Terug naar de dagboeken

Niet niks

Toegevoegd op : 4 oktober 2012 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Geen medium is zo bedreven in het 'van niks iets maken’ als televisie. We zien het al jaren in de journaals. De presentator zegt bijvoorbeeld: “en in Zwaagwesteinde staat onze verslaggeefster Froukje Braaksma. Froukje, het is daar nog rustig zo te zien?” Waarop Froukje kleumend antwoordt dat alles inderdaad rustig is en de presentator afsluit met “dankjewel Froukje, we komen zodadelijk weer bij je terug.”
We zagen het de afgelopen tijd ook bij de politieke debatten. Als je daar 's avonds op de bank loom en gedachteloos naar gaat zitten kijken, zou je het idee kunnen krijgen dat je geïnformeerd wordt. Maar haal eens een nat washandje over je gezicht, zet een kop sterke koffie zet en kijk naar wat er nu feitelijk gezegd wordt. Dan kom je er al snel achter dat het wel wat lijkt, maar niet echt iets ìs.
De politici krijgen nauwelijks spreektijd, vervallen aldus steeds meer in oneliners en draaien hetzelfde verhaaltje af als in talloze andere televisiedebatten en talkshows.

Samen met mijn 13-jarige pleegzoon Jeremy (bekend van krant, radio en tv) en acht andere langharige jongetjes was ik vorige week te gast in de studio van RTL4, bij de opnamen van het programma 'Life4you’. Met Carlo en Irene ja. Wij waren daar uitgenodigd omdat de Club van Jongens met Lang Haar 12,5 jaar bestaat. Die club heb ik opgericht. Het is een kleine landelijke jeugdvereniging van zeer zelfbewuste jongens met onafhankelijke geesten. Normaal heb ik het daar nooit over in deze column, maar de golf van publiciteit die wij de laatste weken over ons heen hebben gehad kan u haast niet ontgaan zijn.
Het programma van Carlo en Irene is als geen ander in staat om van 'niks’ toch 'iets’ te maken. Zo kreeg Gerard Joling bijna een kwartier zendtijd om te melden dat hij eigenlijk niks te melden heeft. Ja, zijn programma waarin 'sterren’ van een duikplank springen schijnt dan een succes te zijn. Dit soort sterrenprogramma’s bracht Jeremy overigens onlangs op het idee van een show met dwarslaesiepatiënten onder de titel ' So you think you can walk’... (Sorry, mensen met een lichamelijke beperking, het is maar een grapje van een brugklasser die net Engels leert…)

Van niks iets maken, daar hadden we het over. Na afloop van de televisieopnamen merkte Jeremy op dat hij het wel wat stom vond dat men hem in de uitzending niets gevraagd had. “Want ik heb ook een boel te melden”. En toen bedacht ik dat pleegzorg eigenlijk ook een soort 'van niks iets maken’ is. Dat moet u natuurlijk niet letterlijk nemen. Een kind is geen 'niks’. Ieder kind is een uniek mensje, met eigen talenten en een eigen persoonlijkheid. Maar toch… Jeremy werd als kleuter in gedeprimeerde toestand onder de trap uit geplukt en uit huis geplaatst. Hij sprak niet meer. Toen hij als 9-jarige jongen hier geplaatst werd sprak hij op de eerste kennismakingsavond al meer dan normaal in een dag. En al waren zijn communicatieve vaardigheden de eerste maanden nog beperkt tot oneliners als “cola”, “ jij meegaan” of “nu gaan we kaarten” (terwijl hij respectievelijk “mag ik een glas cola”, “ga je even mee want ik durf niet alleen” en “zullen we een potje kaarten? “ bedoelde), snel leerde hij bij en werd het 'iets’.

Laatst kwam ook onze regionale televisiezender aandacht aan de club besteden. Men interviewde Jeremy. En het was prachtig om te zien en horen hoe rustig en bedachtzaam hij formuleerde, hoe ontspannen hij erbij zat en hoe mooi zijn stem eigenlijk klinkt.
Van bangig zwijgende kleuter onder de trap tot relaxte televisiepersoonlijkheid die vindt dat hij te weinig zendtijd krijgt. Het is niet niks.

Maarten


Terug naar de dagboeken