Terug naar de dagboeken

Nieuw leven (2)

Toegevoegd op : 10 april 2013 in het dagboek van Pleegvader Maarten

In deel 1 vroeg ik wat Pasen voor u betekent. Gezien het grote aantal mensen in ons land dat niet (meer?) gelooft, ligt het voor de hand dat het feest een minder religieus karakter krijgt en er zich nieuwe gebruiken en rituelen aandienen. Waarbij het wel hoogst irritant is dat de commercie zo bovenop dit feest duikt, en ons allerlei 'nieuwe tradities' probeert op te dringen die helemaal niets met het idee van Pasen te maken hebben. Pasen vieren kan ook heel goed zonder kerk terwijl je tóch stilstaat bij de paasgedachte. Met een paasvuur bijvoorbeeld. Of het kijken naar The Passion, Jesus Christ Superstar of Life of Brian. Of met een bezoek aan Paaspop, het muziekfestival dat de start van het festivalseizoen markeert.

Of… door pleegouder te worden! Want als er dan iéts te noemen is dat het thema werkelijk handen en voeten geeft, is het wel pleegzorg. Een kind begint een nieuw leven. Dichter bij de paasgedachte kun je nauwelijks komen, toch?
Als u kiest voor kortdurende pleegzorg, bent u een tussenstation. Een schakel tussen het oude en het nieuwe leven van een kind. Doet u aan langdurige opvang, dan begint het kind zelfs letterlijk een nieuw leven met u. Werkelijk alles verandert, op een paar tassen met persoonlijke spullen en een zak met kleren na. Ik heb het zien gebeuren met mijn pleegzoon Jeremy (14) toen hij ruim vijf jaar geleden hier kwam wonen. Hij was meteen helemaal op zijn plaats, voelde zich veilig. Mijn huis was verbazingwekkend snel zijn thuis. En toch kon ik me goed voorstellen waarom hij de eerste weken een paar keer moest huilen, en niet kon uitleggen waarom. “Gewoon, niks en alles” was zijn antwoord als ik dan vroeg wat er scheelde. En zo was het ook: er was niks aan de hand, maar alles was even te veel.

Ik heb me vaak afgevraagd hoe dat nu is, een nieuw leven beginnen. Ik ben pleegouder, en kan me er dus wel iets bij voorstellen. Maar echt invoelen kan ik het niet omdat ik het zelf niet meegemaakt heb. Je weet als kind volgens mij niet beter dan dat alles gewoon is zoals het is. Totdat je ouders gaan scheiden, een van hen sterft, of je uit huis geplaatst wordt. Dan blijkt alles ineens niet zo vanzelfsprekend en onvoorwaardelijk te zijn als je dacht.
Begin je een nieuw leven in een pleeggezin, dan krijgen je ouders opeens een hele andere, beduidend minder bepalende, rol in je leven. Dat moet een enorme schok zijn, die invloed heeft op je ontwikkeling.
Aan de andere kant zijn kinderen 'God zij dank’ (om nog maar even in paassferen te blijven) meestal toegerust met een groot aanpassingsvermogen dat hen in staat stelt in dat nieuwe leven hun weg te vinden. En wat natuurlijk enorm daarbij helpt is dat pleegouders in veel gevallen iets kunnen wat de biologische ouders, door wat voor oorzaken dan ook, niet (of niet meer) kunnen: goed opvoeden. Dat klinkt misschien neerbuigend, maar zo is het zeker niet bedoeld. Wel kritisch. Het hele internet staat namelijk vol met ouders die tekeer gaan tegen Jeugdzorg. “Het is míjn kind! Daar moeten ze met hun poten van afblijven!” Nou nee. Het is niet uw kind, beste ouders. Het is geen bankstel, bed of kast. Een kind 'hebben’ betekent dat u een jaar of twintig de ontwikkeling van een nieuw leven mag aanschouwen. En moet opvoeden. Daarbij krijgt u als ouder welgeteld één kans. U mag overigens iedere dag opnieuw talloze fouten maken. Als u echter niet voor een goede basis kunt zorgen komt Jeugdzorg met haar 'poten’ aan uw kind. En wordt het wellicht in een pleeggezin geplaatst. Maar niet vanwege een vaal truitje of vijf kilo overgewicht. Er moet echt wel iets grondig mis zijn. En als uw kind uit huis geplaatst wordt en u schreeuwt dat er absoluut niets mis was… zou dat wel eens de juistheid van die beslissing kunnen onderschrijven. Omdat u klaarblijkelijk het verschil tussen 'mis’ en 'raak’ niet ziet.

Eigenlijk is het opvoeden van een kind een soort leaseconstructie. Na twintig jaar goed onderhoud en af een toe een kleine reparatie ruilt u het kind in voor een volwassene.
Dat zie ik u met uw bankstel nog niet doen. Wordt vervolgd…

Maarten


Terug naar de dagboeken