseren meer allochtone Nederlanders zich nu dat ook zij aan pleegzorg kunnen doen. Omdat zeker zij veel zouden kunnen betekenen voor allochtone pleegkinderen.
Waarmee ik overigens niet wil beweren dat Yunus niet zou moeten wonen bij zijn lesbische pleegouders. Want bovenal gaat het om een nieuw leven en een veilig thuis. Amen. (Of amin, ook goed).

Maarten


Terug naar de dagboeken