Terug naar de dagboeken

Koude wind (2)

Toegevoegd op : 8 november 2010 in het dagboek van Pleegvader Maarten

Welkom terug. Ik vroeg om een definitie van solidariteit. Maar ik ben er gemakshalve vanuit gegaan dat Stef Blok momenteel druk is met zeilen en bergsport, en dat u als lezer liever tijd besteedt aan uw (pleeg-)kinderen dan zich voor mijn researchkarretje te laten spannen.

Ik heb daarom de betekenis van solidariteit zelf even opgezocht:

Solidariteit betekent dat de leden van een groep een gemeenschappelijk belang onderschrijven, ten gunste van de groepsleden, en soms ten koste van zichzelf.

Die groep, dat zouden alle inwoners van Nederland kunnen zijn. Dat is in ieder geval zeer lange tijd het uitgangspunt van onze democratische verzorgingsstaat, belastingstelsel incluis, geweest. Maar is het nu nog zo? Stel dat ons kabinet alleen de volwassenen tot haar 'groep’ rekent. Dan is het logisch dat je je weinig aan de jeugd gelegen laat liggen, die zijn immers 'zij’ en niet 'wij’. O nee, dat klopt niet helemaal, het kabinet en haar volgelingen hebben ook kinderen. Die horen van hen uit gezien ook bij 'wij’. Wacht, ik geloof dat ik het snap hoe ze het bedoelen. 'Wij’ zijn wat ik noemde de chronisch egoïstische hufters (inclusief nakomelingen). En 'zij’ zijn de geestelijk en/of lichamelijk onvolmaakten. Zij die niet kunnen opvoeden. Zij die te dom zijn om bonussen en handdrukken weg te graaien, en dus ook geen polonaise van pedagogen voor hun kinderen kunnen inhuren. Zij die arm, verslaafd, gehandicapt, psychisch gestoord of migrant zijn. En hun kinderen.

Wat mij betreft is 'ik doe gewoon lekker mijn ding’, een van de grootste tenenkrommers van de laatste tijd. Maar ergens duidt dit taalgedrocht ook wel iets, namelijk de kern van het huidige maatschappelijke probleem. Iedereen is bezig zìjn ding te doen. Wie aan de macht is, maakt er kabinetsbeleid van. We zijn niet meer met z’n allen bezig ons gezamelijke ding te doen. En daarom is er geen sprake meer van solidariteit, want dat vereist immers af en toe handelingen die ten koste gaan van jezelf. Je ochtendtaken doen, de hond uitlaten, je zeilboot verkopen, bergsport in Zuid Limburg in plaats van op de Samoa Eilanden, you name it. We hebben dus een nieuwe term nodig. En ik heb hem zojuist uitgevonden: solitariteit. Als dit stukje gepubliceerd is, kan het officiëel opgenomen worden in de woordenboeken.

Solitariteit betekent dat de leden van een groep een eigen belang onderschrijven, ten gunste van zichzelf en ten koste van anderen.

En die 'anderen’ zijn natuurlijk de zwakkeren in de samenleving. Pleegkinderen bijvoorbeeld. Pleegkinderen kunnen sterke persoonlijkheden zijn, barstend van het talent. Maar kwetsbaar zijn ze ook. Een solidair kabinet zou juist extra geld voor hen moeten uittrekken. Een solitaire regering zet hen in de kou. Want ze horen bij 'zij’, en niet bij 'wij’.

Over kou gesproken: er waaide vanochtend een koude wind door ons huis. Ik heb namelijk de telefoon van mijn pleegzoon Jeremy uitgewassen. Op veertig graden, ruim anderhalf uur lang. De (zelfgespaarde) telefoon is overleden. Jeremy gooit zelf zijn kleren bij de was, dus had hij best zijn zakken kunnen navoelen. Ik trouwens ook, en eigenlijk zijn we allebei verantwoordelijk voor dit sterfgeval. Maar ik ben een solidair mens, en ik heb geld. Daarom zou Jeremy vanmiddag een nieuwe telefoon krijgen. En ondanks dat hij zich daar al dagen enorm op verheugt, had hij vanochtend een pesthumeur. Gezeur en gezever over het eten, ochtendtaken niet willen doen, etcetera. Hij dreef het steeds verder op de spits. Hij weigerde zelfs zijn grote vriend Wolf uit te laten. Even later vernam ik dat het allemaal mijn schuld was. Toen ik opmerkte dat ik totaal geen zin meer had om de stad in te gaan, explodeerde pleegzoon ter plekke. Typisch geval van solitariteit: wél nu die telefoon willen, maar verder geen enkel (gezamenlijk) belang willen dienen. Gelukkig ben ik dus een solidair mens. Want die telefoon is er tóch gekomen. Na enig fractieoverleg, dat wel.

De kosten bedroegen zeventig euro. Kan ik die declareren bij Jeugdzorg, meneer Blok?

Maarten


Terug naar de dagboeken